Wszystkie sztuki walki

Pełny katalog sztuk walki i stylów

Razem z głównymi stylami499 wyników

Abir (hebrajska sztuka walki)

Nowoczesny izraelski system założony przez Yehoshuę Sofera w 2002 roku; roszczenie do starożytnej hebrajskiej linii nie jest udokumentowane.

Izrael

Aikibudo

Francuska gałąź aiki-jujutsu stworzona przez Alaina Floqueta, łącząca Yoseikan, Daitō-ryū i szermierkę Katori Shintō-ryū, bez rywalizacji.

Francja

Aikido

Japońska sztuka rzutów i dźwigni, którą Morihei Ueshiba rozwinął z Daito-ryu aiki-jujutsu. Ćwiczy się głównie w kata w parach, zawody ma tylko część szkół.

Japonia

Aluche (zapasy kantabryjskie)

Ludowe zapasy z Kantabrii. Zaczynają się od chwytu za przedramię, przepisy różnią się w zależności od doliny, a w Campoo w jednej odmianie zaczyna się leżąc.

Hiszpania

Alysz (kirgiskie zapasy pasowe)

Kirgiskie zapasy pasowe. Chwytu za pas nie wolno puścić przez cały pojedynek, więc odpada walka o chwyt i zostaje mechanika rzutu oraz równowaga.

Kirgistan

Araki-ryu

Dawna japońska szkoła, której program według koryu.com otwiera torite kogusoku. Nihon Kobudo Shinkokai podaje trzy pozycje w Gunmie i Kanagawie.

Japonia

Armijska walka wręcz (ARB)

Rosyjski sport wojskowo-użytkowy: uderzenia, kopnięcia, rzuty i dźwignie, w kimonie i hełmie z kratą. Jako sport powstał w 1979 r. na pierwszych mistrzostwach wojsk powietrznodesantowych.

Rosja

Arnis

Filipińskie sztuki walki z kijem, nożem i gołymi rękami, od 2009 roku narodowa sztuka walki i sport Filipin. Nie mają jednego założyciela ani systemu stopni.

Filipiny

Asayama Ichiden-ryu

Zbiorcza japońska szkoła dawna, założona przez Asayamę Ichidensaia. Nazwę nosi dziś kilka odrębnych linii, a dane o założycielu różnią się między nimi.

Japonia

Ashihara

Japońskie karate pełnokontaktowe Ashihary Hideyukiego z 1980 roku. Opiera się na sabaki, czyli odprowadzeniu ataku i kontrze z boku lub od tyłu.

Japonia

Atarashii naginata (nowoczesna naginata)

Nowoczesna sportowa naginata, którą po wojnie rozwinęła All Japan Naginata Federation. Walczy się w zbroi ochronnej, a obok celów znanych z kendo trafia się też w golenie.

Japonia

Baguazhang

Chińska sztuka walki oparta na chodzeniu po okręgu, z uderzeniami dłoni, kopnięciami, dźwigniami i rzutami. Wiąże się z Dong Haichuanem, który około 1864 roku przybył do Pekinu.

Peruwiański hybrydowy styl walki, który według angielskiej Wikipedii założył Roberto Puch Bezada na początku lat 80. UNESCO ICM łączy go z ulicami i więzieniami Limy.

Peru

Bakti Negara (Silat balijski)

Balijska szkoła pencak silat z Denpasaru, założona według Draegera w 1955 roku. Źródła podają założycieli różnie, a technika opiera się na podstępie i blokach dłonią.

Indonezja

Balintawak

Filipiński system walki z jednym kijem, założony w Cebu w 1952 roku przez Venancio Bacona po odejściu z klubu Doce Pares. Nazwę nosi od ulicy Balintawak.

Filipiny

Bando

Birmańska sztuka walki bez broni, część zbiorczego thaing, którą do Stanów Zjednoczonych przywiózł Maung Gyi.

Mjanma (Birma)

Banshay (Birmańska walka bronią)

Zbrojny składnik birmańskiego terminu zbiorczego thaing, obejmujący walkę kijem, mieczem dha, włócznią i inną bronią oraz obronę przed nią.

Mjanma (Birma)

Baoding Shuai Jiao (Kuai Jiao)

Baodingska odmiana chińskich zapasów zwana kuaijiao, czyli szybkie zapasy, którą Wikipedia i rodzinna witryna łączą z mistrzem Ping Jingyi.

Chiny

Baok chambab (kambodżańskie zapasy tradycyjne)

Kambodżańskie tradycyjne zapasy w trzech rundach, z tańcem i bębnami. Phnom Penh Post podaje ich przedstawienie na reliefach Banteay Srei i Baphuon w Angkorze.

Kambodża

Bartitsu

System samoobrony, który Edward William Barton-Wright przedstawił w 1899 roku w Pearson's Magazine. Łączył jujutsu, boks, savate i walkę laską spacerową.

Wielka Brytania

Bataireacht (irlandzka walka kijem)

Zbiorcza nazwa irlandzkiej walki na kije, najlepiej udokumentowanej w masowych bijatykach faction fights w XIX wieku. Dziś przetrwały dwie znane linie rodzinne i rekonstrukcje.

Irlandia

Bâton français (francuska walka długim kijem)

Oburęczna laska z kasztanowca o długości około 140 centymetrów, druga broń francuskiej dyscypliny canne de combat i bâton. Walczy się nią tylko w formie duo.

Francja

Batuque

Batuque to według IPHAN dawna tradycja walki, w której dwóch graczy w kręgu mierzy się podcięciami i rasteiras. Według IPHAN uprawiał ją też ojciec Mestre Bimba.

Brazylia

Beach Sambo

Sambo w stójce na piasku w Międzynarodowej Federacji Sambo (FIAS). Walka trwa trzy minuty, wygrywa rzut na piasek, walka w parterze, dźwignie i duszenia są zabronione.

Rosja

Beijing Shuai Jiao

Pekińska odmiana chińskich zapasów, wywodząca się od zapaśników dworu dynastii Qing. Na państwowej liście dziedzictwa figuruje jako zapasy z Tianqiao.

Chiny

Bojowy hopak

Ukraiński system walki, który od 1985 roku we Lwowie rozwija Wołodymyr Pyłat. Według źródeł wywodzi się z tradycji kozackich i tańców ludowych i jest rekonstrukcją.

Ukraina

Bojuka

Amerykański system samoobrony Toma Schrenka z 1990 roku. Nazwa to skrót od boksu, jujutsu i karate.

Stany Zjednoczone

Bokator

Khmerska sztuka walki z uderzeniami, chwytami, walką w parterze i bronią, od 2022 roku na Reprezentatywnej Liście niematerialnego dziedzictwa UNESCO.

Kambodża

Bokh

Mongolskie zapasy narodowe, jedna z trzech gier święta Naadam, umieszczonego na liście UNESCO od 2010. Bez kategorii wagowych i limitu czasu, przegrywa dotyk ziemi czymkolwiek poza stopami.

Mongolia

Boks

Walka wyłącznie pięściami w rękawicach, w kategoriach wagowych i rundach — najstarszy skodyfikowany sport walki.

Wielka Brytania

Boks modliszki

Północnochiński styl z Shandongu naśladujący polowanie modliszki. Znakiem rozpoznawczym jest dłoń w kształcie haka; modliszka południowa to inna linia.

Chiny

Boks olimpijski

Sportowa forma boksu według przepisów World Boxing, na igrzyskach olimpijskich od 1904 roku. Trzy rundy, pięciu sędziów, ochraniacze głowy u młodzieży i kobiet.

Wielka Brytania

Boks tajski

Boks tajski, sztuka ośmiu kończyn — pięści, łokcie, kolana i piszczele, uzupełnione walką w klinczu. Na ring przeszedł na początku XX wieku.

Tajlandia

Boks zawodowy

Sportowa forma boksu z licencją od 18 lat: do dwunastu rund, bez kasków, trzech sędziów i tytuły organizacji WBA, WBC, IBF i WBO.

Wielka Brytania

Bolońska szkoła szermierki

Współczesne określenie grupy bolońskich tekstów szermierczych z XVI wieku, od Manciolina (1531) i Marozza (1536) po dall'Agocchiego. Czy była to jedna tradycja, jest sporne.

Włochy

Bractwo Świętego Marka (Marxbrüder)

Niemieckie bractwo szermiercze mistrzów miecza, które w 1487 roku otrzymało przywilej od cesarza Friedricha III. Organizowało publiczne Fechtschulen i rywalizowało z Federfechterami.

Niemcy

Brazylijskie jiu-jitsu

Brazylijska sztuka walki w parterze oparta na dźwigniach i duszeniach; pozwala kontrolować silniejszego przeciwnika techniką.

Brazylia

Buhurt (Walka w pełnej zbroi)

Nowoczesny sport pełnokontaktowy w replikach zbroi z XIV i XV wieku. Różni się od behourdu, raczej ćwiczebnego starcia giermków i młodych rycerzy.

Ukraina

Bujinkan Budo Taijutsu

Japońska organizacja, którą w Noda w prefekturze Chiba założył Hatsumi Masaaki. Zrzesza dziewięć ryuha odziedziczonych po nauczycielu Takamatsu Toshitsugu.

Japonia

Buriacki böch

Narodowe zapasy Buriatów z rodziny mongolskiego bökh. Walczy się w staniu, w pasie, bez uderzeń, do upadku, a do rytuału przed walką należy taniec orła.

Rosja

Buza

System walki związany z twerską grupą G. N. Bazłowa i ruchem Rosyjski Styl z lat dziewięćdziesiątych, który odwołuje się do rosyjskiej tradycji ludowej.

Rosja

Byakuren Kaikan

Japońska szkoła karate pełnokontaktowego, którą według prefektury Fukuoka założył w 1984 roku Masayasu Sugihara, według Wikipedii były strażnik założyciela Shorinji kempo.

Japonia

Cabales Serrada Escrima

Filipińska eskrima Angela Cabalesa do walki krótkim kijem z bliska. Jego szkoła w Stockton z 1966 roku była według Wileya pierwszą publiczną w USA.

Filipiny

Canne de combat

Francuski sport z lekką laską z kasztanowca, skodyfikowany przez Maurice'a Sarry'ego w latach siedemdziesiątych XX wieku. Sześć skodyfikowanych uderzeń i żadnego pchnięcia.

Manipurska walka kijem obciągniętym skórą i skórzaną tarczą, która według ANI zastąpiła starszą walkę mieczem i tarczą. Wygrywa ten, kto zdobędzie więcej punktów.

Indie

Chen Taijiquan

Rodzinny styl taijiquanu ze wsi Chenjiagou, związany z Chen Wangtingiem. Zmienia wolne i szybkie ruchy z wybuchami siły fajin i jest ćwiczony w trzech ramach.

Chiny

Chidaoba

Gruzińskie narodowe zapasy w kurtce czocha, łączące walkę z muzyką i tańcem. Od 2018 roku na liście UNESCO.

Gruzja

Chitō-ryū

Okinawskie karate założone po wojnie w Kumamoto przez lekarza Tsuyoshiego Chitose. Nazwa znaczy „tysiąc lat Tang” i nawiązuje do chińskich korzeni.

Japonia

Choukhe (kurdyjskie zapasy w kurtce)

Choukhe to zapasy w kurtce, uprawiane głównie przez Kurdów z Chorasanu w północno-wschodnim Iranie. Chwyta się tylko powyżej pasa, walczy się boso, przy dźwięku bębna i oboju.

Kanadyjski system walki wręcz z początku XX wieku. Opiera się na dźwigniach, nie na sile; po wojnie autor złagodził go w policyjne Defendo.

Kanada

Commando Krav Maga

System samoobrony Moniego Aizika z Kanady, oparty na judo i jiu-jitsu. Jego wojskowe pochodzenie i tytuły założyciela są kwestionowane.

Izrael

Coreeda (zapasy aborygeńskie)

Australijski zapas w kręgu o średnicy czterech i pół metra. To nowoczesna rekonstrukcja oparta na przedkolonialnych grach.

Australia

Cossack Spas

Ukraiński system walki, oficjalnie sport ukraiński rukopasz Spas, który od 1992 roku w Zaporożu rozwija Ołeksandr Prytuła, powołując się na kozackie pochodzenie.

Ukraina

Cotswold Shin Kicking

Angielska ludowa konkurencja na igrzyskach Cotswold Olimpicks. Przeciwnicy trzymają się za ramiona i kopniakami w golenie próbują się przewrócić, golenie wolno wypchać słomą.

Wielka Brytania

Cumberland and Westmorland

Ludowe zapasy z Kumbrii w chwycie backhold, utrzymywanym przez całą walkę. Przegrywa ten, kto dotknie ziemi czymkolwiek poza stopami.

Wielka Brytania

Cuong Nhu

Sztuka walki, którą według stowarzyszenia stylu założył Ngo Dong w 1965 roku w Huế w Wietnamie. Łączy twarde i miękkie techniki z siedmiu stylów, od karate po aikido.

Wietnam

Daitō-ryū

Japońska sztuka dźwigni, rzutów i atemi, z której wywodzi się aikido. Stworzył ją Sokaku Takeda, uczy się w kata w parach, a postęp potwierdzają zwoje i licencje.

Japonia

Dambe

Tradycyjny boks ludu Hausa z północnej Nigerii, w którym atakuje się jedną owiniętą pięścią, głową i kopnięciami. Dawniej uprawiali go rzeźnicy, dziś ma ligi i widownię na YouTube.

Nigeria

Defendo

Skandynawski system samoobrony założony przez Jyrkiego Saario w 2005 roku: proste rozwiązania z naturalnych reakcji, cztery programy.

Finlandia

Defendu

System samoobrony opisany przez W. E. Fairbairna w 1926 roku jako podręcznik policji w Szanghaju. W czasie drugiej wojny światowej uczył walki w zwarciu jednostki brytyjskie i amerykańskie.

Wielka Brytania

Destreza Vulgar

Ówczesne określenie powszechnej szermierki iberyjskiej, wobec której definiowali się autorzy La Verdadera Destreza. Zachowało się z niej mało, głównie dzieła portugalskie jak Godinho 1599.

Hiszpania

Ditangquan (pięść tocząca się po ziemi)

Chiński styl upadków, przewrotów i technik nóg z ziemi. Nie znaleźliśmy go na państwowej liście niematerialnego dziedzictwa, w IWUF 2019 to tylko jeden ze stylów tradycyjnych.

Chiny

Doce Pares

Filipiński system eskrimy z Cebu, którego początek prasa z Cebu umieszcza w 1932 roku i wiąże z rodziną Cañete. Dionisio Cañete założył z niego federację WEKAF.

Filipiny

Dog Brothers Martial Arts (DBMA)

Amerykańska grupa zawodników walczących kijami, założona w 1988 roku w Kalifornii. Walczy tylko w masce i rękawicach, bez sędziów i nagród, wyszedł z niej system DBMA.

Stany Zjednoczone

Donga (afrykańska walka na kije)

Obrzędowy pojedynek na kij dłuższy niż dwa metry u etiopskich Surma i Mursi w dolinie rzeki Omo. Antropolog J. Abbink nazywa go sportem narodowym Surma.

Etiopia

Duanquan (krótka pięść)

Północnochiński styl z powiatu Gaoyang w Hebei, na prowincjonalnej liście dziedzictwa niematerialnego. Dziś szeroko ćwiczony w szkołach i na pokazach, pochodzenie potwierdza tylko tradycja.

Chiny

Dumog (filipińskie zapasy)

Filipińskie zapasy, które Green zalicza do składników filipińskiej walki bez broni. W Antique do dziś gra się w nie jako w ludową grę zapaśniczą w Wielkanoc i na fiestę.

Filipiny

Emeiquan (kung-fu z góry Emei)

Zbiór stylów z Syczuanu związanych z górą Emei, na państwowej liście niematerialnego dziedzictwa Chin od 2008 r. Opis pozycji podaje 68 gałęzi, najstarszy traktat o włóczni (XVII wiek).

Chiny

Engolo (taniec zebry)

Gra bojowa pasterzy Nkhumbi z południowej Angoli, w której atakuje się głównie kopnięciami. Znana jako rzekomy przodek capoeiry, lecz Matthias Röhrig Assunção nazywa ją jej kuzynem.

Angola

Enshin

Karate pełnokontaktowe założone przez Ninomiya Joko w 1988 roku, z siedzibą w Denver. Opiera się na sabaki, czyli odchyleniu ataku i przejściu w martwy punkt przeciwnika.

Japonia

Esgrima criolla (Gauczowska walka na noże)

Kreolska szermierka nożem gaucho znad Río de la Plata. Według La Nación i Domenech w pojedynku chodziło raczej o naznaczenie przeciwnika na twarzy niż o zabicie.

Argentyna

Evala (zapasy w Togo)

Zapasy togijskiej grupy etnicznej Kabyè, przede wszystkim obrzęd inicjacyjny. Odbywają się co roku w lipcu w regionie Kara, a młodzi mężczyźni przechodzą przez nie do grona dorosłych.

Togo

Fanziquan (Pięść przewrotna)

Północnochiński styl, za dynastii Ming zwany bashanfan. Na państwowej liście znajduje się jego gałąź yingzhao fanziquan, orli szpon, z powiatu Xiong.

Chiny

Flankirowka

Termin oznaczający posługiwanie się bronią białą, historycznie głównie kopią, dziś szaszką. Jarowoj uważa tę postać za nowożytną i nieznaną Kozakom dońskim.

Rosja

Fu jow pai (tygrysi pazur)

Styl kung-fu tygrysiego pazura, dawniej zwany Hark Fu Moon. Według jego szkół sięga Wong Bil Honga, a do Nowego Jorku przeniósł go bratanek Wong Moon Toy.

Chiny

Fut gar (szkoła rodzinna Fut)

Południowochiński styl, który według tradycji powstał jako synteza pięciu kantońskich stylów rodzinnych w świątyni Qingyun. Używa uderzeń pięścią i dłonią oraz niskich kopnięć.

Chiny

Gatka

Sztuka walki sikhów z Pendżabu, według indyjskiego ministerstwa sportu tradycyjny styl wojowników nihang. Dziś także sport z kijem i skórzaną tarczą.

Indie

Genbukan Ninpo Bugei

Organizacja i program ninpo, które według własnej strony założył Tanemura Shoto 28 listopada 1984 w Matsubushi. Wywodzi się z linii Takamatsu Toshitsugu.

Japonia

Gensei-ryu

Karate z Okinawy Seikena Shukuminego z lat 1949–1953, oparte na nieoczekiwanym ruchu w trzech wymiarach i na własnych kata, takich jak Sansai.

Japonia

Glima

Islandzkie zapasy narodowe w pasie z popręgami, w pozycji wyprostowanej. Zasady spisał Jón Jónsson w latach osiemdziesiątych XIX wieku.

Islandia

Goju-ryu

Okinawski styl karate założony przez Chojuna Miyagiego. Nazwę „twardy-miękki” wziął z wersu chińskiego tekstu Bubishi, a znakiem rozpoznawczym stylu jest oddechowa kata Sanchin.

Japonia

GongKwon Yusul

Koreański system hybrydowy z 1996 roku. Łączy uderzenia, rzuty i walkę w parterze w jeden wolny sparing, a nie w osobne przedmioty.

Korea Południowa

Goreş (turkmeńskie zapasy pasowe)

Turkmeński zapas w pasach z przepisami UWW: trzy minuty, punkty za dotyk podłoża czymkolwiek poza stopami, styl klasyczny i wolny. Towarzyszy rodzinnym świętom.

Turkmenistan

Gouren

Bretońskie zapasy w płóciennej koszuli roched, w których wygrywa upadek na obie łopatki. To uznane niematerialne dziedzictwo kulturowe Francji.

Francja

Gracie Jiu-Jitsu

Rodzinna gałąź brazylijskiego jiu-jitsu prowadzona przez rodzinę Gracie. Kładzie nacisk na samoobronę i przetrwanie z dołu, nie tylko na walkę sportową.

Brazylia

Grima (Kolumbijska szermierka maczetą)

Zbiorcza nazwa ponad trzydziestu głównie afrokolumbijskich stylów szermierki maczetą, kijem bordón i inną bronią, których ośrodkiem był region Cauca.

Kolumbia

Gukgung (koreańskie łucznictwo tradycyjne)

Koreańskie tradycyjne łucznictwo z łukiem kompozytowym gakgung i tarczą w odległości 145 m, bez celowników. Od 2020 roku narodowe niematerialne dziedzictwo Korei.

Korea Południowa

Gulesh

Tradycyjne zapasy azerbejdżańskie. UNESCO zapisało w 2022 roku kulturę pehlevanliq, czyli gry, sporty i zapasy w zorkhana.

Azerbejdżan

Gyokko-ryu Kosshijutsu

Jedna z dziewięciu szkół Bujinkanu. Green (2001) uznaje ją za najstarszą z nich i opisuje jako sztukę głównie uderzeniową z twardymi zwichnięciami.

Japonia

Haidong Gumdo (Koreańska szermierka)

Nowoczesna koreańska sztuka miecza z formami, cięciem i walkami treningowymi. O jej założyciela, pochodzenie i nazwę toczyły się spory, także w sądzie.

Korea Południowa

Hakka kuen (Style Hakka)

Zbiorcze określenie sztuk walki społeczności hakka z południowych Chin, nie jedna szkoła. Wystawa w Hongkongu zalicza do nich między innymi modliszkę Chow Gar i styl smoka.

Chiny

Hakko-ryu Jujutsu

Japońskie jujutsu z 1941 roku bez uderzeń i kopnięć. Całą treść stanowi praca na stawach najmniejszą możliwą siłą — stawu nie wolno złamać.

Japonia

Han Mu Do

Koreański system, który według dziennika The Advocate założył He-Young Kimm w 1989 roku w Baton Rouge. Łączy elementy taekwondo, hapkido i judo.

Korea Południowa

Hankido

Według angielskiej Wikipedii styl hapkido, który w latach osiemdziesiątych opracował Myung Jae-nam. Opiera się na zasadach won, yu i hwa oraz na sile miękkości.

Korea Południowa

Hapkido

Koreańska sztuka dźwigni, rzutów, kopnięć i uderzeń z korzeniami w Daito-ryu aiki-jujutsu. Rywalizuje pokazami technik i form, organizacji i systemów stopni jest wiele.

Korea Południowa

Heki-ryu (Szkoła łucznictwa pieszego)

Główny nurt japońskiego łucznictwa według słownika Daijisen: szkoła z okresu Muromachi przypisywana Heki Danjo Masatsugu, według Nipponiki szkoła strzelania pieszo z wieloma gałęziami.

Japonia

HEMA

Współczesny międzynarodowy ruch, który na podstawie zachowanych podręczników i traktatów odtwarza europejskie sztuki walki, przede wszystkim walkę mieczem.

Higo Ko-ryu Naginatajutsu

Dawna szkoła naginaty z Kumamoto. Według Nihon Kobudo Kyokai ćwiczy się z ostrzem i drzewcem po cztery shaku, a od okresu Taisho prowadzą ją kobiety.

Japonia

Hikita Kage-ryu Kenjutsu

Odgałęzienie szkoły miecza Shinkage-ryu, nazwane od Hikita Bungoro, ucznia Kamiizumi. Żywej linii nie udało nam się znaleźć w źródłach.

Japonia

Hojojutsu (sztuka krępowania sznurem)

Japońska sztuka krępowania człowieka sznurem. Według Nipponica początkowo stosowana na polu bitwy, później służyła do zatrzymywania i eskortowania przestępców. To umiejętność, nie szkoła.

Japonia

Hokushin Itto-ryu

Szkoła szermierki, którą pod koniec siogunatu założył Chiba Shusaku. Według encyklopedii Heibonsha miała największy wpływ na system i teorię współczesnego kendo.

Japonia

Holenderski kickboxing

Holenderska szkoła kickboxingu z amsterdamskich gymów Mejiro i Chakuriki, z korzeniami w kyokushin i japońskim kickboxingu. Opiera się na kombinacjach bokserskich i niskich kopnięciach.

Irlandzka odmiana walki na gołe pięści: irlandzcy pięściarze brytyjskiego prize ring z XIX wieku, jak Dan Donnelly, i wciąż żywy zwyczaj fair fight wśród irlandzkich Travellersów.

Irlandia

Isshin-ryu Karate

Okinawskie karate stworzone przez Tatsuo Shimabuku, nazwane w 1956 roku. Rozpoznaje się je po pionowej pięści z kciukiem na górze i zasłonach mięśniem przedramienia, a nie kością.

Japonia

Istunka (somalijska walka na kije)

Coroczne święto w somalijskim Afgooye, podczas którego według Castagno (1975) grupy młodych mężczyzn z przeciwległych brzegów rzeki Shabeelle walczyły w pozorowanej walce na kije.

Somalia

Iwama Ryu

Linia aikido z Iwamy związana z Morihirem Saitem. Ćwiczy techniki bez broni, miecz i kij jako jedną całość.

Japońskie budo: ćwiczący z kijem jo staje naprzeciw rywala z drewnianym mieczem. Obecną postać ustaliła w 1968 roku All Japan Kendo Federation, w zawodach pokazuje się kata.

Japonia

Jogo do pau (portugalska walka kijem)

Portugalska szermierka długim kijem trzymanym oburącz, zadomowiona w Minho i Trás-os-Montes. W lizbońskich salach gimnastycznych od końca XIX wieku dostosowywano ją do sportu i pokazów.

Portugalia

Jow Ga Kuen (Pięść rodziny Zhou)

Południowochiński styl Jow Lung, połączenie Hung Gar i Choy Gar z kopnięciami Shaolin. Od 2019 roku niematerialne dziedzictwo okręgu Nanhai.

Chiny

Judo

Japońska sztuka rzutów i chwytów, olimpijska od 1964 roku; jej ideą jest wykorzystanie siły przeciwnika zamiast własnej.

Japonia

Juego de Mani

Według Atlas Etnográfico de Cuba juego de maní to taniec bokserski, w którym solista pośrodku koła atakuje otaczających go przeciwników.

Kuba

Juego del Garrote

Wenezuelski cywilny system samoobrony z użyciem laski spacerowej garrote, związany głównie ze stanem Lara. Niektóre style dodają do laski maczetę i nóż.

Północny styl kalaripayattu. Według Zarrilli po 1958 roku tak zaczęto nazywać samą sztukę z Kerali, w odróżnieniu od tamilskich form stylu południowego.

Indie

Kalarippayattu

Tradycyjna sztuka walki Kerali, sięgająca co najmniej XII wieku. Uczy ćwiczeń ciała, broni drewnianej i metalowej oraz wrażliwych miejsc marmmam.

Indie

Kalinda (Karaibska walka na kije)

Trynidadzka walka na kije bois w kręgu gayelle przy akompaniamencie bębnów i śpiewu. Dziś organizowana jako zawody z sędziami w czasie karnawału.

Trynidad i Tobago

Kalis Ilustrisimo

Filipińska sztuka Antonia Ilustrisima zwanego Tatang. Wiley opisuje ją jako połączenie eskrimy z Visayas i kali z archipelagu Sulu.

Filipiny

Kapap

Starszy izraelski system walki wręcz, poprzednik krav magi. Powstał pod koniec lat trzydziestych w Haganie i Palmachu.

Izrael

Kapu Kuialua (Lua)

Hawajska sztuka walki polegająca na łamaniu kości, zapasach i walce bronią, której współczesne odrodzenie wywodzi się według dzisiejszych nauczycieli od uczniów Charlesa Kenna.

Stany Zjednoczone

Karakucak (turecka walka na trawie)

Tradycyjne tureckie zapasy bez oleju, w spodniach pırpıt, od 2022 roku pod Turecką Federacją Tradycyjnych Zapasów. Walczy się bez mostka, od 2025 roku są mistrzostwa świata.

Turcja

Japonia

Kendo

Kendo to japońska szermierka bambusowym mieczem shinai w zbroi bogu. Punkt daje tylko czyste trafienie w cztery powierzchnie według przepisów FIK.

Japonia

Kene (tradycyjne zapasy Naga)

Tradycyjne zapasy plemion Tenyimi w Nagalandzie i Manipurze. Zapaśnicy chwytają się za pas w talii, a przegrywa ten, kto dotknie ziemi częścią ciała powyżej kolana.

Indie

Kenpo Karate

System Eda Parkera z USA z korzeniami u hawajskiego nauczyciela Williama Chowa, oparty na 154 nazwanych sekwencjach samoobrony i pasach aż do 10. danu.

Stany Zjednoczone

Keysi Fighting Method (KFM)

Hiszpański system samoobrony na bliski dystans i przeciw przewadze liczebnej. Jego gardę „pensador” znają widzowie filmów o Batmanie.

Hiszpania

Khridoli (gruzińska sztuka walki)

Zbiorcza nazwa pięciu gruzińskich dziedzin walki, zrzeszanych od 1993 roku przez federację narodową. To nie jedna szkoła, lecz zestawienie tradycji.

Gruzja

Khuresh

Tuwiński zapas narodowy z Syberii, główna konkurencja święta Naadym. Bez kategorii wagowych, przegrywa ten, kto dotknie ziemi, a zapaśnik przed walką i po niej tańczy lot orła devig.

Rosja

Ki-Aikido (Shinshin Toitsu Aikido)

Styl aikido założony w 1974 roku przez Toheia Koichiego po odejściu z Aikikai. Opiera się na czterech zasadach zjednoczenia umysłu i ciała oraz na ki testach.

Japonia

Kick-boxing

Sport uderzeniowy łączący technikę rąk z boksu z kopnięciami. Powstał w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych równocześnie w Japonii i w USA.

Japonia

King Mui Choy Li Fut

Linia Choy Li Fut z wsi King Mui (Jingmei) w Xinhui, miejsca narodzin założyciela Chan Heunga (1806–1875). Na państwowej liście niematerialnego dziedzictwa Chin od 2008 roku.

Chiny

Kinomichi

Łagodna dyscyplina wywodząca się z aikido, którą w 1979 roku w Paryżu usamodzielnił Masamichi Noro. Nie ma stopni dan ani zawodów.

Francja

Kito-ryu

Szkoła jujutsu z wczesnego okresu Edo, skupiona na rzutach i walce w zbroi. Kano Jigoro uczył się jej u Iikubo Tsunetoshiego, a jej kata zachował w judo jako koshiki no kata.

Japonia

Kokh

Ormiański zapas narodowy, który zaczyna się tańcem przy dźwiękach zurny i dholu. Wygrywa rzut przeciwnika na plecy, a chwytanie za nogi jest według Hetq zakazane.

Tajska sztuka walki z bronią: krabi to broń krótka, krabong długa. Pokaz i zawody przy muzyce pi chawa i klong khaek, od 2011 roku narodowe niematerialne dziedzictwo.

Koreańska sportowa szermierka bambusowym mieczem, przejęta z Japonii za japońskich wpływów. Ma własne nazewnictwo i przepisy krajowe, na MŚ rywalizuje według FIK.

Korea Południowa

Kun khmer (pradal serey)

Kambodżański boks ringowy z ciosami, kopnięciami, łokciami i kolanami, zwany pradal serey, o którego pochodzenie spierają się Kambodża i Tajlandia.

Kambodża

Kung Fu

Zbiorcze określenie chińskich sztuk walki, a nie jeden styl. Należy do niego sportowe wushu (taolu i sanda) oraz tradycyjne szkoły. Założyciela nie ma, Bodhidharma to legenda.

Chiny

Kuntao (kuntau)

Zbiorcza nazwa chińskich sztuk walki w Indonezji i Malezji. To nie jeden styl; często łączy się z silatem w kuntao silat.

Indonezja

Kuntaw

Kuntaw to historyczna sztuka ludu Samal z południa Filipin oraz nowoczesny system kuntaw lima-lima, który jego twórca Carlito A. Lanada odróżnia od chińskiego kun-tao.

Filipiny

Kurama-ryu Kenjutsu

Szkoła szermierki z lat Tensho, według Nihon Kobudo Kyokai założona przez Ono Shogena. Używa grubych drewnianych mieczy, jedna forma jest według Nihon Kobudo Kyokai wzorem uderzenia kendo.

Japonia

Kurash

Środkowoazjatycka walka w kurtce yakhtak, domowa w Uzbekistanie. Oceniane są rzuty halal, yonbosh i chala, dźwignie i duszenia są zakazane, komendy pozostały po uzbecku.

Hiszpańska szermierka, którą Jerónimo de Carranza i Luis Pacheco de Narváez oparli na geometrii i filozofii. Według badaczy tradycja trwała do XIX wieku.

Hiszpania

Laamb (zapasy senegalskie)

Narodowy sport Senegalu w trzech odmianach: tradycyjne zapasy bez uderzeń (mbapatt), profesjonalne z uderzeniami pięści i skodyfikowana lutte africaine.

Senegal

Ladja (Danmyé)

Taniec walki z Martyniki, w którym dwóch wojowników mierzy się w kręgu przy dźwiękach bębnów i śpiewu. Na wyspie nazywa się go też danmyé, kokoyé lub wonpwen.

Martynika

Lameco Eskrima

Eskrima Edgara Sulite, zestawiona z nauk kilku filipińskich mistrzów. Według Wileya nazwa składa się z larga mano, medio i corto.

Filipiny

Lathi Khela

Bengalska walka i pokaz z bambusowym kijem lathi. Lathiyalowie służyli jako siła zbrojna wielkich właścicieli ziemskich. Dziś lathi khela jest w państwowym wykazie dziedzictwa Bangladeszu.

Bangladesz

Lau Gar

Południowochiński styl rodzinny, jeden z pięciu głównych stylów Guangdongu. Większość dzisiejszych informacji o nim pochodzi z brytyjskich klubów.

Chiny

Lausatök Glima (wolna glima)

Staroislandzkie zapasy z wolnymi chwytami w dowolnym miejscu ciała przeciwnika, pokrewne glímie. Stare przepisy glímy zakazywały ich w glímie, ostatnie udokumentowane zawody to rok 2007.

Islandia

Lerdrit

Wojskowa postać tajskiej walki używana przez armię. Wyrasta z muay thai, lecz celuje w natychmiastowe wyeliminowanie, a nie w punkty na ringu.

Tajlandia

Lethwei

Birmański sport uderzeniowy bez rękawic z dozwolonymi uderzeniami głową, łokciami, kolanami i rzutami. Tradycyjne zasady znają tylko wygraną przez nokaut, inaczej remis.

Mjanma (Birma)

Li Gar

Południowochiński styl rodzinny, jeden z pięciu słynnych stylów Guangdongu. Źródła opisują jego pochodzenie różnie, a potwierdzić go na razie nie można.

Chiny

Libanda (tradycyjne zapasy kongijskie)

Zapasy ludu Mongo w Kongu. Zapaśnicy malują ciało białymi plamami przypominającymi lamparta i walczą przy dźwiękach bębnów i śpiewu.

Meksykańskie zapasy zawodowe znane z masek i elementów lotniczych. Walczy się na dwa z trzech upadków, a od 2018 roku są niematerialnym dziedzictwem kulturowym miasta Meksyk.

Meksyk

Lung Ying (Południowy Smok)

Południowochiński styl Hakka Lam Yiu-gwai, spokrewniony z Bak Mei. Opiera się na szesnastu ruchach podstawowych i jest dziedzictwem Kantonu i okręgu Nanhai.

Chiny

Luta livre

Brazylijskie zapasy bez kimona Euclydesa Hatema, kończone dźwignią lub duszeniem. Walczy się w trzech formach: esportiva, combate i vale tudo.

Brazylia

Luta Marajoara

Zapasy vaqueiros z wyspy Marajó w brazylijskim stanie Pará. Walczy się na piasku lub w błocie, punkt za zabrudzenie pleców rywala, od 2022 roku dziedzictwo stanu Pará.

Brazylia

Lutte Contact

Francuski sport zapaśniczo-kontaktowy z lat dziewięćdziesiątych. Dopuszcza uderzenia, kopnięcia, rzuty i dźwignie, lecz zakazuje łokci, uderzeń głową i kolana w głowę.

Francja

Lutte Parisienne

Chwytna część savate z Paryża XIX wieku, która według Greena ukrywała swoje techniki. Od 1992 roku nazywa się savate défense, według Le Monde.

Francja

Odłam Shorin-ryu założony w Nahie w 1947 roku przez Shoshina Nagamine'a. Nazwa "sosnowy las" czci Matsumurę i Matsumorę, program obejmuje 18 kata.

Japonia

Mau rākau

Maoryska sztuka walki z tradycyjną bronią, taką jak taiaha i patu, która według encyklopedii Te Ara od lat osiemdziesiątych XX wieku przeżywa renesans.

Nowa Zelandia

MCMAP (Marine Corps Martial Arts Program)

Program walki piechoty morskiej USA, oficjalnie przyjęty 1 października 2000 roku. Łączy walkę z bronią i bez broni z wychowaniem mentalnym i charakteru, a także ma pasy.

Stany Zjednoczone

Meibukan Goju-ryu

Okinawska gałąź Goju-ryu założona w 1952 przez Yagi Meitoku. Ma własną serię pięciu kata Meibuken, nazwanych od chińskich konstelacji.

Japonia

Meifu Shinkage-ryū (Rzucanie ostrzami)

Japońska szkoła shurikenjutsu, której założycielem był Chikatoshi Someya i którą według jej strony internetowej od 2009 roku prowadzi soke Yasuyuki Otsuka.

Japonia

Meihuaquan (Pięść kwiatu śliwy)

Północnochiński styl, który dzieli szkołę na gałąź cywilną i bojową. Od 2006 roku znajduje się na państwowej liście niematerialnego dziedzictwa Chin.

Chiny

Menzura

Szermierka ostrą bronią zwaną Schläger, uprawiana przez niemieckie korporacje studenckie. Dzisiejsza postać ustaliła się w XIX wieku, legalność potwierdził sąd w 1953 roku.

Niemcy

Merpati Putih Silat

Indonezyjska szkoła pencak silat z Yogyakarty z 1963 roku: praca z oddechem, tenaga dalam, łamanie przedmiotów i getaran.

Indonezja

Mgba (zapasy Igbo)

Tradycyjne zapasy nigeryjskich Igbo, związane ze zbiorami i dorastaniem mężczyzn. Służyły rozstrzyganiu sporów i do dziś należą do festiwali społeczności igbo.

Nigeria

Mianquan (bawełniana pięść)

Szanghajski styl kung-fu o płynnych, ciągłych ruchach, w których łączy się miękkie z twardym. Na państwowej liście niematerialnego dziedzictwa Chin od 2014, linia od Meng Guangyina.

Chiny

Miecz Wudang (Wudang Jian)

Tradycja szermierki mieczem prostym jian związana z górą Wudang. Upowszechnił ją generał Li Jinglin, uczeń Song Weiyi, którego podręcznik ukazał się w Pekinie w 1923 roku.

Walka iberyjskim mieczem dwuręcznym montante według zasad (reglas) hiszpańskich i portugalskich mistrzów z XVI i XVII wieku, między innymi u Diogo Gomes de Figueyredo (1651).

Portugalia

Moraingy (boks madagaskarski)

Madagaskarska walka na gołe pięści, która według prasy powstała na zachodnim wybrzeżu. Dziś jest powszechnie uprawiana na północy i północnym zachodzie wyspy, głównie wśród Sakalava.

Laotańska postać boksu Azji Południowo-Wschodniej: pięć rund, osiem broni i kopnięcie okrężne o innej mechanice niż w muay thai.

Laos

Muay Lopburi

Środkowotajska linia tradycyjnego boksu z Lopburi. Przysłowie przypisuje jej spryt, ma najdłuższe wai khru o jedenastu ruchach, czerwone szorty i owinięte kostki.

Tajlandia

Muay Pram

Tajskie zapasy. Green wymienia thaiplum jako osobną sztukę syjamską, a dzisiejsze serwisy tak nazywają klincz muay thai i program muay boranu.

Tajlandia

Muay Thasao (muay boran z Uttaraditu)

Północna linia tajskiego boksu z Ban Tha Sao w Uttaradit, związana z Kru Mekiem i Phraya Phichai. Przysłowie przypisuje jej szybkość, typowe są kopnięcia na każdej wysokości.

Tajlandia

Mukna

Tradycyjne zapasy z indyjskiego stanu Manipur, wiązane ze świętem Lai Haraoba. Sports Authority of India naucza ich w dwóch ośrodkach gier rdzennych.

Indie

Musangwe (pięściarstwo Vendów)

Tradycyjna walka na pięści Vendów w południowoafrykańskiej prowincji Limpopo, co roku w Boże Narodzenie koło wsi Tshifudi. Zwycięzca tradycyjnie nie dostaje pieniędzy ani nagrody.

Francuski system samoobrony wywiedziony z yoseikan budo. Sformalizował go Roland Hernaez po śmierci Jima Alcheika.

Francja

Ninjutsu

Nowoczesne japońskie organizacje (Bujinkan, Genbukan, Jinenkan) nawiązujące do shinobi z Iga i Koga: kata, broń, bez zawodów, linii nie można niezależnie zweryfikować.

Japonia

Nippon Kempo

Nippon kempo to japońskie budo, które Muneomi Sawayama założył w 1932 roku w Osace i w którym w zbroi rywalizuje się w uderzeniach, kopnięciach, rzutach i walce w parterze.

Japonia

Niten Ichi-ryu

Szkoła szermierki Miyamoto Musashiego, która naucza form z długim mieczem, krótkim mieczem i z dwoma mieczami. Dziś przekazuje ją kilka linii na wyspie Kyushu.

Japonia

Nuba Stick Fighting (nubijska walka na kije)

Walki z ciężkim kijem i tarczą, które S. F. Nadel opisał w monografii z 1947 roku u grup Tira i Moro w górach Nuba w sudańskim Kordofanie.

Antyczny grecki sport walki, który według projektu Perseus łączył boks i zapasy, na igrzyskach olimpijskich od 648 r. p.n.e. według greckiego Ministerstwa Kultury.

Północnochiński styl z Cangzhou z szybkimi uderzeniami o wybuchowej sile i długą szablą miaodao. Od 2008 roku na państwowej liście dziedzictwa niematerialnego.

Chiny

Qazaq Kuresi

Kazachskie zapasy narodowe w stroju beren, na liście UNESCO od 2016 roku. Wygrywa czyste przewrócenie przeciwnika na plecy, chwytanie za nogi jest zakazane.

Kazachstan

Qin na (chwyty i dźwignie)

Kategoria techniczna sztuk chińskich: chwyty, dźwignie i unieruchomienia w pięciu grupach zależnie od celu ataku.

Chiny

Qixing Tanglangquan (modliszka siedmiu gwiazd)

Jedna z głównych odmian modliszki z Shandongu, którą według Wikipedii do Szanghaju i Hongkongu przywiózł Luo Guangyu.

Chiny

Ranggeln (austriackie zapasy alpejskie)

Alpejskie ludowe zapasy boso na trawie w białym płóciennym stroju. Wygrywa przyciśnięcie na obie łopatki, kategorii wagowych nie ma.

Austria

Real aikido

Serbski system samoobrony wywodzący się z aikido, który w 1993 roku stworzył Ljubomir Vračarević. Odrzuca filozofię i dodaje uderzenia w czułe punkty.

Serbia

Rince an Bhata Uisce Bheatha (Irlandzka walka kijem rodziny Doyle)

Rodzinna linia irlandzkiej walki na kije, którą rodzina Doyle zachowała w Newfoundland. Kij trzyma się oburącz, a walka toczy się głównie na bliski dystans.

Irlandia

Ringen (średniowieczne zapasy niemieckie)

Zapasy niemieckiej sztuki walki od XIV do XVI wieku. Uczono ich razem z mieczem, jeden z podręczników przypisuje się mistrzowi Ottowi, a pierwszy druk o zapasach ukazał się około 1507 roku.

Niemcy

Rough-and-tumble (Amerykańska walka bez reguł)

Walka bez zasad niższych warstw na amerykańskim Południu i pograniczu, udokumentowana od połowy XVIII wieku. Źródła najczęściej wspominają w niej o wyłupywaniu oczu.

Stany Zjednoczone

Ryuei-ryu

Okinawskie karate rodziny Nakaima, spokrewnione z Goju-ryu i znane z kata Anan i Ohan. Olimpijski mistrz kata Kiyuna Ryo pochodzi z tego stylu.

Japonia

Ryushin Shouchi-ryu

Szkoła dobywania miecza założona w 2006 roku w Tokio. Ćwiczy się z krótkim, lekkim iaito, stawiając na szybkość dobywania, a nie na ciężar klingi.

Japonia

S'Istrumpa (zapasy sardyńskie)

Sardyńskie tradycyjne zapasy z mocnym chwytem za plecami. Federacja powstała w 1994 roku w Ollolai, a CONI uznał je za sport w 1997 roku.

Amerykański komercyjny system walki w zwarciu Jerry'ego L. Petersona. W latach dziewięćdziesiątych używały go siły specjalne marynarki, zakres tego użycia jest sporny.

Stany Zjednoczone

Scherma Genovese

Genueńska szermierka nożem i innymi broniami. Dowody są słabe: jedna książka z 2012 roku i wzmianki o genueńskim nożu.

Włochy

Schwingen

Szwajcarskie zapasy narodowe w spodniach z surowego płótna na kręgach z trocin. Szczytem jest święto Eidgenössisches i tytuł Schwingerkönig.

Malajski silat z Kedahu, którego publiczna nauka ruszyła 28 grudnia 1965. Źródła nie są zgodne, czy Hanafi Ahmad był założycielem, czy odnowicielem.

Malajski silat związany z imieniem Meora Abdul Rahmana. Pierwotnie Sendi Harimau, od 1963 roku z zarejestrowaną organizacją PSSGM.

Malezja

Silat Suffian Bela Diri

Silat z Bruneju, który według Maula Mornie służy przetrwaniu, a nie turniejom. Informacje o nim pochodzą głównie od jego przedstawicieli.

Sportowa walka bez kimona, która kończy się poddaniem po dźwigni lub duszeniu. Rywalizuje się w ADCC (od 1998 roku), w United World Wrestling (od 2007 roku) i w no-gi IBJJF.

Suijutsu (Pływanie bojowe)

Japońskie pływanie jako sztuka walki, dawna nazwa nihon eiho. Szkoły z okresu Edo chronione przez domeny han, pływanie w zbroi i z łukiem, dziś 13 szkół pod japońską federacją pływacką.

Japonia

Suio-ryu Iai Kenpo

Dawna japońska szkoła dobywania miecza z Shizuoki, której założycielem był Mima Yoichizaemon Kagenobu. Poza iai uczy szermierki, kija, naginaty i kusarigamy Masaki-ryu.

Sport olimpijski z trzema broniami: floretem, szpadą i szablą. W programie wszystkich nowożytnych igrzysk od 1896 roku, zarządza nim federacja FIE.

Francja

Taekkyeon

Koreańska sztuka walki oparta na płynnym trójkątnym kroku pumbalki, z kopnięciami i obaleniami. Od 2011 roku znajduje się na liście niematerialnego dziedzictwa UNESCO.

Korea Południowa

Taekwondo

Koreańska sztuka wysokich, dynamicznych kopnięć, zjednoczona po drugiej wojnie światowej z dziewięciu szkół. Dyscyplina olimpijska od 2000 roku.

Korea Południowa

Tahtib (egipska walka kijem)

Egipska gra z długim kijem, w którą grają głównie mężczyźni w Górnym Egipcie przy muzyce ludowej. UNESCO wpisało ją w 2016 roku na listę dziedzictwa niematerialnego.

Północny styl kung-fu, którego Wang Chueh-Jen zaczął uczyć na Tajwanie pod koniec lat czterdziestych. Jego uczniowie kwestionują starożytne pochodzenie, które głosił.

Chiny

Tie zhang gong (żelazna dłoń)

Metoda hartowania rąk, którą według angielskiej Wikipedii znają liczne chińskie szkoły. Nie jest odrębnym stylem. Mistrzostwem w niej słynął według Wikipedii Gu Ruzhang.

Chiny

Tinku (andyjska walka obrzędowa)

Rytualna walka ayllus keczuańskich z boliwijskiego Norte Potosí. Według TIME tinku znaczy w keczua spotkanie, a rozlana krew według tradycji sprzyja plonom.

Armijna metoda posługiwania się mieczem wojskowym, opracowywana od 1925 roku przez Szkołę Armii Toyama w Tokio. Według federacji ZNTIR nazwę Toyama-ryu otrzymała dopiero po 1952 roku.

Japonia

Trînta (zapasy mołdawskie)

Mołdawskie zapasy narodowe trânta. Rywale starają się powalić nawzajem, a według dziennika Adevărul walka trwa cztery minuty u juniorów i sześć u dorosłych.

Koreańska sztuka walki bez broni oparta na uderzeniach rękami, udokumentowana w kronikach Goryeo i Joseon jako zawody i egzamin wojskowy. Jej związek z taekwondo jest sporny.

Korea Południowa

Zapasy

Rodzina stylów obaleń, rzutów i kontroli przeciwnika w parterze bez uderzeń. Olimpijski styl klasyczny (od 1896) i wolny (od 1904) prowadzi UWW.

Zapasy inuickie

Tradycyjne zapasy Inuitów w mocnym chwycie za plecami. Według kanadyjskiej federacji nadal ćwiczy się je w Nunavut i Terytoriach Północno-Zachodnich.

Kanada

Zapasy kornwalijskie

Narodowe zapasy Kornwalii w kurtkach, w których chwyta się tylko za materiał. Wygrywa back, czyli upadek na trzy lub cztery punkty pleców, walki w parterze nie ma.

Wielka Brytania

Zapasy nubijskie

Tradycyjne zapasy Nuba z Nuba Mountains w sudańskim South Kordofan. W Khartoum stały się zapasami sudańskimi, na które przychodzą tysiące widzów.

Sudan

Zapasy plażowe

Dyscyplina zapaśnicza United World Wrestling na piasku. Walczy się w stójce w kole o średnicy siedmiu metrów, jedna runda trwająca trzy minuty, wygrywa pierwszy z trzema punktami.

Szwajcaria

Zapasy w stylu klasycznym

Olimpijski styl zapasów, w którym zakazane są chwyty poniżej pasa i używanie nóg. Wywodzi się z francuskich zapasów XVIII i XIX wieku, ze starożytnością bezpośrednio nie jest związany.

Francja

Zapasy w stylu wolnym

Olimpijski styl zapasów, który dopuszcza chwyty za nogi i podcinanie. Wywodzi się z catch-as-catch-can, na igrzyskach jest od 1904 roku, kobiety od 2004.

Zi Ran Men (naturalna pięść)

Chiński styl związany z Du Xinwu i jego nauczycielem zwanym Xu Aizi. Źródła nie są zgodne co do tego, który z nich go założył.

Chiny

Zui quan (pijana pięść)

Chińskie metody walki naśladujące pijaka, nie jedna szkoła. Układ Ośmiu pijanych nieśmiertelnych jest poświadczony w piśmie z czasów Ming i Qing, a sławę dał mu film Pijany mistrz (1978).

Chiny