Hakka kuen (Style Hakka)

Podstawowe informacje

Kraj pochodzeniaChiny

RegionAzja

Główny naciskUderzenia

Poziom kontaktuPółkontakt

System stopniBez stopni

Charakter i pochodzenie

Trening

Organizacja i zawody

Z czego składa się styl

Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.

O sztuce walki Hakka kuen (Style Hakka)

Hakka kuen, 客家拳, to nie jedna szkoła, lecz zbiorcze określenie. Angielska Wikipedia podaje, że ludzie w delcie Rzeki Perłowej nazywali tak niegdyś południową modliszkę, a później termin użyto dla umiejętności walki społeczności hakka za granicą. Mistrz Chen Chang Mien w książce Kung Fu in South China z 1990 roku, według cytatu na chandao.co.uk, definiuje Hakka quan jako zbiorczą nazwę szkoły Chu i szkół pokrewnych. Wystawa 300 Years of Hakka Kung Fu, którą w latach 2016 i 2017 zorganizował hongkoński urząd ds. niematerialnego dziedzictwa kulturowego wraz z International Guoshu Association, podaje, że sztuki walki hakka powstały we wsiach w górzystym pograniczu Fujianu i Guangdongu od późnej dynastii Ming do połowy dynastii Qing. Według niej nazwa Hakka powstała na początku Qing i oznacza lud gości. Według wystawy w latach trzydziestych Cheung Lai Tseun i Lam Yiu Kwai przenieśli się z Huizhou do Guangzhou i rozwinęli systemy Pakmei i Lung Ying, które wystawa uznaje za początek nowoczesnego kung-fu hakka. Hongkong stał się według niej po połowie dwudziestego wieku centrum tradycji Tung Kong, czyli Dongjiang.

Historia

Wystawa 300 Years of Hakka Kung Fu podaje jako przykłady wiejskich szkół według rodów Lam Family Teaching, Du Family Teaching i Chu Family Teaching. Lam Gar Gau, Chu Gar Gau i Iron Ox Praying Mantis istnieją według niej nadal jako stare wiejskie formy w Sha Tau Kok, Sheung Shui i Yuen Long. Baza danych sportowego niematerialnego dziedzictwa Uniwersytetu w Shenzhen podaje, że sztuki walki wzdłuż rzeki Dongjiang nazywają się 东江拳 i dzielą się na kilka stylów rodowych. Chen Chang Mien według cytatu podaje, że style hakka są popularne w rejonach Meixian, Xingning i Huiyang.

Czym się różni

Źródła nie podają jednolicie, które style należą do tej grupy. Wystawa w Hongkongu pokazała pięć stylów, Iron Ox Praying Mantis, Chow Gar Praying Mantis, Eagle Claw szkoły Lam Gar Gau, Ching Lung Tam Hakka Hung Kuen i Dragon Style. Judkins zalicza do nowoczesnych szkół hakka Bak Mei, styl smoka, południową modliszkę i Chuka Shaolin. Jednocześnie pisze, że Wing Chun dzieli wiele cech hakka, ale nie jest stylem hakka.

Technika

Ben Judkins podaje na blogu Kung Fu Tea, że sztuki hakka często wykazywały trójkątną pracę nóg, zgarbione ramiona, zapadniętą klatkę piersiową i złożoną pracę rąk. Culture Trip opisuje wąską postawę, zaokrąglone plecy, łokcie przy ciele i trójkątną pracę nóg. Chen Chang Mien według cytatu na chandao.co.uk opisuje postawy hakka, kontrolę oddechu i klatki piersiowej, krótką wybuchową siłę i szybką pracę nóg.

Dziś

Hakka Kung Fu Culture Research Society była według wystawy partnerem kuratorskim wystawy 300 Years of Hakka Kung Fu i współzałożył ją w 2015 roku mistrz Yau Wan Wah. Wystawa odbyła się we wrześniu 2016 roku w Hong Kong Heritage Museum, a od 28 października 2016 do 4 stycznia 2017 na City University of Hong Kong. Culture Trip podaje, że w drugiej połowie dwudziestego wieku sztuki walki hakka poważnie podupadły.

Ciekawostki

Południowa modliszka, dla której według angielskiej Wikipedii dawniej używano terminu hakka kuen, nie ma według niej związku z modliszką północną. Green podaje w książce Martial Arts of the World, że północna modliszka powstała za dynastii Qing w prowincji Shandong. W wykazie hongkońskiego niematerialnego dziedzictwa wydrukowanym w South China Morning Post nie udało nam się znaleźć pozycji o kung-fu hakka, ale są tam Hung Gar i Lung Ying.

Często zadawane pytania

Podobne style

Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.