Xingyiquan
形意拳Wewnętrzna sztuka chińska bezpośredniego, wybuchowego ruchu, oparta na pięciu żywiołach. Tradycja wywodzi ją od Yue Feia; udokumentowana linia zaczyna się w XVII wieku.
Podstawowe informacje
ChinyCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Xingyiquan
O sztuce walki Xingyiquan
Xingyiquan zalicza się, obok taiji i bagua, do tak zwanych wewnętrznych sztuk chińskich. Tradycja wywodzi je od generała Yue Feia z XII wieku, ale udokumentowana linia zaczyna się dopiero w XVII wieku u Ji Jike w prowincji Shanxi. Na tle pozostałych stylów wewnętrznych jest uderzająco prostoliniowy. Nie pracuje ani kołami, ani zejściem w bok; atak i obrona dzieją się jednym ruchem do przodu. Całe ciało wchodzi w technikę naraz, ręka i noga lądują w tej samej chwili, a krok niesie ciężar — stąd opinia sztuki, której uczy się szybko i która boli. Szkielet tworzy pięć żywiołów. Pi rozłupuje z góry, zuan wierci w górę, beng miażdży do przodu, pao wybucha jak działo, a heng krzyżuje w poprzek. Na nich opiera się dwanaście zwierząt, każde z własnym sposobem poruszania. Podstawą treningu jest santi shi, postawa na trzech punktach podparcia, utrzymywana przez długie minuty. Wyróżnia się trzy główne gałęzie: shanxijską, hebejską Li Luonenga oraz henańską, która zachowuje starszą nazwę xinyiliuhequan. Legendarny jest Guo Yunshen i jego beng quan z półkroku — podobno jedyna technika, którą wygrywał wszystko.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.