Baihequan (biały żuraw)
白鶴拳Południowochiński styl z Fujianu, tradycyjnie przypisywany kobiecie, Fang Qiniang. Przez naha-te stoi u korzeni okinawskiego karate, zwłaszcza goju-ryu.
Podstawowe informacje
ChinyCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Baihequan (biały żuraw)
O sztuce walki Baihequan (biały żuraw)
Baihequan, pięść białego żurawia, pochodzi z południowochińskiego Fujianu, a tradycja przypisuje je kobiecie — Fang Qiniang, która według opowieści ułożyła je w XVII wieku po tym, jak zobaczyła żurawia broniącego się kijem. Technicznie jest przeciwieństwem stylów północnych. Nie pracuje ani rotacją bioder, ani długimi krokami; siła powstaje w kręgosłupie i barkach, przechodzi przez krótki most i uwalnia się nagłym drgnieniem na bardzo krótkim dystansie. Pozycja jest wąska, ciało pozostaje wyprostowane, a ręce trzymają się blisko osi. Wyróżnia się pięć głównych gałęzi według zachowania ptaka: żuraw lecący, krzyczący, śpiący, jedzący i pradawny. Różnią się głównie tym, ile miejsca dają oddechowi i dźwiękowi — u żurawia krzyczącego wydech jest słyszalny i stanowi część techniki. Dla dziejów sztuk walki biały żuraw liczy się przede wszystkim poza Chinami. Drogą kontaktów handlowych linie z Fujianu dotarły na Okinawę, gdzie za pośrednictwem nauczyciela znanego jako Ryu Ryu Ko i jego ucznia Kanryo Higaonny dały początek Naha-te, a z niego goju-ryu. Innymi słowy: istotna część tego, co dziś ćwiczą karatecy na całym świecie, ma korzeń w tym południowochińskim stylu.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.