Wing Chun
糸東流Południowochiński styl walki z bliska, oparty na linii środkowej i oszczędności ruchu. Udokumentowana linia zaczyna się w XIX wieku; rozsławili go Yip Man i Bruce Lee.
Podstawowe informacje
ChinyCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Wing Chun
O sztuce walki Wing Chun
Wing chun to południowochiński styl zbudowany na walce na krótkim dystansie. Tradycja wiąże go z shaolińską mniszką Ng Mui i z kobietą imieniem Yim Wing Chun, od której nosi nazwę; historycznie udokumentowana linia zaczyna się jednak dopiero w XIX wieku w południowych Chinach. Na świat rozszedł się dzięki Yip Manowi, który po 1949 roku uczył w Hongkongu — a wśród jego uczniów był Bruce Lee. Podstawową myślą jest ekonomia. Wing chun nie szuka siły ani zasięgu, lecz najkrótszej drogi do celu: uderzenia po linii środkowej, jednoczesna zasłona i cios jedną ręką, postawa z ciężarem z tyłu pozwalająca kopnąć bez przygotowania. Wobec silniejszego rywala stawia na wejście w jego dystans, gdzie długość ramion przestaje mu pomagać. Charakterystycznym narzędziem jest chi sau, "lepkie ręce" — ćwiczenie w kontakcie z zamkniętymi lub odwróconymi oczami, uczące reagować na nacisk dotykiem, nie wzrokiem. Dalej drewniany manekin (muk yan jong), na którym ćwiczy się kąty i precyzję, oraz formy siu nim tau, chum kiu i biu jee. Wing chun nie ma jednolitej formy zawodniczej, a linie różnią się nawet w podstawach. Jakość bardzo się więc waha, a rozstrzyga to, czy klub ćwiczy również wolny sparing — bez niego chi sau pozostaje umiejętnością, która nie musi przenieść się na prawdziwe starcie.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.