Kung Fu

Chińska sztuka wewnętrzna udokumentowana od XVII wieku. Jej założycielem jest Chen Wangting; Zhang Sanfeng to legenda z XIX wieku.

Południowochiński styl walki z bliska, oparty na linii środkowej i oszczędności ruchu. Udokumentowana linia zaczyna się w XIX wieku; rozsławili go Yip Man i Bruce Lee.

Zespół stylów związanych z klasztorem Shaolin w Henanie. Tradycja bojowa jest udokumentowana od czasów dynastii Ming, gdy mnisi służyli także jako wojsko.

Wewnętrzny styl chiński oparty na chodzeniu po okręgu i technice otwartej dłoni; jego ciężar leży w unikach. Założył go Dong Haichuan w XIX wieku.

Południowochiński styl krótkiej, wybuchowej siły o twardym i zwartym wyrazie. Tradycja łączy go z mnichem taoistycznym; udokumentowana linia zaczyna się w XX wieku.

Jeden z pięciu wielkich stylów rodowych południowochińskiego kung-fu, znany z niskiej postawy jeźdźca. Udokumentowana linia zaczyna się w XIX wieku u rodu Wong.

Północnochiński styl z Hebei, zbudowany na jednej myśli: wejść do środka. Miażdżące ciosy z bliska, uderzenie całym ciałem oraz praca łokciem i barkiem.

Wewnętrzna sztuka chińska bezpośredniego, wybuchowego ruchu, oparta na pięciu żywiołach. Tradycja wywodzi ją od Yue Feia; udokumentowana linia zaczyna się w XVII wieku.

Południowochiński styl założony w 1836 roku przez Chan Heunga. Łączy niskie postawy i mocne ramiona południa z długimi zamachowymi ciosami i obrotami północy.

Północnochiński styl z Shandongu naśladujący polowanie modliszki. Znakiem rozpoznawczym jest dłoń w kształcie haka; modliszka południowa to inna linia.

Południowochiński styl z Fujianu, tradycyjnie przypisywany kobiecie, Fang Qiniang. Przez naha-te stoi u korzeni okinawskiego karate, zwłaszcza goju-ryu.

Najstarsze udokumentowane zapasy chińskie, wyrosłe z obrzędowego jiaodi. Rzut liczy się tym wyżej, im czyściej rzucający zostaje na nogach; nie ma walki w parterze.

Zbiorcza nazwa sztuk wewnętrznych wiązanych z górami Wudang i taoizmem. Podział na zewnętrzne i wewnętrzne to konstrukt XVII wieku, nie starożytna klasyfikacja.

Rodzina stylów północnochińskich o długim zasięgu, wysokich kopnięciach i głębokich postawach — nie jeden styl. Wersja zawodnicza pochodzi z lat pięćdziesiątych.

Północnochiński styl orlego pazura, dodający do długiej pięści chwyty i dźwignie. Udokumentowana linia zaczyna się w XIX wieku, nie u Yue Feia.

Południowochiński styl oparty na chwytaniu i rozrywaniu dłonią w kształcie tygrysiego pazura. W 1957 roku stał się jedną z pierwszych sztuk chińskich nauczanych publicznie w USA.

Północnochiński styl oparty na świadomej nieprzewidywalności ruchu. Rozsławił go Huo Yuanjia, założyciel szanghajskiego stowarzyszenia Jingwu.

Północnochiński styl przenoszący siłę w poprzek pleców z jednego ramienia do drugiego. Ramiona pozostają rozluźnione jak lina i twardnieją dopiero przy trafieniu.

Wewnętrzna sztuka chińska, która jako jedyna zniosła formy. Podstawą jest stanie bez ruchu; Wang Xiangzhai twierdził, że wyuczone układy krępują ćwiczącego.

Północnochiński styl z Cangzhou słynący z długich, cepowatych zamachów ramion. Tradycyjnie ćwiczony razem z bajiquanem i szablą miaodao.

Zbiorcza nazwa północnochińskich stylów tradycji szaolińskiej. Walczy na dalszym dystansie, z głębokimi postawami i bogatym zestawem kopnięć.

Południowochiński styl z Guangdongu, który zamiast pięści opiera się na otwartej dłoni. Postawy są wyższe i ruchliwsze niż w innych szkołach południa.

Pełnokontaktowa dyscyplina zawodnicza chińskiego wushu z 1979 roku. Walczy się na płycie bez lin, a zrzucenie rywala na dół jest punktowane.

Styl wewnętrzny zwany boksem wody. Ruch postępuje falami, które nigdzie się nie kończą; udokumentowana historia zaczyna się od Wu Yihui w XX wieku.

Metoda hartowania dłoni, a nie osobna sztuka walki. Celem nie jest twarda ręka, lecz zdolność przeniesienia siły przez cel.

Południowochiński styl z Fujianu złożony z pięciu źródeł. Jego forma sanzhan jest tożsama z okinawskim sanchinem: te same znaki, ta sama zasada.

Północnochiński styl, który świadomie idzie na ziemię i stamtąd walczy. Pad jest techniką, nie końcem, a przeciwnik ze stójki nie ma odpowiedzi.

Chiński styl bez form. Ćwiczy się zasady ruchu, nie katy, więc dwaj uczniowie wyglądają inaczej. Podstawą jest bieg po metrowym kręgu.

Grupa stylów walki z Syczuanu powołujących się na świętą górę Emei; nie udokumentowano jednolitej szkoły historycznej.

Północnochiński styl kung-fu z Tajwanu, którego program Wang Chueh-Jen zaczął publicznie nauczać pod koniec lat czterdziestych.

Południowochiński styl kung-fu; publiczna historia zaczyna się od szkoły Ha Hon Hunga w Kantonie w 1924 roku.

Zbiorcza nazwa południowochińskich stylów; niskie pozycje, krótki dystans i głosowy wydech, dziś także konkurencja wushu.

Nowoczesny chiński system z 2007 roku łączący bajiquan z innymi stylami. Ćwiczy się bez broni i z bronią, od sztyletu po włócznię.

Kategoria techniczna sztuk chińskich: chwyty, dźwignie i unieruchomienia w pięciu grupach zależnie od celu ataku.

Jeden z pięciu stylów rodzinnych południowych Chin. Łączy szczura i węża: krótkie kroki, niskie postawy i szybkie ciosy proste.

Rzadka południowochińska gałąź modliszki południowej, nastawiona na niszczącą walkę w zwarciu.

Styl z północnych Chin oparty na kopnięciach zadawanych z bliska. Udokumentowana linia zaczyna się w Hebei w XIX wieku, starszy rodowód jest legendą.

Północnochiński tradycyjny styl kung-fu wyspecjalizowany wyłącznie w błyskawicznej walce w zwarciu.

Styl z północnych Chin wymieniony już przez generała Qi Jiguanga w XVI wieku. Opiera się na gęstości parzystych uderzeń, nie na sile jednego ciosu.

Zbiorcza nazwa południowych stylów ludu Hakka. Łączy je bliski dystans, praca przedramion i siła wydobywana z opadania, a nie z zamachu.

Grupa chińskich stylów małpy z pięcioma typami małpy; najlepiej udokumentowana gałąź Da Sheng Men powstała około 1911.

Bojowa gałąź choy li fut, założona w Foshan w 1851 roku przez Jeong Yima. Szkoliła powstańców tajpingów i stawia na nieprzerwane serie ciosów.

Gałąź bajiquanu po Huo Diange, osobistym ochroniarzu ostatniego cesarza Chin. Oparta na tupnięciu, łokciu i barku z bliska.

Rodzinny styl z południowych Chin założony przez Jow Lunga. Łączy siłę hung ga z pracą nóg choy gar i zasięgiem północnego Shaolinu.

Założycielska linia rodowa stylu choy li fut z wioski King Mui.

Południowochiński styl rodowy, jedna z pięciu tradycyjnych linii południa. Udokumentowane dzieje zaczynają się w 1961 roku w Brytanii, gdzie jest najpopularniejszy.

Jeden z pięciu stylów rodzinnych południowych Chin. Łączy pewną pięść południa ze zwinnością północy; słynie z długiego kija i pracy nóg.

Tradycyjny styl kung-fu shaolin charakteryzujący się nieprzerwanym łańcuchem eksplozywnych uderzeń.

Północnochińska tradycyjna sztuka walki oparta na koordynacji sześciu harmonii.

Wewnętrzny styl chiński zwany „boksem wody". Tradycja umieszcza jego początek w epoce Song, lecz udokumentowane dzieje zaczynają się u Wu Yihui w XX wieku.

Styl z południowych Chin z obszaru Hakka, rozpowszechniony przez Lama Yiu-gwaia. Pracuje na skróconym dystansie i zmienia wysokość ciała zamiast uników w bok.

Wiejski styl z północnych Chin z własną gałęzią doktrynalną. Opiera się na pięciu postawach i chodzie między nimi; brał udział w powstaniu bokserów w 1900 roku.

Płynna chińska sztuka walki łącząca miękkie prowadzenie z twardym uderzeniem.

Jeden z pięciu wielkich stylów rodzinnych południowych Chin. Walczy tak blisko, że mówi się o nim: pierś przy piersi, oddech przy oddechu.

Tradycyjny tybetańsko-chiński styl kung-fu charakterystyczny dzięki cięciom z dystansu i atakom palcami.

Najszerzej uprawiana gałąź modliszki północnej. Łączy metody twarde i miękkie, ataki długie i krótkie; jej założyciel nie jest udokumentowany.

Północnochiński styl pięści armatniej. Ciosy wystrzeliwują jak z armaty, oparte na krzyżowej pracy rąk i głębokiej postawie jeźdźca.

Rzadki północnochiński styl kung-fu, charakterystyczny dzięki długim rękawom i błyskawicznym uderzeniom.

Chiński styl noszący imię założyciela dynastii Song. Przypisanie cesarzowi jest tradycją; udokumentowana jest wzmianka Qi Jiguanga z XVI wieku.

Południowochińska sztuka mylona z wing chun; nazwy brzmią po kantońsku niemal tak samo, systemy jednak nie.

Formowa połowa nowoczesnego wushu sportowego. Nie walczy się: ocenia się wykonanie, trudność skoków i precyzję lądowania.

Grupa chińskich stylów naśladujących pijanego; niestabilność jest zarazem podstępem i źródłem siły uderzenia.