Weng chun (wieczna wiosna)
永春Południowochińska sztuka mylona z wing chun; nazwy brzmią po kantońsku niemal tak samo, systemy jednak nie.
Podstawowe informacje
ChinyCharakter i pochodzenie
Trening
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
O sztuce walki Weng chun (wieczna wiosna)
Weng chun, dosłownie wieczna wiosna, to południowochińska sztuka walki, którą łatwo pomylić z wing chun. Pomyłka ma przyczynę językową: po kantońsku obie nazwy brzmią niemal tak samo i różnią się jedynie tonem, a legendarne pochodzenie obie szkoły wywodzą od tego samego mnicha Chi Sima z południowego klasztoru shaolin. Mimo to są to dwa różne systemy, na czym zgadzają się mistrzowie obu tradycji; technicznie weng chun bliższy jest hung gar niż wing chun. Udokumentowana historia zaczyna się dopiero w XX wieku. Postacią kluczową jest Chu Chung-man, ćwiczący piątego pokolenia urodzony w Foshanie, przyjaciel Yip Mana, który po 1953 roku przeniósł się do Hongkongu; tam spotkał kolejnych mistrzów, między innymi Tang Yika i Wai Yana, a ich wspólnym miejscem treningu stała się hurtownia drobiu Dai Tak Lan. Starsza część drzewa rodowego, czyli mnich i klasztor shaolin, nie jest udokumentowana i karta podaje ją jako przekaz. System opiera się na zasadzie, by nie przeciwstawiać się sile, lecz wykorzystać ją do rozbicia struktury przeciwnika. Siedem zasad podstawowych, wśród nich tai, lan, dim, kit, got, wun i lau, wywodzi się z pracy z długim kijem; następuje po nich osiemnaście zasad zaawansowanych rąk mostowych, ułożonych w dziewięć par. Do przyrządów treningowych należą drewniany manekin, długi kij i manekin do kija.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.