Gōjū-ryū
剛柔流Okinawski styl łączący elementy twarde i miękkie; jego znakiem rozpoznawczym jest oddechowa kata Sanchin. Nazwę nadał mu Chojun Miyagi w 1933 roku.
Podstawowe informacje
JaponiaCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Gōjū-ryū
O sztuce walki Gōjū-ryū
Goju-ryu jest jednym z czterech głównych stylów karate japońskiego. Założył go Chojun Miyagi na Okinawie i w 1933 roku nazwał według zdania z chińskiego tekstu Bubishi: go znaczy twardy, ju miękki. Nazwa nie jest ozdobą, lecz opisem metody — styl świadomie przeplata techniki twarde i proste z miękkimi i kolistymi. Nauczyciel Miyagiego, Kanryo Higaonna, studiował w chińskim Fuzhou i wpływ chiński jest w goju wyraźniejszy niż w innych stylach. Widać go w blokach kolistych, pracy z bliska, chwytaniu i ściąganiu ramienia rywala oraz w nacisku na oddech. Kluczową katą jest sanchin — powolny układ wykonywany w napięciu, ze słyszalnym oddechem, podczas którego nauczyciel sprawdza strukturę ciała, uderzając wprost w tułów. Sanchin jest zarazem najlepszym pokazem całego stylu: buduje strukturę, dzięki której da się przyjąć cios. Przeciwwagą jest tensho, miękki układ z otwartymi dłońmi. Katą szczytową jest suparinpei. Pozycje są krótsze niż w shotokanie, a środek ciężkości niżej — goju zakłada walkę na krótkim dystansie. Używa też kopnięć w kolano i w krocze, których przepisy sportowe nie dopuszczają. Główne linie to okinawskie (Jundokan, Meibukan i inne) oraz japońska Goju-kai. Różnią się tempem kat i stopniem kontaktu w walce, więc nawet w obrębie jednego stylu praktyka bywa w każdym klubie inna.
Style i odmiany
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.