Shuri-te
首里手Historyczna okinawska sztuka gołych rąk z królewskiego miasta Shuri, poprzedniczka shotokanu. Podział shuri-naha-tomari to późniejsza klasyfikacja badaczy.
Podstawowe informacje
JaponiaCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Shuri-te
O sztuce walki Shuri-te
Shuri-te to jedna z trzech historycznych okinawskich sztuk pustej ręki, nazwana od Shuri, królewskiego miasta wysp Riukiu. Obok niej wyróżnia się Naha-te z miasta portowego i Tomari-te z dzielnicy rybackiej. Ten podział jest jednak późniejszą klasyfikacją badaczy, a nie określeniem, którego używali ówcześni mistrzowie. W swoim czasie mówiono po prostu o te, ręce; różnice przebiegały raczej między poszczególnymi nauczycielami niż między nazwanymi szkołami. Shuri było siedzibą dworu, więc Shuri-te należało do warstwy pechin — niższej szlachty i królewskich urzędników. To tłumaczy jego charakter: lekkie pozycje, praca na dłuższym dystansie, proste i szybkie uderzenia oraz ruch, który woli atak minąć, niż go zatrzymać. Kluczowe nazwiska to Sokon Matsumura, ochroniarz trzech królów, i jego uczeń Anko Itosu. Itosu jest w dziejach karate punktem przełomowym: w latach 1901–1905 przeforsował jego wprowadzenie do okinawskich szkół, złagodził niebezpieczne techniki i ułożył pięć kat Pinan jako uproszczone wejście dla dzieci. Z Shuri-te wyrosły shorin-ryu oraz — przez Gichina Funakoshiego — japoński shotokan; swój ślad zostawiło też w shito-ryu.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.