Anko Itosu

Podstawowe informacje

Data urodzenia1831

Data śmierci11/3/1915

Kraj pochodzeniaJaponia

ZawódUrzędnik

Znany również jakoIchiji Anko

Biografia

Anko Itosu był okinawskim mistrzem karate z Shuri, twórcą kata Pinan i autorem listu Dziesięć zasad karate z 1908 roku. Według Wikipedii urodził się w 1831 roku w dzielnicy Gibo w Shuri, inne źródła podają rok 1830 lub 1832. Zmarł w Shuri w 1915 roku, Wikipedia podaje 11 marca, Tom Ross na stronie Fightingarts 26 stycznia.

Pochodził z niższej szlachty pechin i został wykształcony w chińskich klasykach i kaligrafii. Został urzędnikiem rządu riukiuańskiego, według Wikipedii sekretarzem ostatniego króla aż do zniesienia królestwa w 1879 roku, Ross uznaje to za niepotwierdzone. Kto był jego głównym nauczycielem, jest sporne: tradycja podaje Sokon Matsumura, Choki Motobu napisał w 1932 roku, że uczył się u Nagahama z Naha, a Gichin Funakoshi podawał Gusukuma z Tomari.

W 1901 roku zaczął uczyć karate w szkole podstawowej w Shuri, a w 1905 roku w pierwszej prefekturalnej szkole średniej i w szkole nauczycielskiej. Na potrzeby nauczania szkolnego stworzył pięć kata Pinan, w Japonii znanych jako Heian, które według Kinjo pierwotnie nazywały się Channan. Według Iwai mógł stworzyć także Kusanku Sho i Passai Sho, a według Kinjo i Murakami dodał Naifanchi Nidan i Sandan. W październiku 1908 roku napisał list Tode Jukun, Dziesięć zasad karate, skierowany do ministerstwa oświaty i ministerstwa wojny.

Wśród jego uczniów byli Gichin Funakoshi, Choki Motobu, Kenwa Mabuni, Chibana Choshin, Yabu Kentsu i Shinpan Shiroma. Jego fotografie nie są znane, a zachowane wizerunki są według Rossa kompozytami.

Młodość

Według Wikipedii Anko Itosu urodził się w 1831 roku w dzielnicy Gibo w Shuri, stolicy Królestwa Riukiu. Inne źródła podają rok 1830 lub 1832. Pochodził z niższej szlachty pechin i z rodziny o statusie keimochi, wykształcenie zdobył w chińskich klasykach i kaligrafii.

Według Toma Rossa zdał egzaminy do służby państwowej, w czym pomógł mu bliski przyjaciel Anko Azato, i został urzędnikiem rządu riukiuańskiego. Wikipedia podaje, że był sekretarzem ostatniego króla aż do zniesienia królestwa przez Japonię w 1879 roku, Ross uznaje to twierdzenie za niepotwierdzone.

Szkolenie i nauczyciele

Według Wikipedii jego pierwszym nauczycielem todi był Nagahama Chikudun Pechin, a potem Sokon Matsumura. Źródła jednak się rozchodzą. Choki Motobu napisał w 1932 roku, że Itosu opuścił Matsumura i uczył się u Nagahama z Naha, który potem uznał go za swojego ucznia. Gichin Funakoshi w swoich książkach z lat 1925 i 1935 podaje, że Itosu poszedł za Gusukuma z Tomari, co Tom Ross uważa za najbardziej prawdopodobną interpretację.

Szkoła Itosu-ryu podaje także trening u Kosaku Matsumora z Tomari, niezależnego dowodu nie znaleźliśmy. Wnioskujemy, że Itosu poznał tradycje Shuri i Tomari, kata Rohai i Wanshu, które miał w programie, należą według Rossa do tradycji z Tomari.

Wkład i innowacje

W 1901 roku zaczął uczyć karate w szkole podstawowej Shuri Jinjo, a w 1905 roku w pierwszej prefekturalnej szkole średniej i w prefekturalnej szkole nauczycielskiej dla mężczyzn. Na potrzeby nauczania szkolnego stworzył pięć kata Pinan, po japońsku Heian. Według Kinjo z 1956 roku pierwotnie nazywały się Channan, a Motobu w 1934 roku podał, że Itosu powiedział uczniom, że nazwa Pinan jest lepsza. Według Iwai mógł stworzyć Kusanku Sho i Passai Sho oraz przerabiał Kusanku Dai na potrzeby wychowania fizycznego, według Kinjo i Murakami dodał Naifanchi Nidan i Sandan.

W październiku 1908 roku napisał list Tode Jukun, Dziesięć zasad karate, skierowany do ministerstwa oświaty i ministerstwa wojny. Zaleca w nim wprowadzenie karate do szkół podstawowych, wyszkolenie nauczycieli i ćwiczenie na makiwarze od stu do dwustu uderzeń dziennie każdą ręką. Zasady wyszły drukiem w 1938 roku w książce Karate-do Taikan autorstwa Genwa Nakasone. Ross zwraca uwagę, że angielskie tłumaczenia w niektórych częściach wyraźnie się różnią.

Filozofia i zasady

W liście z 1908 roku Itosu pisze, że karate nie wywodzi się z buddyzmu ani konfucjanizmu i że nie da się go odpowiednio opanować w krótkim czasie. Zalecał w nim codzienny trening i nauczanie karate w szkołach. Treść znamy z angielskiego tłumaczenia Patricka McCarthy, japońskiego oryginału nie widzieliśmy.

Legendy i udokumentowane fakty

Tradycja uznaje Itosu za głównego ucznia Sokon Matsumura, Tom Ross uważa to z odwołaniem do Motobu i Funakoshi za nieścisłe lub przesadzone. Według jednej legendy Itosu nauczył się Naifanchi od chińskiego marynarza rozbitego w Tomari, Murakami podaje natomiast, że uczył go Matsumura.

Rozpowszechniona opowieść o sandale przywiązanym do ściany zamiast makiwary pochodzi według Wikipedii z jednego źródła. O kata Channan pisze się jako o zaginionym kata Itosu, Swift wnioskuje z pism, że chodziło o poprzednika Pinan i stopniowy rozwój. Fotografie Itosu nie są znane, obrazy, które krążą, są według Rossa kompozytami.

Dziedzictwo

Wśród jego uczniów byli według Wikipedii Yabu Kentsu, Hanashiro Chomo, Gichin Funakoshi, Kenwa Mabuni, Chibana Choshin, Choki Motobu, Moden Yabiku, Anbun Tokuda i Kanken Toyama. Kata Pinan trafiły przez nich do Shotokan, Shito-ryu i innych stylów. Wikipedia podaje, że wielu uważa go za ojca nowoczesnego karate, ten tytuł nadaje się jednak także Funakoshi.

Według Rossa karate zwróciło uwagę jako trening młodych mężczyzn po pokazach dla marynarki w 1912 roku. Itosu zmarł w Shuri w 1915 roku, Wikipedia podaje 11 marca, Ross 26 stycznia. Jego imię nosi styl Itosu-ryu, który według własnej strony przekazywany był przez Kenwa Mabuni i Ryusho Sakagami.

Nauczyciele, uczniowie i rodzina

Powiązane sztuki walki

Kata i formy

Cytaty