Gojushiho Dai

Podstawowe informacje

O kata

Według podręcznika technicznego JKA Gojushiho Dai jest najdłuższą kata Shotokanu: liczy 67 ruchów, o dwa więcej niż Gojushiho Sho. Podręcznik opisuje ją jako ciąg złożonych bloków otwartą dłonią, przejść i obrotów w postawie kota neko ashi dachi oraz uderzeń palcami nukite przypominających dzięcioła przy pracy. Tę samą liczbę podaje rozpiska André Bertela, instruktora JKA mieszkającego w Japonii; jedyne kiai przypada w niej na ruch 59, cios pięścią po ciosie grzbietem dłoni i krawędzią pięści. To, którą kata oznacza nazwa, zależy od organizacji. W JKA i w większości Shotokanu Gojushiho Dai to ta z uderzeniami „dzięcioła"; w SKIF, założonym przez Kanazawę Hirokazu, ta sama forma nazywa się Gojushiho Sho. Według karatevancouver.ca obie wersje mają niemal takie samo embusen, więc rozróżnia je dopiero technika. Bertel uważa ją za trudniejszą technicznie z obu wersji: Sho jego zdaniem jest bliższa okinawskiemu oryginałowi i częściej pojawia się na egzaminach i zawodach, Dai cenią raczej doświadczeni karatecy. W programie dojo Minakami Bushido Karate należy do kata na 3. dan.

Kata w poszczególnych stylach

Znaczenie nazwy

Gojushiho oznacza „54 kroki”, a przyrostek dai (大) oznacza „duży, główny”. W tej kata określenie pasuje tylko w połowie: różni się od Gojushiho Sho o dwa ruchy, a obie mają według karatevancouver.ca niemal takie samo embusen. André Bertel wyjaśnia obie wersje na dwa sposoby: dwa razy 54 daje ważną w buddyzmie liczbę 108, a Dai obciąża lewą nogę w neko ashi dachi, podczas gdy Sho prawą w kokutsu dachi. Według themartialway.com.au Funakoshi Gichin chciał przemianować kata na Hotaku, dzięcioł, ze względu na uderzenia palcami; nazwa się nie przyjęła.

Twórca i historia

Kto stworzył shotokanową wersję Dai, nie udało się jednoznacznie ustalić. Angielska Wikipedia i historyoffighting.com przypisują Gojushiho (okinawskie Useishi) Matsumurze Sokonowi, Jaap Kooman podaje, że wersje Dai i Sho stworzył jego uczeń Itosu Anko. Bertel wymienia dwie wersje: obie miały pochodzić z Gojushiho stylu Shito-ryu, przyniesionego przez Mabuniego Kenwę, i zostać opracowane przez Funakoshiego Yoshitakę, albo Dai pochodzi od Nakayamy Masatoshiego. O zamianie nazw krążą dwie wersje. Według karatevancouver.ca i historyoffighting.com w latach sześćdziesiątych lub siedemdziesiątych na mistrzostwach Japonii wysoki rangą instruktor JKA zapowiedział Gojushiho Dai, a wykonał Sho; JKA zamieniła wtedy nazwy, a Kanazawa Hirokazu zachował je tak w SKIF. Angielska Wikipedia odrzuca tę opowieść: według Traditional Karate Magazine z 2003 roku to sam Kanazawa zamienił nazwy w SKIF, bo jego zdaniem sho lepiej pasowało do mniejszej i trudniejszej kata, a JKA nazwała tę formę dai, bo wprowadziła ją do programu wcześniej.

Różnice między stylami

W porównaniu z Gojushiho Sho, w terminologii JKA Dai ma według themartialway.com.au dwie dodatkowe techniki, koko sukui uke z tsukidashi i washide, których Shotokan nigdzie indziej nie zna. Wielki zestaw ryuun ze Sho zastępuje tu mniejszy zestaw kitsutsuki: kitsutsuki no kamae, keito nagashi uke i otoshi ippon nukite. Dai ma najwięcej ruchów w neko ashi dachi ze wszystkich kata Shotokanu i razem z Unsu ani jednego w kokutsu dachi (nie licząc Tekki). W SKIF ta forma nazywa się Gojushiho Sho. Na liście WUKF z 7 kwietnia 2024 roku Shotokan, Budokan i Shisui-ryu prowadzą ją jako fakultatywną kata tokui.

Bunkai – zastosowania

Podręcznik techniczny JKA zalicza do kata obronę przed kijem bo. U Bertela to ruchy 28 i 31, bo tsukami uke obiema dłońmi w kiba dachi. Bertel uważa uderzenia i rzuty w szyję za najbardziej wyróżniającą cechę obu wersji. Angielska Wikipedia czyta shuto nagashi uke, typowy dla Gojushiho płynny blok krawędzią dłoni, także jako rzut, nie tylko jako blok.

Klasyfikacja na zawodach

• Karate sportowe (WKF) — Oficjalna lista kata · obowiązuje od 1.01.2026 ↗
• WUKF (Światowa Unia Federacji Karate-Do) – Shotokan — Tokui (dowolne) · obowiązuje od 26.04.2024 ↗

Techniki w kata

Pokrewne katy

• Wariant kata: Sushiho