ImpakuImpaku

Isshin-ryu Karate

一心流空手道

Okinawskie karate stworzone przez Tatsuo Shimabuku, nazwane w 1956 roku. Rozpoznaje się je po pionowej pięści z kciukiem na górze i zasłonach mięśniem przedramienia, a nie kością.

Podstawowe informacje

Założyciel
Kraj pochodzeniaJaponia
RegionAzja
Główny naciskUderzenia
Poziom kontaktuPełny kontakt
System stopniPasy

Charakter i pochodzenie

StatusŻywa, zorganizowana
Typ liniiTradycyjna
Epoka powstaniaXX wiek

Trening

StrójKimono wymagane
SparingPółkontakt
Rola broniBroń opcjonalnie
Rola formFormy są podstawą

Dla kogo

Programy dla dzieciGrupy dziecięce powszechnie
Odpowiednie dla seniorówOdpowiednie z modyfikacjami
Wymagania fizyczne3/5
Ryzyko kontuzji2/5
Przełożenie na samoobronę3/5
Korzyść kondycyjna4/5
Jak oceniamy skale →

Organizacja i zawody

StopnieTak (pasy)
Format zawodówNa punkty
Kategorie wagoweTak
Status olimpijskiNieolimpijska
Szacowana liczba ćwiczących10–100 tys.

Z czego składa się styl

Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.

Uderzenia rękamiKluczowe
KopnięciaZnaczące
Rzuty i obaleniaMarginalne
Walka w parterzeNie występuje
Dźwignie i unieruchomieniaMarginalne
BrońMarginalne

Katalogi i bazy dla Isshin-ryu Karate

📜 Tradycyjne katy i formy8 pozycji
→
⚔️ Tradycyjna broń1 pozycji
→
👊 Baza technik1 pozycji
→
📖 Słownik pojęć30 pozycji
→
👥 Osobistości i mistrzowie1 pozycji
→

O sztuce walki Isshin-ryu Karate

Isshin-ryu to okinawski styl karate stworzony przez Tatsuo Shimabuku (1908–1975). Nazwę tłumaczy się jako metoda całego serca. Nie znaleźliśmy źródła federacji ani literatury specjalistycznej, a przegląd opiera się na magazynie Black Belt i na stronie ucznia Shimabuku, A. J. Advinculi. Głównym nauczycielem Shimabuku był Chotoku Kyan, a u Chojuna Miyagiego uczył się według Black Belt tylko krótko. Nazwę stylu ogłosił 15 stycznia 1956 roku, ale jego syn mówił, że styl nie ma jednej daty narodzin. Styl rozpoznaje się po pionowej pięści z kciukiem na górze, prowadzonej z półobrotem zamiast pełnego obrotu przedramienia, oraz po zasłonach trafiających w mięśniową część przedramienia, a nie w kość. Osiem kata bez broni to Seisan, Seiunchin, Naihanchi, Wansu, Chinto, Kusanku, Sun nu Su i Sanchin. Szkoła symbolicznie nazywa Naihanchi matką ze Shorin-ryu, a Sanchin ojcem z Goju-ryu. W programie jest kobudo z bo, sai i tonfą. Od końca 1955 roku Shimabuku uczył amerykańskich marines, a przez nich styl trafił do Stanów Zjednoczonych. W 1972 roku przekazał kierownictwo synowi Kichirowi. Godłem szkoły jest bogini Isshin-ryu no Megami, którą według tradycji ujrzał w wizji w 1955 roku. Dziś styl istnieje w kilku organizacjach na Okinawie i w USA.

Historia

O Isshin-ryu nie znaleźliśmy ani źródła federacji, ani literatury specjalistycznej. Przegląd opiera się głównie na artykule w magazynie Black Belt i na stronie A. J. Advinculi, amerykańskiego ucznia Shimabuku. Tatsuo Shimabuku urodził się w 1908 roku we wsi Gushikawa, dziś Uruma. Według Black Belt głównym nauczycielem karate był Chotoku Kyan, u którego trenował od 1927 do 1939 roku. O innych nauczycielach źródła się rozchodzą, u Chojuna Miyagiego uczył się według Black Belt tylko krótko, w 1947 roku. Kobudo poznał u Tairy Shinkena. Nazwę Isshin-ryu ogłosił według obu źródeł 15 stycznia 1956 roku na spotkaniu w swoim domu we wsi Chan. Jego syn Shinsho mówił jednak, że styl nie ma jednej daty narodzin, a jedna z organizacji podaje rok 1953. Według tradycji szkoły Shimabuku miał w 1955 roku wizję bogini na smoku, która wezwała go do założenia własnego stylu. Pod koniec 1955 roku zaczął uczyć amerykańskich marines, a w marcu 1958 roku podpisał umowę z Korpusem Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych. W 1972 roku przestał nauczać i na następcę wyznaczył najstarszego syna Kichira. Zmarł 30 maja 1975 roku.

Czym się różni

Isshin-ryu czerpie z Shorin-ryu i Goju-ryu, a według jednego źródła także z chińskiej księgi Bubishi. Od obu różni się głównie pionową pięścią, którą Shimabuku wprowadził zamiast uderzenia z obrotem, a według Advinculi spotkał się z tego powodu z oporem innych nauczycieli. Zasłony mięśniem przedramienia i wyższe postawy podaje Black Belt. Okinawscy uczniowie, którzy chcieli zachować tożsamość Shorin-ryu, byli zniesmaczeni zmianą nazwy stylu. Porównania od federacji nie udało nam się znaleźć.

Technika

Podstawowym uderzeniem jest według magazynu Black Belt pionowa pięść z kciukiem na górze, prowadzona z półobrotem zamiast pełnego obrotu przedramienia. Zasłony przedramieniem wykonuje się tak, aby blok trafiał w mięśniową część przedramienia, a nie w kość. Według tego samego źródła postawy są wyższe niż w starszych stylach okinawskich ze względu na ruchliwość i równowagę. Kata bez broni jest osiem: Seisan, Seiunchin, Naihanchi, Wansu, Chinto, Kusanku, Sun nu Su i Sanchin. Szkoła symbolicznie nazywa Naihanchi matką ze Shorin-ryu, a Sanchin ojcem z Goju-ryu. Kata z bronią to Tukunmi nu Kun, Chatan Yara nu Sai, Urashi nu Kun, Shishi nu Kun i Hamafija nu Tuifa. Chan nu Sai zastąpiło pod koniec lat pięćdziesiątych Kusanku Sai.

Trening

Według Black Belt początkujący uczą się 29 kihon, czyli podstaw, a wszyscy uczniowie trenują na makiwarze i z kotekitai, czyli wzmacniają przedramiona. W programie jest kobudo z bo, sai i tonfą. Shimabuku używał w walce swobodnej ochraniaczy, co według Advinculi inni nauczyciele wytykali mu jako usportowienie karate. Struktury zwykłej lekcji nie udało nam się znaleźć w źródłach.

Stopnie i postępy

Według Black Belt Shimabuku nadawał wysokie dany, aby wspierać rozwój szkoły, zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych, a niektórzy tak awansowani uczniowie przestali potem trenować. Okinawscy uczniowie Kaneshiro Kenji i Shigema Genyu krytykowali według Advinculi szybkie awansowanie Amerykanów. Shimabuku dlatego listem uznał za nieważne dany nadane przed 10 czerwca 1961 roku. Według amerykańskiej organizacji WUIKA powstał wtedy nowy system awansów według czasu w stopniu, stopnia i umiejętności. Jednolitego regulaminu egzaminów wszystkich organizacji nie udało nam się znaleźć.

Dziś

Według Black Belt szkołę na Okinawie do dziś prowadzi Kichiro Shimabuku, który naucza w Urumie. Styl rozpadł się na kilka organizacji. Uezu Angi (1935–2024) założył w 1990 roku Okinawa Isshinryu Karate Kobudo Association, którą od 1 lutego 2007 roku prowadzi Christopher Chase. W Stanach Zjednoczonych Harold Mitchum założył we wrześniu 1975 roku United Isshin Ryu Karate Association. Poza Okinawą styl rozprzestrzeniał się przez amerykańskich marines, których Shimabuku uczył od 1955 roku.

Ciekawostki

W drugiej połowie lat czterdziestych i na początku lat pięćdziesiątych Shimabuku nazywał swój system, według Victora Smitha, Chan Migwha Te, od przydomka swojego nauczyciela Kyana. Naszywka szkoły z boginią Isshin-ryu no Megami została po raz pierwszy wydrukowana w styczniu 1961 roku, pomagał przy tym amerykański uczeń Arcenio Advincula. Trzy gwiazdy w emblemacie oznaczają według wykładni szkoły serce smoka i zarazem znak liczby jeden.

Często zadawane pytania

Czym jest Isshin-ryu?

Isshin-ryu to okinawski styl karate, którego nazwę tłumaczy się jako metoda całego serca. Stworzył go Tatsuo Shimabuku, a czerpie on z Shorin-ryu i Goju-ryu.

Kto założył Isshin-ryu?

Isshin-ryu założył okinawski karateka Tatsuo Shimabuku (1908–1975). Według magazynu Black Belt nazwę stylu ogłosił 15 stycznia 1956 roku.

Czym Isshin-ryu różni się od innych stylów karate?

Według magazynu Black Belt głównie pionową pięścią z kciukiem na górze i zasłonami trafiającymi w mięśniową część przedramienia zamiast w kość.

Podobne style

Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.

Goju-ryuShōrin-ryūShuri-teUechi-ryuFanziquan (Pięść przewrotna)Zi Ran Men (naturalna pięść)