Shōrin-ryū
少林流Rodzina okinawskich linii wywodzących się z shuri-te. Nazwa odsyła do Shaolinu, ale jest to przyznanie się do tradycji, a nie dowód bezpośredniej linii.
Podstawowe informacje
JaponiaCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Shōrin-ryū
O sztuce walki Shōrin-ryū
Shorin-ryu nie jest jedną szkołą, lecz rodziną okinawskich stylów karate z linii Shuri-te. Ambasada Japonii zalicza do niej Shorin-ryu, Kobayashi-ryu i Matsubayashi-ryu. Nazwa wywodzi się od chińskiego Shaolin, jest to jednak deklaracja przynależności do tradycji, a nie dowód bezpośredniej linii. Shuri-te łączy się z Matsumurą Sokonem. Itosu Anko wprowadził karate do okinawskich szkół od 1901 roku, a w 1905 roku stało się ono przedmiotem wychowania fizycznego w szkole średniej i seminarium nauczycielskim. Nazwę Shorin-ryu dla linii Itosu wybrał Chibana Choshin, a rok nadania nazwy podaje się jako 1929 i 1933. Nagamine Shoshin nazwał w 1947 roku własną odnogę Matsubayashi-ryu. Podstawowym kata jest według federacji Oshukai naihanchi, a wśród głównych kata są pinan, passai, kushanku, chinto i gojushiho. Autorstwo pinan przypisuje się Itosu, ale Biblioteka Prefekturalna Okinawy uznaje dowód za niepotwierdzony. Odgałęzienia różnią się doborem i wykonaniem kata. Z Shuri-te przez Funakoshiego Gichina wyszedł także Shotokan. Shorin-ryu należy dziś do nurtu Shuri-te, jednego z czterech nurtów tradycyjnego okinawskiego karate, które Okinawa co roku 25 października upamiętnia Dniem Karate.
Historia
Karate powstało na Okinawie około 700 lat temu, według prefektury Okinawa, pod nazwą ti, a około lat 1400–1500 wpłynęła na nie chińska sztuka walki. Japońska encyklopedia Kotobank łączy pojawienie się chińskiej sztuki pięści ze stosunkami trybutarnymi Królestwa Riukiu z dynastią Ming od 1372 roku. Lokalne kierunki dzieliły się na Shuri-te, Naha-te i Tomari-te. Shuri-te łączy się z linią Matsumury Sokona i z kata typu naihanchi. Według analizy FightingArts Itosu Anko zaczął uczyć karate w 1901 roku w szkole podstawowej Shuri Jinjo. W 1905 roku karate zostało według Biura Gabinetu Japonii przyjęte jako przedmiot wychowania fizycznego w pierwszej prefekturalnej szkole średniej i w seminarium nauczycielskim. W październiku 1908 roku Itosu napisał Dziesięć zasad karate (Tode Jukun) dla ministerstwa oświaty i ministerstwa wojny i wspomina w nich szkołę Shorin oraz szkołę Shorei przeniesione z Chin. Nie jest to jednak nazwa dzisiejszego stylu. Nazwę Shorin-ryu dla linii Itosu wybrał Chibana Choshin (1885–1969). Rok nadania nazwy różni się w źródłach, podaje się 1929 i 1933, a jednoznacznie nie udało nam się go potwierdzić. Nagamine Shoshin nazwał w 1947 roku swój styl Matsubayashi-ryu na cześć nauczycieli Matsumury Sokona i Matsumory Kosaku, których linie przekazali mu Kyan Chotoku i Motobu Choki.
Czym się różni
Shorin-ryu porównuje się najczęściej z Shotokanem. Funakoshi Gichin uczył się według japońskiego stowarzyszenia JKA u Azaty Anko i Itosu Anko, czyli w linii Shuri-te. Shotokan powstał z jego nauczania w Tokio po publicznym pokazie w 1922 roku, dojo Shotokan zbudował w 1939 roku, a JKA powstała w 1949 roku. Shorin-ryu natomiast pozostało nazwą okinawskich linii, które nazwali Chibana Choshin oraz w 1947 roku Nagamine Shoshin. Od Naha-te oraz wywodzących się z niego Goju-ryu i Uechi-ryu odróżniają je linia i podstawowa kata. Shuri-te łączy się według encyklopedii Kotobank z Matsumurą Sokonem i kata naihanchi, Naha-te z Higaonną Kanryo i kata sanchin. Porównania technicznego postaw, dystansów czy wykonania kata z Shotokanem nie znaleźliśmy w źródłach federacji ani w literaturze fachowej.
Technika
Za podstawowe kata okinawskiego Shorin-ryu federacja Oshukai uznaje naihanchi, a do głównych kata zalicza pinan, passai, kushanku, chinto i gojushiho. Autorstwo pinan i innych kata szkolnych tradycyjnie przypisuje się Itosu. Biblioteka Prefekturalna Okinawy zwraca jednak uwagę, że dowód jest niepotwierdzony i opiera się na książce Kinjo Yutaki. Nagamine Shoshin streścił program Matsubayashi-ryu w książce The Essence of Okinawan Karate-Do. Zawiera ona 18 klasycznych kata, siedem wcześniej uzgodnionych ćwiczeń w parach yakusoku kumite oraz techniki podstawowe. Różnice między odgałęzieniami pokazała uroczystość Dnia Karate w 2019 roku w Okinawa Karate Kaikan: mistrz Shorin-ryu Shimabukuro Zenpo zaprezentował kata seisan, mistrz Kobayashi-ryu Aguni Naonobu gojushiho, a mistrz Matsubayashi-ryu Taira Yoshitaka tomari chinto. Cech technicznych, które zwykle przypisuje się stylowi, jak wyższe i węższe postawy czy pierwszeństwo szybkości przed siłą, nie znaleźliśmy w źródłach federacji ani w literaturze fachowej.
Trening
Od 1905 roku karate uczono w szkołach na Okinawie, a według podsumowania jednej z okinawskich szkół uczyniło je to bardziej zorganizowanym i mniej indywidualnym. Matsubayashi-ryu według książki Nagamine Shoshina łączy ćwiczenie kata z siedmioma wcześniej uzgodnionymi ćwiczeniami w parach yakusoku kumite. Zagraniczni ćwiczący mogą trenować w Okinawa Traditional Karatedo Kobudo International Training Center we wsi Yomitan. Według oficjalnej strony turystycznej Okinawy prowadzą go wspólnie Uechi-ryu, Goju-ryu i Shorin-ryu, a wymaga wcześniejszej rezerwacji. Budowy zwykłej lekcji ani częstotliwości treningów nie znaleźliśmy w źródłach federacji.
Stopnie i postępy
Jednolitego systemu stopni dla całej rodziny Shorin-ryu nie znaleźliśmy. Federacja Oshukai podaje, że Chibana Choshin był pierwszym mistrzem okinawskiego Shorin-ryu z 10. danem i że 10. dan mieli także jego uczniowie Miyahira Katsuya i Nakazato Shugoro. Nagamine Shoshin zmarł w 1997 z 10. danem i tytułem hanshi nadanym przez Ogólnookinawskie Stowarzyszenie Karate-do. Na uroczystości Dnia Karate w 2019 wystąpili mistrzowie Shorin-ryu, Kobayashi-ryu i Matsubayashi-ryu ze stopniem hanshi w 10. danie.
Dziś
Shorin-ryu tworzy dziś kilka samodzielnych odgałęzień. Ambasada Japonii zalicza Shorin-ryu, Kobayashi-ryu i Matsubayashi-ryu do stylów linii Shuri-te. Według Biura Gabinetu Japonii Okinawa dzieli tradycyjne karate na Shuri-te, Naha-te, Tomari-te i Uechi-ryu, a nazwy stylów zaczęto stosować na początku ery Showa. Zgromadzenie prefektury Okinawa ogłosiło 29 marca 2005 roku 25 października Dniem Karate. Okinawa Karate Kaikan w Tomigusuku został otwarty 4 marca 2017 roku. W sierpniu 2022 roku odbyły się drugie Okinawa Karate World Championships razem z pierwszymi mistrzostwami młodzieżowymi, a w zawodach i seminariach wzięły udział 2 384 osoby.
Ciekawostki
W parku Sakiyama niedaleko zamku Shuri stoi pomnik, który oznacza Shuri jako kolebkę Shuri-te. Dzień Karate 25 października przypomina, że 25 października 1936 roku oficjalnie postanowiono zapisywać nazwę karate znakami 空手. Tego dnia w Okinawa Karate Kaikan występują mistrzowie uznani za nosicieli niematerialnego dobra kulturowego. Nazwa Matsubayashi jest według oficjalnej strony szkoły japońskim odczytaniem znaków oznaczających bór sosnowy, których chińsko-japońskie odczytanie shorin brzmi tak samo jak nazwa Shorin-ryu, wywodząca się od chińskiego Shaolin. Książka Nagamine Shoshina o okinawskim karate-do zawiera 18 kata, podaje Biblioteka Prefekturalna Okinawy.
Często zadawane pytania
Czym jest Shorin-ryu?
Grupa okinawskich stylów karate z linii Shuri-te. Ambasada Japonii zalicza do niej Shorin-ryu, Kobayashi-ryu i Matsubayashi-ryu. Podstawową katą jest według federacji Oshukai naihanchi.
Kto założył Shorin-ryu?
Nie ma jednego założyciela. Nazwę Shorin-ryu dla linii Itosu Anka wybrał Chibana Choshin (1885–1969), a rok nadania nazwy podaje się jako 1929 i 1933. Nagamine Shoshin założył w 1947 roku odłam Matsubayashi-ryu.
Czym różni się Shorin-ryu od Shotokanu?
Shotokan wywodzi się z nauczania Funakoshiego Gichina w Tokio, a jego stowarzyszenie JKA powstało w 1949 roku. Funakoshi uczył się u Itosu i Azata, czyli w tej samej linii Shuri-te, z której wywodzi się też Shorin-ryu. Pozostało to okinawską nazwą tych linii. Różnic technicznych w postawach i katach nie znaleźliśmy w źródłach federacji.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.