Shōrin-ryū
少林流Rodzina okinawskich linii wywodzących się z shuri-te. Nazwa odsyła do Shaolinu, ale jest to przyznanie się do tradycji, a nie dowód bezpośredniej linii.
Podstawowe informacje
JaponiaCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Shōrin-ryū
O sztuce walki Shōrin-ryū
Shorin-ryu nie jest jedną szkołą, lecz rodziną okinawskich linii wywodzących się z Shuri-te. Znaki 少林 czyta się tak samo jak chiński Shaolin — nazwa jest świadomym przyznaniem się do tamtej tradycji, nie dowodem bezpośredniej linii. Poprzednikiem jest Sokon Matsumura, ochroniarz królów Riukiu, a po nim Anko Itosu, który w latach 1901–1905 wprowadził okinawskie karate do szkolnego wychowania fizycznego i w tym celu przystosował je do bezpieczniejszej postaci. Technicznie shorin-ryu różni się od Naha-te lekkością. Pozycje są wyższe i węższe, ciężar pozostaje ruchomy, a ciało usztywnia nie napięcie, lecz wyczucie czasu. Uderzenia wychodzą z naturalnego ruchu, a szybkość ma pierwszeństwo przed siłą; w dystans się wchodzi i z niego wychodzi, zamiast w nim stać. Program obejmuje Naihanchi, Pinan, Passai, Kusanku i Gojushiho. Główne gałęzie to kobayashi-ryu Choshina Chibany, matsubayashi-ryu Shoshina Nagamine, shobayashi-ryu i sukunaihayashi. Różnią się wykonaniem kat i akcentami, ale łączy je ten sam charakter — raczej szermierka rękami i nogami niż mierzenie się siłą.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.