Fanziquan (Pięść przewrotna)
翻子拳Styl z północnych Chin wymieniony już przez generała Qi Jiguanga w XVI wieku. Opiera się na gęstości parzystych uderzeń, nie na sile jednego ciosu.
Podstawowe informacje
ChinyCharakter i pochodzenie
Trening
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
O sztuce walki Fanziquan (Pięść przewrotna)
Fanziquan należy do stylów północnochińskich, a jego starsza nazwa bashanfan (八閃翻, „osiem błyskawicznych przewrotów”) pojawia się już w Jixiao Xinshu, podręczniku wojskowym opracowanym przez generała Qi Jiguanga w latach sześćdziesiątych XVI wieku. Jest więc jednym z nielicznych stylów chińskich, których nazwę da się odnaleźć we wczesnym źródle pisanym, a nie wyłącznie w późniejszej tradycji szkół. Opowieść o mistrzu Wang Zhiyuanie, który miał poznać metodę od wędrowca w Shandongu po odniesieniu ran w walce, jest legendą bez jakiegokolwiek potwierdzenia. Pierwszym uchwytnym historycznie nosicielem stylu jest Li Gongran z Hebei za dynastii Qing; o jego sławie mówiono, że od Nankinu po Pekin cały fanzi pod niebem należy do pana Li. Technicznie styl opiera się na gęstości uderzeń, a nie na sile pojedynczego ciosu. Ramiona przewracają się wokół osi ciała, a pięści przychodzą parami, jedna tuż za drugą; klasyczne porównanie mówi o pięściach szybkich jak spadające krople deszczu i jak strzelający bicz. Tory są krótkie, tułów pozostaje wyprostowany, a obrona i atak często mieszczą się w tym samym ruchu. Trening opiera się na formach i pracy z partnerem, z dużym naciskiem na wytrzymałość ramion. W północnych Chinach fanziquan naucza się zwykle razem z chuojiao, które wnosi kopnięcia; parę tę nazywa się wen-wu, czyli „uczony i wojownik”. Najszerzej rozpowszechniona jest dziś gałąź północno-wschodnia z Dongbei, a blisko stylu stoją yingzhao fanziquan i bapanzhou.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.