Chojun Miyagi
宮城長順
Mistrz z Okinawy, urodzony w Naha, twórca Goju-ryu, pierwszego stylu okinawskiego uznanego przez Dai Nippon Butokukai, i autor kata Tensho i Gekisai.
Podstawowe informacje
JaponiaBiografia
Chojun Miyagi urodził się 25 kwietnia 1888 roku w Higashimachi w Naha na Okinawie. Jest twórcą stylu Goju-ryu («twardo-miękki styl»), pierwszego stylu okinawskiego oficjalnie uznanego przez organizację Dai Nippon Butokukai. Jedne źródła umieszczają nadanie nazwy stylowi w roku 1929, inne w 1930.
Sztuki walki zaczął studiować w wieku 11 lat u Ryuko Aragakiego, który w wieku 14 lat przedstawił go Kanryo Higaonnie. U Higaonny trenował od 1902 roku aż do jego śmierci, którą IOGKF datuje na październik 1916, inne źródła na 1915. Szkolenie przerwała dwuletnia służba wojskowa w Miyakonojo, którą Wikipedia umieszcza w latach 1910 do 1912. W maju 1915 odwiedził z Eisho Nakamoto w prowincji Fujian grób Ryu Ryu Koa, nauczyciela Higaonny. Później wrócił z Gokenkim do Fuzhou i obserwował tam ćwiczenia rokkishu.
Z rokkishu stworzył kata Tensho, w 1940 roku kata Gekisai dai ichi i Gekisai dai ni, a Sanchin zmodyfikował. Wprowadził karate do szkolenia policji okinawskiej i do Prefekturalnego Kolegium Nauczycielskiego. Napisał teksty Karate-do Gaisetsu (1934) i Zarys historyczny karate-do, sztuk walki Ryukyu (1936). Nowych uczniów przez pół roku do roku kazał nosić kamienie i drzewa, zanim zaczął ich uczyć technik. Wśród jego uczniów byli Gogen Yamaguchi, twórca Goju-kai, i Seikichi Toguchi, twórca Shorei-kan.
Zmarł 8 października 1953 roku na Okinawie po drugim zawale serca, YMAA podaje 9 października. Następcy nie wyznaczył. Komitet Goju-ryu wybrał w lutym 1954 roku Eiichiego Miyazato, a Meitoku Yagi został publicznie uznany dopiero w 1963 roku.
Młodość
Chojun Miyagi urodził się 25 kwietnia 1888 roku w Higashimachi w Naha. Według strony klubu ogkvb pochodził z bogatej rodziny, która miała dwa statki handlowe sprowadzające leki z Chin. Około piątego roku życia został według IOGKF dziedzicem rodu Miyagi, ponieważ dziedzic głównej linii zmarł przedwcześnie.
Pierwszym nauczycielem był Ryuko Aragaki, który według IOGKF uczył Tomari-te i zaczął uczyć Miyagiego w wieku jedenastu lat, czyli około 1899 roku. W wieku czternastu lat, około 1902 roku, Aragaki przedstawił go Kanryo Higaonnie, który przyjął go na osobistego ucznia. Szkolenie przerwała dwuletnia służba wojskowa w Miyakonojo, którą Wikipedia umieszcza w latach 1910 do 1912, a strona klubu ogkvb według wieku raczej w latach 1908 do 1910.
Szkolenie i nauczyciele
U Higaonny trenował od 1902 roku aż do jego śmierci, którą IOGKF datuje na październik 1916. Po powrocie z wojska codziennie opiekował się chorym nauczycielem i według strony klubu ogkvb był jedynym uczniem, który nauczył się od niego wszystkich kata Naha-te, niezależnie jednak nie da się tego sprawdzić.
W maju 1915 pojechał według Wikipedii z Eisho Nakamoto do prowincji Fujian i odwiedził grób Ryu Ryu Koa, nauczyciela Higaonny, strona ogkvb pisze o dwumiesięcznym pobycie w jego domu. Po śmierci Higaonny pojechał z Gokenkim do Fuzhou, studiował tamtejsze sztuki walki i obserwował ćwiczenia rokkishu. W 1936 roku spędził według IOGKF dwa miesiące w Szanghaju na studiowaniu chińskich sztuk walki.
Wkład i innowacje
W 1926 roku założył z Chomo Hanashiro, Choyu Motobu i Kenwą Mabunim Karate Kenkyu Club w dzielnicy Wakasa. Nazwę Goju-ryu wybrał według Wikipedii po tym, jak jego uczeń Jinan Shinzato na pokazie w Kioto w 1929 roku nie potrafił nazwać stylu i zaimprowizował nazwę hanko-ryu. Słowo goju pochodzi z wiersza w Bubishi, w którym o wdechu i wydechu mówi się jako o miękkim i twardym. W 1933 roku Goju-ryu zostało według IOGKF formalnie zarejestrowane w Dai Nippon Butokukai.
Około 1918 roku stworzył z rokkishu kata Tensho i zmodyfikował Sanchin, aby wykonywano je w linii prostej do przodu i do tyłu. W 1940 roku stworzył ze Shoshinem Nagamine dla dzieci szkolnych kata Gekisai dai ichi i dai ni i ułożył rozgrzewkę Junbi Undo, którą Goju-ryu ćwiczy do dziś. Uczył w akademii policyjnej, w szkole handlowej w Naha i w domu w ogrodowym dojo. W 1934 roku wyjechał na zaproszenie gazety Yoen Jiho Sha propagować karate na Hawaje i w marcu tego roku napisał odręcznie monografię Karate-do Gaisetsu.
Filozofia i zasady
Miyagi kładł nacisk na oddychanie i na przemienność napięcia i rozluźnienia, co sugeruje nazwa stylu zaczerpnięta z wiersza o twardym i miękkim w Bubishi. Nowych uczniów przez pół roku do roku kazał nosić kamienie i drzewa, zanim zaczął ich uczyć technik. YMAA podaje jako jego zasadę hasło, by nie uderzać innych i nie dać się uderzyć, ale nie podaje jej pochodzenia, dlatego nie uważamy jej za udokumentowany cytat. W 1942 roku opublikował esej o wdechu i wydechu w czasopiśmie Bunka Okinawa.
Legendy i udokumentowane fakty
Powstanie nazwy Goju-ryu bywa upraszczane. Czasem twierdzi się, że styl nazwał Shinzato, ale według Wikipedii on tylko zaimprowizował nazwę hanko-ryu na pokazie w 1929 roku, a Miyagi wybrał potem nazwę z Bubishi. Rok nadania nazwy źródła umieszczają w latach 1929 i 1930.
Sporna jest też sukcesja. Według Meibukan Miyagi zmarł bez wyznaczonego następcy i o przywództwo ubiegało się kilku uczniów, wśród nich Miyazato, Yagi, Yamaguchi i An'ichi Miyagi. Przekonanie, że postać pana Miyagiego z filmu Karate Kid jest inspirowana Chojunem Miyagim, Wikipedia dokumentuje tylko odnośnikiem do artykułu Sports Illustrated z 2018 roku, którego nie udało nam się otworzyć. Udokumentowanego cytatu z dokładnym pochodzeniem nie znaleźliśmy.
Dziedzictwo
Miyagi zmarł 8 października 1953 roku w wieku 65 lat na chorobę serca, YMAA podaje 9 października. W jego ogrodowym dojo w ostatnich latach uczył się An'ichi Miyagi. W lutym 1954 roku komitet najstarszych uczniów wybrał według Wikipedii na następcę Eiichiego Miyazato, który w latach 1956 lub 1957 otworzył w Naha dojo Jundokan.
W 1963 roku rodzina Miyagi publicznie uznała za dziedzica Meitoku Yagiego i przekazała mu strój i pas Miyagiego. Yagi został w 1977 roku wraz ze Shoshinem Nagamine pierwszym żyjącym mistrzem karate z Okinawy z 10. danem hanshi. Wśród uczniów Miyagiego byli też Gogen Yamaguchi, twórca Goju-kai, i Seikichi Toguchi, twórca Shorei-kan.