Tensho

Podstawowe informacje

O kata

Tensho, wraz z Sanchin, należy do kata heishu, jak nazywa je goju.co.uk, i według angielskiej Wikipedii jest jej miękkim odpowiednikiem: łączy dynamiczne napięcie z głębokim oddechem i płynnymi ruchami otwartych dłoni. Shukokai World widzi w niej cztery krzyżowe ruchy rąk – w górę, w dół, w prawo i w lewo – w których palec wskazujący pełni funkcję osi obrotu. Dojo Kodokan Boston opisuje budowę kata tak: pierwsze trzy proste ciosy i końcowe morote nukite z mawashi uke w postawie sanchin dachi pochodzą z Sanchin. Kolisty blok mawashi uke, częsty w Goju-ryu, w Tensho jest rozłożony na poszczególne części – najpierw kake uke, potem soto uke i na koniec górne uderzenie dłonią. Jaap Kooman w swoim rozpisie wersji kyokushinowej liczy 21 kroków i nie podaje w nich żadnego kiai. Regulamin techniczny IKO, jak publikuje go IKO Nederland, zalicza Tensho do egzaminu na brązowy pas (2. i 1. kyu). Na liście zawodów WUKF z 2024 roku figuruje wśród kata sentei dla Kyokushin i wśród kata tokui stylów Sankukai i Nanbudo.

Kata w poszczególnych stylach

Znaczenie nazwy

Nazwę tworzą znaki 転 (obracać się) i 掌 (dłoń). Angielska Wikipedia tłumaczy ją jako obracające się ręce lub obracające się dłonie. Yamada Haruyoshi, cytowany przez Shukokai World, tłumaczy nazwę jako płynące ręce. Według goju.co.uk Chojun Miyagi nadał kata przydomek Małe Niebo.

Twórca i historia

Jaap Kooman pisze, że Chojun Miyagi rozwijał kata po powrocie z Chin w 1916 roku i stworzył ją jako miękkszą Sanchin w 1921 roku; ten sam rok podaje angielska Wikipedia. Według Wikipedii Miyagi podczas swojej drugiej podróży do Chin widział Rokkishu – zestaw ćwiczeń rąk oparty na obracaniu przedramienia i nadgarstka, a nie formalną kata – i przekształcił go w formę Tensho. Shukokai World opisuje Rokkishu jako ćwiczenie w parach ze stowarzyszenia szanghajskiego Jing Wu, które Miyagi przerobił na formę dla jednego ćwiczącego. Dojo Kodokan Boston podaje, że w linii To'on-ryu Rokkishu zachowało się jako samodzielny układ, który Higashionna przekazał Kyodzie, i że odpowiada czterem ruchom Tensho: koken w górę, shuto w dół, koken na zewnątrz i dłoń do wewnątrz. Wikipedia wspomina też inne wykładnie: według części źródeł kata powstała z ruchów Hakutsuru, według innej analizy z kata Kakuha, której uczył Higashionna i której w Goju-ryu już nie ma.

Różnice między stylami

Według Jaapa Koomana Masutatsu Oyama zaliczał Tensho do swoich ulubionych kata i dzięki swojemu przygotowaniu w Goju-ryu włączył ją do programu Kyokushin jako kata południową; karatephilosophy.com podaje, że uważał ją za najważniejszą ze wszystkich kata. W Kyokushin, według tej samej strony, ćwiczy się ją z oddechem ibuki, czyli głębokim oddychaniem pod napięciem przez całą kata. Goju.co.uk pisze z kolei, że w Goju-ryu oddech w Tensho jest miękki i wewnętrzny, a nie twardy i zewnętrzny jak w Sanchin. Shukokai World porównuje formę chińską i japońską: wersja chińska niewiele pracuje z oddechem, a ruchy są szybkie; japońska ma głęboki oddech i wolniejsze ruchy.

Klasyfikacja na zawodach

• Karate sportowe (WKF) — Oficjalna lista kata · obowiązuje od 1.01.2026 ↗
• WUKF (Światowa Unia Federacji Karate-Do) – Kyokushin — Sentei (wybrane) · obowiązuje od 26.04.2024 ↗
• WUKF (Światowa Unia Federacji Karate-Do) – Nanbudo — Tokui (dowolne) · obowiązuje od 26.04.2024 ↗
• WUKF (Światowa Unia Federacji Karate-Do) – Sankukai — Tokui (dowolne) · obowiązuje od 26.04.2024 ↗

Techniki w kata