Suparinpei

Podstawowe informacje

O kata

Suparinpei (壱百零八) jest według angielskiej Wikipedii najbardziej zaawansowaną z kat Goju-ryu, a katastepbystep.com określa ją też jako najdłuższą. Nazwa oznacza liczbę 108; ta sama kata występuje też jako okinawska Pechurin, Pichurin, lub w odczycie japońskim Hyakuhachi. Wikipedia wymienia ją jako katę, w której celowali Yagi Meitoku, Shinjo Masanobu i Higaonna Morio. Worldbudokan.com zalicza ją do kat wywodzących się ze stylu białego żurawia, widzi w niej podsumowanie niemal wszystkich jego elementów i znajduje w niej techniki z kat Sanchin, Seiunchin, Seisan i Sanseiru. Atak i obronę rozwija w ośmiu kierunkach, czterech głównych i czterech ukośnych. East Wind Budo zwraca uwagę na szybkie bloki, które jednocześnie uderzają, a brytyjska Wadokai na przeplatanie szybkich i wolnych ruchów sterowanych oddechem. Światowa Unia Federacji Karate (WUKF) w swojej liście z kwietnia 2024 roku wymienia ją pod zapisem Suparimpei jako opcjonalną katę tokui dla Goju-ryu, Shito-ryu i Shukokai. Worldbudokan.com podaje 108 ruchów, czyli dokładnie liczbę z nazwy; niezależnego przeliczenia w innym źródle nie udało nam się znaleźć.

Kata w poszczególnych stylach

Znaczenie nazwy

Znaki 壱百零八 oznaczają po prostu sto osiem; Wikipedia i worldbudokan.com dodają do tego „108 rąk”. Najczęstsza wykładnia jest buddyjska: 108 światowych pokus lub namiętności, które człowiek musi przezwyciężyć na drodze do oświecenia (worldbudokan.com, katastepbystep.com). GoJu.co.uk i brytyjska Wadokai proponują też drugą wykładnię – 108 istotnych dla życia punktów na ludzkim ciele według szkoły akupunktury. Okinawski styl Toon-ryu ćwiczy pokrewną katę Becchurin, której nazwę angielska Wikipedia tłumaczy jako „100 nieprzerwanych kroków” i wyraźnie odróżnia ją od Suparinpei ze 108.

Twórca i historia

Według angielskiej Wikipedii Higaonna Kanryo w marcu 1873 roku popłynął do Fuzhou w prowincji Fujian i po pierwszych latach u innych nauczycieli trenował u człowieka znanego jako Ryu Ryu Ko. Z Chin przywiózł cztery katy; czwartą Wikipedia nazywa Bechurin i określa ją jako formę spokrewnioną z Suparinpei. GoJu.co.uk umieszcza naukę mniej więcej w latach 1868–1881 i dopuszcza, że katę mógł w XVII wieku stworzyć chiński generał Ye Fai. Worldbudokan.com wspomina natomiast badania, według których kata istniała na Okinawie już przed pobytem Higaonny i mogła powstać z formy białego żurawia liczącej sto ruchów, pochodzącej z wioski Yong Chun. Miyagi Chojun według Wikipedii ją uprościł: pierwotnie miała trzy stopnie, go, chu i jo, a Miyagi zachował tylko najwyższy, jo.

Różnice między stylami

Do Shito-ryu przeniósł katę Mabuni Kenwa, który nauczył się jej od Higaonny Kanryo; jego uczeń Sakagami Ryusho zachował ją w Itosu-ryu, według bloga Itosu-kai España. Według GoJu.co.uk Mabuni uczył jej także Otsukę Hironoriego, a Suparinpei znajduje się na liście kat, którą Otsuka zarejestrował w 1939 roku w Dai Nippon Butokukai. W Wado-ryu jednak szybko przestano ją ćwiczyć, ponieważ według brytyjskiej Wadokai nie odpowiadała jej zasadom; dzisiejszą wadoską wersję na nowo ułożył w 2001 roku Hakoishi Katsumi. Worldbudokan.com znajduje ją oprócz Goju-ryu i Shito-ryu także w okinawskim systemie Hakutsuru Kenpo.

Klasyfikacja na zawodach

• Karate sportowe (WKF) — Oficjalna lista kata · obowiązuje od 1.01.2026 ↗
• WUKF (Światowa Unia Federacji Karate-Do) – Goju-ryu — Tokui (dowolne) · obowiązuje od 26.04.2024 ↗
• WUKF (Światowa Unia Federacji Karate-Do) – Shito-ryu — Tokui (dowolne) · obowiązuje od 26.04.2024 ↗

Techniki w kata