Shitō-ryū
糸東流Styl założony w 1931 roku przez Kenwę Mabuniego, który połączył obie wielkie linie okinawskie — shuri-te i naha-te. Stąd ma więcej kata niż każdy inny wielki styl.
Podstawowe informacje
JaponiaCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Shitō-ryū
O sztuce walki Shitō-ryū
Shito-ryu założył w 1931 roku Kenwa Mabuni, a nazwa szkoły jest w istocie podziękowaniem. Znaki 糸 i 東 to pierwsze znaki nazwisk jego dwóch nauczycieli: Anko Itosu (糸洲), który stał za linią Shuri-te, oraz Kanryo Higaonny (東恩納), uczącego Naha-te. Właśnie to szkołę określa. Shito-ryu jest jedynym z wielkich stylów karate, który nie połączył obu okinawskich tradycji po fakcie, lecz niósł obie od początku. Shuri-te daje szybkość, dłuższy dystans i lżejszą pozycję, Naha-te oddech, koliste ręce i pracę z bliska. Stąd bierze się to, z czego szkoła jest najbardziej znana — liczba kat. Podczas gdy inne style ćwiczą około dwudziestu form, shito-ryu zachowuje ponad pięćdziesiąt, a Mabuni zbierał je świadomie, jak kolekcjoner, żeby okinawski materiał nie przepadł. Obok shotokan, goju-ryu i wado-ryu jest to jeden z czterech stylów uznanych przez światową federację WKF. Dziś szkoła dzieli się na szereg gałęzi różniących się tym, ile pierwotnego materiału zachowały: Shito-kai, Itosu-kai, Motobu-ha, Hayashi-ha oraz Shukokai, powstałe wokół nacisku na kumite sportowe i szybkie techniki punktowane.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.