Wado-ryu

Podstawowe informacje

Założyciel

Hironori Otsuka

Kraj pochodzeniaJaponia

RegionAzja

Główny naciskUderzenia

Poziom kontaktuPółkontakt

System stopniPasy

Charakter i pochodzenie

Trening

Dla kogo

Organizacja i zawody

Z czego składa się styl

Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.

Porównania

Katalogi i bazy dla Wado-ryu

O sztuce walki Wado-ryu

Wado-ryu założył Hironori Otsuka (1892–1982). Zanim zaczął karate, studiował jujutsu Shindo Yoshin-ryu i w 1921 roku od swojego nauczyciela Tatsusaburo Nakayamy otrzymał menkyo kaiden, najwyższą licencję szkoły. Od 1922 roku ćwiczył u Gichina Funakoshiego, dwa lata później dostał od niego czarny pas i przez kilka lat mu asystował. Uczył się także u Chokiego Motobu i Kenwy Mabuniego. Z Funakoshim rozstał się na początku lat trzydziestych.

Historia

Hironori Otsuka (1892–1982) ćwiczył jujutsu od dzieciństwa. Shindo Yoshin-ryu studiował pod kierunkiem Tatsusabura Nakayamy i menkyo kaiden otrzymał od niego w 1920 roku według organizacji Renmei i WIKF, a według innych źródeł 1 czerwca 1921 roku. Od 1922 roku uczył się karate u Gichina Funakoshiego, w 1924 roku dostał od niego czarny pas i był jego asystentem do 1927 lub 1928 roku. Około 1928 roku trenował też u Chokiego Motobu, uczył go także Kenwa Mabuni. Na początku lat 30. rozstał się z Funakoshim. Źródła podają różnice filozoficzne lub odmienny styl nauczania, dokładnego roku nie znaleźliśmy. Rok powstania stylu źródła podają różnie. 1 kwietnia 1934 roku Otsuka otworzył w tokijskiej dzielnicy Kanda Dai Nippon Karate Shinko Kai, a nazwa Wado-ryu utrwaliła się dopiero później. W Dai Nippon Butoku Kai styl zapisano w 1938 roku jako Shinshu Wado-ryu Karate-Jujutsu, według innych danych w marcu 1939 lub 1940 roku.

Czym się różni

W odróżnieniu od stylów okinawskich Wado-ryu powstało na japońskim lądzie stałym i według organizacji Wado-ryu Karatedo Renmei łączy karate okinawskie z elementami jujutsu i kenjutsu. Według federacji WIKF Otsuka uznał, że okinawskiemu karate skoncentrowanemu na kata brakuje pełnego ducha budo, i dlatego stworzył ćwiczenia w parach z technikami ataku. Uzgodnione sekwencje ataku i obrony, yakusoku kumite, wywodzą się według kanadyjskiego oddziału Wadokai ze szkoły Shindo Yoshin-ryu. Według fińskiej organizacji krajowej Wadokai Wado-ryu ma na ogół wyższe postawy niż wiele innych stylów i kładzie nacisk na rozluźnienie oraz krótkie, ostre kime na końcu techniki. Zamiast siłowych bloków stosuje taisabaki, ruch ciała poza linię ataku, i nagashi-uke, odchylenie ataku w jego kierunku, które zwykle prowadzi do przodu i ukośnie i umożliwia jednoczesny kontratak. Kata zachowały pierwotne okinawskie nazwy i są w dużej mierze podobne do Shotokanu, jest ich jednak mniej. Wiele bloków środkowych innych stylów to we Wado-ryu bloki górne.

Technika

Wado-ryu opiera się na zasadzie sanmi ittai, według której każda technika oznacza zmianę pozycji i przeniesienie ciężaru, oraz na taisabaki: obrońca schodzi z linii ataku, a obrona i kontra odbywają się jednocześnie. Techniki celują w kyusho. Obok uderzeń i kopnięć do systemu należą dźwignie i rzuty ze Shindo Yoshin-ryu. Ruch ciała Otsuka czerpał także z kenjutsu Yagyu Shinkage-ryu, którego uczył się u Yoshihachiro Kubo. Książka Otsuki z 1977 roku ustaliła dziewięć oficjalnych kata: Pinan Nidan, Shodan, Sandan, Yodan, Godan, Kushanku, Naihanchi, Seishan i Chinto. Otsuka zachował nazwy okinawskie, serię Pinan w Shotokanie nazywa się Heian, a we Wado-ryu uczy się jako pierwszej Pinan Nidan. Z Naihanchi ćwiczy się pierwszą część. Po śmierci Otsuki organizacje dodały kolejne kata, na przykład Unsu i Kumpu. Kata z bronią program nie ma, nóż i miecz trzyma w sekwencjach w parach atakujący.

Trening

Obok kihon i kata dużą część treningu tworzą sekwencje w parach. Kihon kumite ma dziesięć ustalonych sekwencji, film z 1965 roku utrwala je wszystkie. Kumite gata obejmują zależnie od organizacji od 10 do 24 technik. Ohyo kumite jest specjalnością organizacji WIKF, którą kierował Tatsuo Suzuki. Z sekwencji przejętych z jujutsu ćwiczy się idori, od 5 do 10 obron w siadzie, tanto dori, od 7 do 10 obron przeciw nożowi, i shinken shirahadori, od 5 do 10 obron przeciw mieczowi. Broń trzyma w nich atakujący. Typowej budowy lekcji, częstotliwości treningu ani tego, kiedy zaczyna się wolny sparring, nie udało nam się udokumentować.

Stopnie i postępy

Uczniowie zwykle zaczynają od 9. lub 10. kyu i awansują do 1. kyu. Stopnie od 1. do 5. dan są techniczne, od 6. do 10. dan honorowe. Nauczanie zwykle zaczyna się od 3. danu, a dany nie są oznaczane na pasie paskami. Jest to opis ogólny, regulaminy poszczególnych organizacji mogą się różnić. Federation of European Wadokai wymaga w regulaminie egzaminacyjnym z 2013 roku na 1. dan kata Kushanku, Naihanchi i jednej wyznaczonej Pinan, kihon kumite nr 1 i dwóch dalszych do wyboru oraz wolnego sparringu. Od 4. danu dochodzą dwie sekwencje tanto dori, które wyznacza się w dniu egzaminu. Minimalnych okresów między stopniami ani wieku dokument nie podaje. Kolorów pasów i regulaminów egzaminacyjnych japońskich organizacji Wado-ryu nie udało nam się udokumentować.

Zawody

Wado-ryu wstąpiło do Japan Karate Federation w 1964 roku, a Otsuka należał do osobistości ówczesnego zjednoczenia. JKF uznaje za główne style Goju-ryu, Shito-ryu, Shotokan i Wado-ryu. Do zawodów w kata wyznaczyła dla Wado-ryu cztery kata, Seishan, Chinto, Niseishi i Kushanku, z których w każdej rundzie wybiera się dwie. Lista kata WKF ze stycznia 2026 roku obejmuje 102 kata i nie oznacza przy nich stylów, przepisy dopuszczają tylko drobne odchylenia zależne od szkoły zawodnika. Przepisów kumite swoistych dla Wado-ryu nie znaleźliśmy, w zawodach obowiązują ogólne zasady karate.

Filozofia

Wa w nazwie oznacza harmonię, do drogę, a ryu szkołę, nazwę tłumaczy się także jako szkoła drogi do pokoju i harmonii. Harmonia nie oznacza tu pacyfizmu, lecz uznanie, że ustąpienie może pokonać brutalną siłę. Znak wa jest zarazem znakiem oznaczającym Japonię, a wybór nazwy wiąże się z wpływem jujutsu, z którego Otsuka wyszedł. Nazwę Wado-ryu według części źródeł wymyślił w 1934 roku Eiichi Eriguchi.

Dziś

W 1952 roku powstała centrala stylu na uniwersytecie Meiji, a 5 czerwca 1967 roku organizacja zmieniła nazwę na Wado-kai. W 1972 roku Otsuka otrzymał tytuł meijin, źródła podają jako nadawcę IMAF Japan lub Kokusai Budo Renmei. 1 kwietnia 1981 roku założył Wado-ryu Karatedo Renmei. Po śmierci Otsuki 29 stycznia 1982 roku styl się podzielił. Japońskie Wado-kai współpracuje z JKF, Renmei przejął Jiro Otsuka, wielki mistrz od 1983 roku, a po jego śmierci w 2015 roku jego syn Kazutaka. Tatsuo Suzuki założył w Europie w 1989 roku Wado Kokusai (WIKF), w Ameryce Północnej działa Wado-kai pod kierunkiem Masaru Shintaniego. Źródła podają jako przyczynę różnice w stylu nauczania i kierownictwie. Renmei naucza także Wadoryu jujutsu kenpo. Wzajemnego uznawania stopni między Wado-kai, Renmei i WIKF nie znaleźliśmy.

Ciekawostki

Nazwa Wado-ryu powstała ze skrócenia nazwy Shinshu Wado-ryu Karate-Jujutsu, pod którą Otsuka zarejestrował styl w 1938 roku w Dai Nippon Butokukai. Znak wa według niektórych interpretacji odnosi się także do Japonii. Pierwsze ogólnojapońskie mistrzostwa Wado-ryu odbyły się w 1955 roku, a do 1967 roku organizacja nazywała się Zen Nihon Karate-do Renmei. Według fińskiej organizacji Wadokai do Europy przywieźli Wado-ryu w 1964 roku trzej japońscy instruktorzy uniwersyteccy. Ulubionym kata Otsuki było Naihanchi. Kierownictwo stylu przekazał 20 grudnia 1981 roku synowi Jirowi, którego organizacja Renmei uznaje za drugiego wielkiego mistrza.

Często zadawane pytania

Podobne style

Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.