Hironori Otsuka

Podstawowe informacje

Data urodzenia1/6/1892

Data śmierci29/1/1982

Kraj pochodzeniaJaponia

ZawódLekarz

Biografia

Hironori Otsuka urodził się 1 czerwca 1892 roku w mieście Shimodate w prefekturze Ibaraki i zmarł 29 stycznia 1982 roku. Jest twórcą stylu Wado-ryu.

Od pięciu lat uczył się jujutsu u stryjecznego dziadka Chojiro Ebashiego, od 13 lat był uczniem Tatsusabura Nakayamy w Shindo Yoshin-ryu jujutsu. 1 czerwca 1921 roku otrzymał od niego według Wikipedii menkyo kaiden, świadectwo mistrzostwa. W 1922 roku zaczął trenować karate u Gichina Funakoshiego, uczył się też u Chokiego Motobu i Kenwy Mabuniego oraz studiował kobudo. Na początku lat 30. rozstał się z Funakoshim z powodu różnic w nauczaniu.

W 1927 roku otworzył praktykę zajmującą się urazami po sztukach walki. 1 kwietnia 1934 roku założył w tokijskiej dzielnicy Kanda klub Dai Nippon Karate Shinko Club, z którego powstało Wado-ryu. W 1938 roku otrzymał od Dai Nippon Butoku Kai tytuł renshi, a styl wpisano jako Shinshu Wado-ryu, w marcu 1939 roku zarejestrował nazwę Wado-ryu, a 5 maja 1940 roku styl przedstawiono na uroczystości Butoku w Kioto. Według Wikipedii napisał książki Karate-do, tom 1 o katach (1967) i tom 2 o kumite (1970), inne źródło podaje książkę Wado-ryu Karate z 1970 roku.

Według Wikipedii cesarz Hirohito nadał mu 29 kwietnia 1966 roku Order Wschodzącego Słońca V klasy, inne źródła podają Order Świętego Skarbu. 9 października 1972 roku otrzymał od IMAF Japan tytuł Shodai Karate-do Meijin Judan (10. dan), według Wikipedii jako pierwszy karateka. W 1983 roku drugim wielkim mistrzem Wado-ryu został jego syn Jiro Otsuka, który przyjął imię Hironori Otsuka II.

Młodość

Hironori Otsuka urodził się 1 czerwca 1892 roku w Shimodate w prefekturze Ibaraki jako jedno z czworga dzieci lekarza Tokujiro Otsuki. Od piątego roku życia uczył go jujutsu stryjeczny dziadek Chojiro Ebashi, samuraj, a w wieku trzynastu lat został uczniem Tatsusabura Nakayamy w Shindo Yoshin-ryu jujutsu. Źródła różnią się zarówno co do nazwiska nauczyciela, jak i daty rozpoczęcia nauki.

W 1911 roku wstąpił według Wikipedii na Uniwersytet Waseda, aby studiować handel, i równolegle ćwiczył jujutsu. Po śmierci ojca przerwał studia i pracował jako urzędnik bankowy w banku Kawasaki, źródła nie są zgodne, czy od 1913, czy od 1917 roku.

Szkolenie i nauczyciele

Menkyo kaiden w Shindo Yoshin-ryu otrzymał od Nakayamy według Wikipedii 1 czerwca 1921 roku, strona WIKF podaje rok 1920. W 1922 roku po pokazie Funakoshiego w Tokio zaczął trenować karate i według federacji Shintani Wado Kai dostał od niego w 1924 roku czarny pas. Na przełomie lat dwudziestych i trzydziestych był jego asystentem i uczył się także u Chokiego Motobu i Kenwy Mabuniego.

W 1927 roku opuścił bank i otworzył praktykę leczenia urazów po sztukach walki, w 1929 roku zaczął uczyć karate na Uniwersytecie Tokijskim. Około 1930 roku rozstał się z Funakoshim z powodu różnic w nauczaniu i wpływu Motobu.

Wkład i innowacje

W latach 1930 do 1934 ułożył serię kihon kumite, pierwotnie 36 ćwiczeń w parach. 1 kwietnia 1934 roku założył w tokijskiej dzielnicy Kanda klub Dai Nippon Karate Shinko Club, z którego powstało Wado-ryu. W 1938 roku otrzymał od Dai Nippon Butoku Kai tytuł renshi, a styl wpisano jako Shinshu Wado-ryu karate-jujutsu. W marcu 1939 roku rejestracja stylów stała się obowiązkowa i Otsuka zarejestrował nazwę Wado-ryu, 5 maja 1940 roku styl przedstawiono na 44. uroczystości Butoku i nazwa się utrwaliła.

19 maja 1954 roku powstała w Tokio Zen Nippon Karatedo Renmei, a w maju 1955 roku odbyły się pierwsze mistrzostwa krajowe Wado-ryu. Po wstąpieniu do Japońskiej Federacji Karate organizację 5 czerwca 1967 roku przemianowano na Wadokai. W 1970 roku ukazała się książka Otsuki Wado-ryu Karate z około 375 fotografiami kata i podstawowych technik.

Filozofia i zasady

Nazwa Wado-ryu oznacza drogę harmonii. Według fińskiego Wadokai Otsuka dążył do stanu, w którym konflikt i przemoc nie są konieczne, a unikanie linii ataku ma zmniejszać potrzebę mierzenia siły siłą. Przejawia się w tym jego jujutsu z Shindo Yoshin-ryu. Udokumentowanego cytatu z dokładnym pochodzeniem nie znaleźliśmy, wypowiedzi rozpowszechniane na stronach klubów nie podają ani książki, ani wywiadu.

Legendy i udokumentowane fakty

Według strony WIKF Otsuka został w 1921 roku czwartym wielkim mistrzem Shindo Yoshin-ryu. Wikipedia uznaje to za błąd: udokumentowane jest tylko menkyo kaiden, a trzeci wielki mistrz Tatsuo Matsuoka przeżył go prawie osiem lat. Przekazywana jest też anegdota, że nazwę Shinshu Wado-ryu wpisano kilka minut przed pokazem w 1938 roku, ale samo źródło uznaje ją za legendę.

Uznanie stylu często umieszcza się w 1934 roku, kiedy powstał klub Otsuki, jednak ówczesne rejestracje w Butoku Kai są udokumentowane dopiero w latach 1938 i 1939. Niejasne jest także odznaczenie z 1966 roku: Wikipedia podaje Order Wschodzącego Słońca V klasy, kanadyjska strona Shintaniego Order Świętego Skarbu, a inna strona rok 1967. Bez japońskiego dokumentu urzędowego nie potrafimy tego rozstrzygnąć. Że był pierwszym karateką z 10. danem, podaje tylko Wikipedia.

Dziedzictwo

W 1963 lub 1964 roku wysłał Tatsuo Suzukiego, Arakawę i Takashimę w podróż pokazową po Europie i USA, a w 1968 roku mianował Masaru Shintaniego szefem karate Wado w Ameryce Północnej. 9 października 1972 roku IMAF Japan nadała mu tytuł Shodai Karate-do Meijin Judan. Po sporze z kierownictwem Wadokai założył 1 kwietnia 1981 roku Wadoryu Karatedo Renmei i wkrótce potem odszedł w cień. Zmarł 29 stycznia 1982 roku w wieku 89 lat.

Wado-ryu podzieliło się potem na kilka organizacji: Wadokai, Renmei pod kierownictwem syna Jiro, który w 1983 roku przyjął imię Hironori Otsuka II, Wado International Karatedo Federation Tatsua Suzukiego i północnoamerykańskie Wado Kai Masaru Shintaniego. Po śmierci Jiro w 2015 roku następcą został Kazutaka jako Hironori Otsuka III. JKF Wadokai podaje ponad 1 350 oddziałów w Japonii i ponad 250 grup za granicą.

Nauczyciele, uczniowie i rodzina

Powiązane sztuki walki

Kata i formy

Stopnie i tytuły

• 10. danMeijin · Wado-ryu · 1972

Osiągnięcia i wyróżnienia

• Odznaczenie państwowe1966