Bak Mei Kung Fu
白眉拳Południowochiński styl krótkiej, wybuchowej siły o twardym i zwartym wyrazie. Tradycja łączy go z mnichem taoistycznym; udokumentowana linia zaczyna się w XX wieku.
Podstawowe informacje
ChinyCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Bak Mei Kung Fu
O sztuce walki Bak Mei Kung Fu
Bak Mei ("biała brew") to południowochiński styl oparty na krótkiej, wybuchowej sile. Tradycja wiąże go z taoistycznym mnichem tego imienia z klasztoru Emei, ale możliwa do prześledzenia linia zaczyna się dopiero od Cheung Lai-chuena na początku XX wieku, który przeniósł styl do Kantonu i Hongkongu. Odległość między legendą a udokumentowaniem jest tu taka sama jak w wing chun i warto o niej wiedzieć. Rdzeniem technicznym jest fa jing — zdolność wydania siły na bardzo krótkiej drodze, z gwałtownym włączeniem całego tułowia. Stąd charakterystyczne drgnienie ciała przy uderzeniu, które wygląda jak skurcz, ale jest kontrolowanym uwolnieniem napięcia. Ciosy idą często z bliska i nierzadko otwartą dłonią albo grzbietem ręki. Postawa jest wyprostowana, wąska i z ciężarem raczej z tyłu, żeby przednia noga została wolna. Ruch jest krótki i prosty; styl nie pracuje wielkimi kołami ani wysokimi kopnięciami. Kopnięcia idą nisko, w kolano i piszczel. Bak Mei ma tradycyjnie niewiele układów i skupia się na kilku zasadach powtarzanych w głąb — podstawowa forma Jik Bo Kuen ("pięść prostego kroku") zawiera większość tego, na czym styl stoi. Szkół jest mało, a linie bywają zamknięte; przekaz nadal idzie w trybie rodzinnym i klubowym, bez zawodów. To znaczy, że jakość trudno zweryfikować, a znalezienie nauczyciela jest trudniejsze niż w stylach rozpowszechnionych.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.