Fut gar (szkoła rodzinna Fut)
佛家拳Południowochiński styl z Guangdongu, który zamiast pięści opiera się na otwartej dłoni. Postawy są wyższe i ruchliwsze niż w innych szkołach południa.
Podstawowe informacje
ChinyCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Fut gar (szkoła rodzinna Fut)
O sztuce walki Fut gar (szkoła rodzinna Fut)
Fut Gar, dosłownie buddyjska pięść rodzinna, to południowochiński styl z Guangdongu. Jego znakiem rozpoznawczym jest praca otwartą dłonią. Podczas gdy większość stylów południowych opiera się na pięści i na niskiej, mocno ugruntowanej postawie, Fut Gar używa przede wszystkim dłoni, zarówno do uderzenia prostego, jak i do odsunięcia oraz cięcia na boki. Postawy są wyższe i ruchliwsze niż w hung gar, kroki krótsze i częstsze, kopnięcia niskie i raczej uzupełniające. Równie charakterystyczna jest kolista praca ramion: ataku nie blokuje się przeciw jego sile, lecz sprowadza w bok łukiem, a odpowiedź wraca tym samym torem. Oddech jest spokojny i bez słyszalnego wypuszczania, co odróżnia styl od linii tygrysa i żurawia. Tradycja wywodzi Fut Gar od buddyjskich mnichów z południowego klasztoru Shaolin i stamtąd pochodzi nazwa. Udokumentowana historia jest młodsza i zaczyna się dopiero w dziewiętnastym wieku u mistrzów kantońskich. W Guangdongu Fut Gar ćwiczono często obok innego stylu rodzinnego, a z jednego takiego połączenia powstał osobny styl Hung Fut, czyli Hung plus Fut. Dobrze to pokazuje, jak działały style południowe: nie były zamkniętymi szkołami, lecz rodzinnymi zbiorami materiału, które wzajemnie się uzupełniały. Fut Gar zwykle nie jest zaliczany do pięciu kantońskich stylów rodzinnych, czyli Hung, Lau, Choy, Li i Mok, lecz stoi obok nich jako osobna linia buddyjska. Dziś ćwiczy się go głównie w południowych Chinach, w Hongkongu i w chińskich społecznościach za oceanem.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.