Sanda
散打Pełnokontaktowa dyscyplina zawodnicza chińskiego wushu z 1979 roku. Walczy się na płycie bez lin, a zrzucenie rywala na dół jest punktowane.
Podstawowe informacje
ChinyCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Sanda
O sztuce walki Sanda
Sanda, dawniej i za granicą często sanshou, to pełnokontaktowa dyscyplina zawodnicza chińskiego wushu. Nie powstała w klasztorze ani w linii rodowej, lecz przy biurku: pod koniec lat siedemdziesiątych Chińskie Stowarzyszenie Wushu zaczęło ją układać, aby dać tradycyjnym stylom wspólny format zawodów, w którym da się zmierzyć wynik. Pierwsze próbne walki odbyły się w 1979 roku, przepisy ustaliły się w latach osiemdziesiątych, a od 1991 roku sanda jest częścią mistrzostw świata w wushu. Walczy się na podwyższonej płycie zwanej leitai, która nie ma lin. To wyznacza całą taktykę: zrzucenie rywala z płyty jest punktowanym celem, więc praca przy krawędzi waży tyle co uderzenie. Dozwolone są uderzenia pięścią, kopnięcia, rzuty i podcięcia. Walki w parterze się nie prowadzi; po rzucie sędzia natychmiast stawia zawodników, co czyni z rzutu zakończenie, a nie przejście. Najbardziej typowym elementem sandy jest przechwycenie kopnięcia i natychmiastowy rzut, który w żadnym innym sporcie pełnokontaktowym nie ma takiej wagi. Amatorzy walczą w kasku, ochraniaczu tułowia i rękawicach, sanda zawodowa od lat dziewięćdziesiątych bez kasku. Dyscyplinę ćwiczy się także poza sportem: w zmienionej postaci należy do szkolenia chińskiej armii i policji, gdzie dochodzą łokcie, kolana i rozbrajanie. Sandę często nazywa się chińskim kickboxingiem, co myli — to właśnie rzuty i praca przy krawędzi ją od kickboxingu oddzielają.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.