K-1
Japoński format kickboxingu z 1993 roku, w którym przedstawiciele różnych stylów uderzeniowych spotykali się na wspólnych zasadach. Nie sztuka, lecz marka turnieju.
Podstawowe informacje
JaponiaCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla K-1
O sztuce walki K-1
K-1 nie było sztuką walki, lecz formatem zawodów i marką promotorską. Powstało w Japonii w 1993 roku z inicjatywy Kazuyoshiego Ishii, karateki z Seidokaikan, który chciał zbudować turniej, gdzie przedstawiciele różnych stylów uderzeniowych zmierzą się według wspólnych przepisów. Litera K odsyła do karate, kickboxingu, kung-fu i innych dyscyplin na K. Przepisy zaprojektowano tak, by walka pozostawała w ruchu. Dozwolone są ciosy pięścią, kopnięcia i kolana; **łokcie są zakazane, a klincz ograniczony** — sędzia rozdziela go po krótkiej chwili, jeśli nie wyjdzie z niego natychmiastowa akcja. Właśnie tym K-1 różni się od muay thai, z którego poza tym przejmuje większość techniki. Walczy się trzy rundy po trzy minuty, z możliwością dogrywki. Format zyskał ogromny odbiór. Turnieje Grand Prix w jeden wieczór, międzynarodowa obsada i nazwiska jak Ernesto Hoost, Peter Aerts, Semmy Schilt czy Remy Bonjasky uczyniły z K-1 na przełomie tysiącleci najchętniej oglądany sport uderzeniowy świata. Pierwotna organizacja popadła w 2012 roku w kłopoty finansowe, a marka przechodziła od tego czasu przez kilku właścicieli. Zostały jednak przepisy: "K-1 rules" są dziś standardem, według którego walczy się w kickboxingu na całym świecie, a wiele federacji europejskich stosuje je niezależnie od tego, do kogo należy nazwa.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.