Kick-boxing
Sport uderzeniowy łączący technikę rąk z boksu z kopnięciami. Powstał w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych równocześnie w Japonii i w USA.
Podstawowe informacje
Stany ZjednoczoneCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Kick-boxing
O sztuce walki Kick-boxing
Kickboxing powstał w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych w dwóch miejscach naraz i z podobnego impulsu. W Japonii promotorzy szukali formatu, który dałby karate ringową postać z pełnym kontaktem; w USA karatecy chcieli walczyć na pełnej mocy zamiast punktowanego kumite z przerwami. Z obu linii powstało to, co dziś rozumiemy przez kickboxing: ciosy pięścią i kopnięcia na ringu, w rękawicach, na rundy. Przepisów jest kilka i różnice nie są kosmetyczne. Full contact (linia amerykańska) dopuszcza kopnięcia tylko powyżej pasa. Low kick dodaje kopnięcia w udo, co wyraźnie spowalnia i utwardza walkę. Przepisy K-1, dziś najbardziej rozpowszechnione, dopuszczają dodatkowo ograniczony klincz i kolana. Łokci nie używa się nigdzie — to odróżnia kickboxing od muay thai. Trening jest bliski bokserskiemu: praca na worku i tarczach, walka z cieniem, kondycja, sparingi. Dochodzi technika kopnięć, a przede wszystkim umiejętność utrzymania postawy, z której da się i kopać, i boksować — to dwie różne równowagi. Dla dorosłego początkującego kickboxing jest jednym z najbardziej praktycznych wyborów: szybko daje użyteczne umiejętności, kondycję i doświadczenie kontaktu, a nie wymaga wyjściowej gibkości jak taekwondo. Trafienia w głowę są jednak normalną częścią sparingu, więc objętość i jakość prowadzenia treningu mają duże znaczenie.
Style i odmiany
Japoński format kickboxingu z 1993 roku, w którym przedstawiciele różnych stylów uderzeniowych spotykali się na wspólnych zasadach. Nie sztuka, lecz marka turnieju.
Holenderska szkoła kickboxingu sportowego zrodzona ze spotkania karate kyokushin i kickboxingu japońskiego. Opiera się na seriach rąk kończonych kopnięciem.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.