Dutch Kickboxing
Holenderska szkoła kickboxingu sportowego zrodzona ze spotkania karate kyokushin i kickboxingu japońskiego. Opiera się na seriach rąk kończonych kopnięciem.
Podstawowe informacje
HolandiaCharakter i pochodzenie
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Dutch Kickboxing
O sztuce walki Dutch Kickboxing
Kickboxing holenderski nie jest stylem z jednym założycielem, lecz narodową szkołą sportową, która ukształtowała się w latach siedemdziesiątych ze spotkania dwóch źródeł: karate kyokushin, mającego w Holandii mocne zaplecze, oraz kickboxingu japońskiego w wersji nauczanej przez Kenjiego Kurosakiego w tokijskim Mejiro Gym. Dwie kluczowe postaci są udokumentowane. Jan Plas wyszkolił się u Kurosakiego i w 1978 roku otworzył Mejiro Gym w Amsterdamie; Thom Harinck prowadził szkołę Chakuriki. Wspólnie założyli już w 1976 roku holenderski związek NKBB, który dał sportowi ramy organizacyjne — stąd właśnie ten rok, a nie data pojedynczej siłowni. Technicznie szkoła opiera się na gęstej serii ciosów zamykanej kopnięciem, najczęściej niskim w udo. Podczas gdy muay thai buduje na klinczu, kolanach i pojedynczych ciężkich trafieniach, szkoła holenderska przeniosła z boksu pracę nóg, uniki i serię trzech do pięciu ciosów, w którą kopnięcie wchodzi jako ostatnie ogniwo. Stąd pochodzi jej legendarna ilość sparingów i tak zwane holenderskie piramidy, ćwiczenie kondycyjne z powtarzanych serii na tarczach. Szkoła przebiła się na świecie dzięki turniejom K-1 w latach dziewięćdziesiątych, a zawodnicy tacy jak Rob Kaman, Ernesto Hoost czy Peter Aerts uczynili z niej dominujące podejście w walce w stójce. Dziś stanowi część szkolenia podstawowego w większości europejskich klubów.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.