Holenderski kickboxing
Holenderska szkoła kickboxingu z amsterdamskich gymów Mejiro i Chakuriki, z korzeniami w kyokushin i japońskim kickboxingu. Opiera się na kombinacjach bokserskich i niskich kopnięciach.
Podstawowe informacje
HolandiaCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Porównania
Katalogi i bazy dla Holenderski kickboxing
O sztuce walki Holenderski kickboxing
Holenderski kickboxing to holenderska szkoła kickboxingu, która kształtowała się od lat siedemdziesiątych w amsterdamskich gymach. Nie ma jednego założyciela. Źródła opisują dwie linie gymów: Mejiro Gym Jana Plasa, ucznia Kenjiego Kurosakiego, otwarty według gymu w 1975 roku, według innych źródeł w 1978, oraz Chakuriki Thoma Harincka z 1972 roku. Plas i Harinck założyli wspólnie w 1976 roku holenderski związek NKBB.
Czytaj dalej
Korzeniem jest kyokushin i japoński kickboxing. Kenji Kurosaki spędził w 1966 roku jedenaście miesięcy w Holandii z Jonem Blumingiem, pionierem kyokushin w tym kraju. Opisy stylu dodają wpływ Muay Thai i zachodniego boksu. Część autorów postrzega go raczej jako podejście treningowe niż odrębny styl, a w przeglądach przepisów kickboxingu „przepisy holenderskie” figurują jako jeden z wariantów. Technicznie opiera się na kombinacjach bokserskich i niskich kopnięciach. Holenderskie przepisy zabraniają łokci, chyba że zawodnicy umówią się inaczej, zabraniają kolan w głowę i ograniczają klincz do pięciu sekund, a Glory według przepisów z 2026 roku dopuszcza go tylko do jednego natychmiastowego uderzenia kolanem. Po porażkach holenderskich zawodników w Tajlandii w 1990 roku gymy dodały, według opisu z tamtych czasów, nacisk na klincz, łokcie i kolana. Holenderscy zawodnicy wygrali 15 z 19 tytułów K-1 World Grand Prix z lat 1993 do 2012, wśród nich Peter Aerts, Ernesto Hoost, Remy Bonjasky, Semmy Schilt i Alistair Overeem. Organizacja Glory, założona w 2012 roku, organizuje wiele gal w Holandii. Systemu pasów ani jednolitych przepisów amatorskich nie znaleźliśmy w źródłach.
Historia
Holenderski kickboxing kształtował się od lat siedemdziesiątych w amsterdamskich gymach z kyokushin, japońskiego kickboxingu i Muay Thai. Żadne źródło nie wskazuje jednego założyciela, a część autorów postrzega go raczej jako trend treningowy niż odrębny styl. Korzeń prowadzi przez kyokushin. W 1965 roku Jon Bluming jako pierwszy nie-Japończyk otrzymał od Masutatsu Oyamy 6. dan kyokushin. Kenji Kurosaki spędził w 1966 roku jedenaście miesięcy w Holandii z Blumingiem, a po odejściu z Kyokushin-kaikan około 1969 roku prowadził w Tokio Mejiro Gym. Thom Harinck założył w 1972 roku w Amsterdamie Chakuriki Gym. Wspólnie z Janem Plasem założył w 1976 roku holenderski związek NKBB, a w 1983 roku związek Muay Thai MTBN. Plas, uczeń Kurosakiego, otworzył amsterdamski Mejiro Gym, według gymu w 1975 roku, według innych źródeł w 1978, i bywa nazywany ojcem kickboxingu w Holandii. Wśród jego uczniów są Lucien Carbin, Rob Kaman, Ernesto Hoost i Peter Aerts.
Czym się różni
Od wprowadzenia K-1 Max holenderscy kickbokserzy walczą głównie według przepisów K-1, a później Glory. Przepisy K-1 według podręcznika technicznego WAKO zabraniają łokci i dopuszczają tylko jedno natychmiastowe uderzenie kolanem po chwyceniu szyi lub ramion przeciwnika. Dyscyplina WAKO Low Kick dodaje do formuły full contact, w której kopie się tylko powyżej pasa, kopnięcia piszczelą w udo i zabrania kolan, łokci i rzutów. Amatorskie dyscypliny ringowe WAKO mają trzy rundy po dwie minuty. Promotor Glory w przepisach z marca 2026 roku zabrania łokci, rzutów i podcięć, dopuszcza kolana, pozwala na klincz tylko do jednego natychmiastowego uderzenia kolanem, a z kopnięć w nogę dopuszcza tylko okrężne. Według przepisów federacji IFMA Muay Thai punktuje uderzenia, kopnięcia, kolana i łokcie. Seniorzy walczą trzy rundy po trzy minuty, a przed pierwszą rundą obowiązkowy jest rytuał Wai Kru z trzema pokłonami do ziemi. Według magazynu Black Belt określenie Dutch Muay Thai powstało tylko dlatego, że Ramon Dekkers i inni Holendrzy walczyli w Tajlandii według przepisów Muay Thai. Holenderski kickboxing jest według niego odrębnym sportem, a w gymach raczej trendem treningowym.
Technika
Technicznie holenderski kickboxing opiera się na kombinacjach bokserskich, które otwierają gardę przeciwnika, oraz na kopnięciach w nogi, tułów i głowę przejętych z kyokushin. Według opisów z tamtych czasów holenderskie gymy kładły nacisk na uderzenia i niskie kopnięcia. Mejiro Gym stawiał na uderzenia i niskie kopnięcia, a Lucien Carbin stworzył później podejście obejmujące główne techniki Muay Thai. Holenderskie przepisy zabraniają łokci, chyba że zawodnicy umówią się inaczej, zabraniają kolan w głowę i ograniczają klincz do pięciu sekund. Przepisy Glory z 2026 roku dopuszczają kolana, zabraniają łokci i rzutów, klincz zaś tylko do jednego natychmiastowego uderzenia kolanem. Po porażkach holenderskich zawodników w Tajlandii w 1990 roku gymy dodały nacisk na klincz, łokcie i kolana. Do typowych cech należy dążenie do szybkiego KO, które opisy wiążą z obawą przed tajlandzką punktacją.
Trening
Według opisu ONE Championship holenderscy zawodnicy sparują twardziej niż Tajowie, którzy sparring nazywają len cheng, czyli sparring w zabawowym duchu. Na łapach powtarzają te same serie do sześciu technik z rzędu, podczas gdy tajscy bokserzy zmieniają z trenerem różne ćwiczenia. Szybkie tempo holenderskich zawodników opisy wywodzą z kyokushin. To opis, nie pomiar. Budowy lekcji, zalecanej częstotliwości treningów ani proporcji sparringu i pracy na łapach nie udało nam się udokumentować.
Stopnie i postępy
Jednolitego systemu pasów holenderskiego związku nie znaleźliśmy. Dla kickboxingu w ogóle WAKO ma nieobowiązkowy program klasyfikacji, który krajowe związki mogą dostosowywać. Prowadzi on od białego pasa przez żółty, pomarańczowy, zielony, niebieski i brązowy do czarnego, a dalej do 7. dan. Minimalny czas przygotowania wynosi sześć miesięcy przy niższych pasach, rok od brązowego do czarnego, dwa lata do 2. dan, trzy lata do 3. dan oraz pięć do siedmiu lat na 4. do 7. dan. Kandydat na czarny pas musi w roku egzaminu ukończyć 16 lat. Egzaminy na 1. do 3. dan przeprowadzają krajowe związki, na 4. do 7. dan komitet WAKO, a 8. do 10. dan nadaje zarząd WAKO po co najmniej 35 latach w kickboxingu. Egzaminuje się dyscypliny Point Fighting, Light Contact, Kick Light, Full Contact, Low Kick, K1 Rules oraz formy, odrębnego holenderskiego stylu w programie nie ma.
Dla kogo
Dziecięcych przepisów holenderskiego związku, kategorii wiekowych ani długości walk nie znaleźliśmy. Według opisu jednego klubu w Utrechcie trenują dzieci od 7 do 15 lat w rękawicach, ochraniaczach goleni i z ochraniaczem na zęby, a zamiast twardego sparringu jest to trening kontrolowany. Dla kickboxingu ogólnie WAKO ma kategorie dzieci 7–9 lat i kadetów 10–15 lat tylko na tatami, do ringu trafiają dopiero juniorzy w wieku 15–16 lat, weterani rywalizują w wieku 41–55 lat. Kobiety mają w WAKO własne kategorie wagowe i obowiązkowy ochraniacz klatki piersiowej od starszych kadetek. Badania urazów dotyczącego stylu holenderskiego nie znaleźliśmy. Lystad (2015) policzył w zapisach z Nevady z 15 lat 390,1 urazu na 1 000 startów w kickboxingu, 57,8% w głowie. Bilgoe, Kerkhoffs i Gouttebarge (Amsterdam UMC, 2025) stwierdzili u 45 obecnych i 29 byłych elitarnych kickbokserów obciążenie psychiczne u 57% obecnych i 36% byłych.
Zawody
Zawodową scenę określa dziś Glory, założona w 2012 roku po kłopotach finansowych K-1. Standardowa walka ma trzy rundy po trzy minuty, tytułowa pięć rund po trzy minuty. Rundę przydziela się według wyrządzonych szkód, a zablokowane uderzenia nie punktują. Wiele gal Glory odbyło się w Holandii, między innymi w Rotterdamie i w Arnhem. Przepisów NKBB i holenderskich zawodów amatorskich nie znaleźliśmy. Holenderscy zawodnicy wygrali 15 z 19 tytułów K-1 World Grand Prix z lat 1993 do 2012, wśród nich Peter Aerts, Ernesto Hoost, Remy Bonjasky, Semmy Schilt i Alistair Overeem. Aerts wygrał w latach 1994, 1995 i 1998. Z tajskimi bokserami Holendrzy mierzyli się także według przepisów boksu tajskiego. Rob Kaman pokonał 18 lutego 1990 roku w Amsterdamie Changpuek Kiatsongrit, w kwietniu 1990 roku Kaman i Ramon Dekkers przegrali w Lumpinee na punkty.
Sprzęt
Do treningu należą według opisu klubu w Utrechcie rękawice, ochraniacze goleni i ochraniacz na zęby. Glory wymaga krótkich spodenek nad kolana bez kieszeni i ochraniacza na zęby. Startowej wagi rękawic ani wyposażenia dla holenderskich zawodów amatorskich nie znaleźliśmy. Dla kickboxingu amatorskiego ogólnie WAKO Europe przepisuje w dyscyplinach ringowych rękawice 10 uncji, kask, ochraniacze goleni, ochraniacz na zęby i suspensorium, kobiety od starszych kadetek dodatkowo ochraniacz klatki piersiowej.
Dziś
W przeglądach przepisów kickboxingu „przepisy holenderskie” stoją jako jeden z wariantów obok przepisów K-1 i amerykańskiego full contactu. Holenderskie gymy Mejiro, Chakuriki i Golden Glory wywodzą się z japońskiego kickboxingu i kyokushin albo zostały przez nie wyraźnie ukształtowane. Holenderski kickboxing nie jest boksem tajskim, ma z nim jednak więcej podobieństw niż różnic. Określenie Dutch Muay Thai część autorów opisuje jako nieporozumienie, które powstało stąd, że Ramon Dekkers walczył w Tajlandii według przepisów boksu tajskiego. Dekkers trenował w Bredzie u Cor Hemmers, a tytuły zdobył głównie w boksie tajskim, Rob Kaman z Mejiro Gym miał tytuły zarówno w kickboxingu, jak i w boksie tajskim. Wprowadzenie K-1 Max w 2002 roku przyciągnęło holenderskich zawodników do przepisów K-1 i później Glory. Jednolitego systemu pasów ani regulaminu egzaminacyjnego w źródłach nie znaleźliśmy.
Ciekawostki
W 1964 roku, według magazynu Black Belt, trzej karatecy z kręgu Masutatsu Oyamy zmierzyli się w Tajlandii z trzema tajskimi bokserami. Po tym doświadczeniu Kenji Kurosaki połączył kyokushin z technikami Muay Thai, a jego tokijski Mejiro Gym Black Belt opisuje jako pierwszy gym kickbokserski na świecie. Uczeń Kurosakiego, Toshio Fujiwara, jako pierwszy cudzoziemiec wygrał 18 marca 1978 roku w Tokio tytuł stadionu Rajadamnern, a trenował u niego także Jan Plas. Amsterdamski Mejiro Gym otrzymał nazwę od tokijskiej dzielnicy Mejiro, gdzie Kurosaki miał dojo. Według VICE z 2018 roku wywodzą się z niego między innymi Rob Kaman, Andy Souwer, Peter Aerts i Remy Bonjasky, a prowadzi go André Mannaart z synem Roëlem. Według tego samego artykułu tytuł kolebki holenderskiego kickboxingu rości sobie więcej szkół.
Często zadawane pytania
Czym jest holenderski kickboxing?
Holenderski kickboxing to styl kickboxingu, który od lat siedemdziesiątych kształtował się w amsterdamskich klubach z kyokushin, japońskiego kickboxingu i Muay Thai. Magazyn Black Belt opisuje go raczej jako trend treningowy wewnątrz kickboxingu z korzeniami w Mejiro Gym Kenjiego Kurosakiego.
Jaka jest różnica między holenderskim kickboxingiem a Muay Thai?
Według przepisów IFMA Muay Thai punktuje także łokcie, a walka zaczyna się rytuałem Wai Kru. Holenderscy zawodnicy walczą głównie według przepisów K-1 i Glory, które zakazują łokci i rzutów, a klincz ograniczają do jednego natychmiastowego uderzenia kolanem.
Dlaczego Holendrzy odnoszą tyle sukcesów w kickboxingu?
Przyczyny sukcesu nie udało nam się udokumentować w niezależnym źródle. Udokumentować można wyniki: Holendrzy wygrali 15 z 19 edycji K-1 World Grand Prix, wśród nich Peter Aerts, Ernesto Hoost, Remy Bonjasky, Semmy Schilt i Alistair Overeem. Kluby Mejiro, Chakuriki i Golden Glory założyli według magazynu Black Belt Jon Bluming i jego uczniowie.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.