Filmy ze sztuką Kung Fu

Wing chun zestawiono tu z karate w wykonaniu instruktora piechoty morskiej. Walka na stole z mistrzem tai chi pokazuje różnicę między twardym a miękkim podejściem do siły.

Walka w ciasnej windzie to najczęściej cytowana scena serii — dokładnie ten dystans, pod który wing chun jest zbudowany. Mike Tyson gra przeciwnika walczącego bokserem, nie wing chun.

Jedyny film o Ip Manie, który pokazuje także baguazhang i xingyiquan jako odrębne szkoły. Choreografia Yuen Woo-pinga opiera się na różnicach między stylami, nie na efekcie.

Mimo tytułu w filmie nie ćwiczy się karate, lecz chińskie kung-fu — to najczęstsze nieporozumienie wokół tego tytułu. Dlatego na części rynków wszedł jako The Kung Fu Kid.

Pojedynek na okrągłym stole pokazuje wing chun w ciasnej przestrzeni, gdzie decyduje praca nóg i stabilność. Końcowa walka z bokserem to chwyt scenariuszowy, nie udokumentowane wydarzenie.

Choreografię walk prowadził Sammo Hung. Łańcuchowe ciosy i praca na krótkim dystansie to rozpoznawalny wing chun, ale Ip Man z filmu jest postacią, nie zapisem historycznym — pojedynek z japońskim generałem nigdy się nie odbył.

Ostatni film, w którym Jet Li pokazuje tradycyjne wushu. Huo Yuanjia i szkoła Jingwu są postaciami historycznymi, ale okoliczności jego śmierci są do dziś różnie interpretowane, a film wybiera jedną wersję.

Parodia, która jest zarazem przeglądem stylów: pojawiają się hung gar, tai chi, xingyi i legendarna Dłoń Buddy. Choreografia Yuen Woo-ping i Sammo Hung — przesada jest zamierzona, ale style się zgadzają.

Walki są tu raczej obrazem myśli niż realną techniką — pojedynek toczony w wyobraźni nad planszą mówi to wprost. Kaligrafia i szermierka są traktowane jako jedna dyscyplina, zgodnie z chińską tradycją.

Film, który otworzył wuxia na zachodnią publiczność i zdobył Oscara. Yuen Woo-ping układa szermierkę mieczem jian; latanie po dachach to konwencja gatunku wuxia, nie żaden ćwiczony styl.

Walka w hucie jest powszechnie uważana za najlepszą scenę Jackiego Chana. Pokazany hung gar odpowiada temu, czego Wong Fei-hung naprawdę uczył — inaczej niż w większości filmów o nim.

Jeden z nielicznych filmów, w których tai chi pokazano jako sztukę walki, a nie poranną gimnastykę w parku. Zasada przekierowania siły przeciwnika zamiast jej zatrzymywania jest przedstawiona zrozumiale.

Pojedynek na płonących palach to jedna z najczęściej cytowanych scen na linkach. Donnie Yen pokazuje kopnięcia stylów północnych przeciw południowej pracy rąk — kontrast założony w filmie świadomie.

Dramat rodzinny, nie film akcji — ale scena, w której ośmiu ludzi nie potrafi odsunąć mistrza, to najlepszy filmowy pokaz zasady tuishou i ukorzenienia.

Walka z drabinami należy do technicznie najtrudniejszych scen kina hongkońskiego. Wong Fei-hung był prawdziwym mistrzem hung gar i lekarzem medycyny tradycyjnej, ale film to dramat historyczny, nie biografia.

Debiut Jet Li, nakręcony z członkami chińskiej kadry wushu sportowego. Formy to zawodnicze taolu, nie tradycyjna praktyka klasztorna — różnica, której film nie robi, a która jest kluczowa dla zrozumienia współczesnego wushu.

Najbardziej wpływowy film o treningu Shaolin — struktura komnat ukształtowała światowe wyobrażenie o klasztornej praktyce. San Te jest luźno wzorowany na historycznym mnichu, ale komnaty to konstrukcja filmowa.

Film, który stworzył komedię kung-fu i uczynił z Jackiego Chana gwiazdę. Zui quan istnieje jako prawdziwy styl — zataczanie się to zmyłka, środek ciężkości jest w rzeczywistości ściśle kontrolowany.

Jedyny film o Ip Manie, który pokazuje także baguazhang i xingyiquan jako odrębne szkoły. Choreografia Yuen Woo-pinga opiera się na różnicach między stylami, nie na efekcie.

Jedyny film o Ip Manie, który pokazuje także baguazhang i xingyiquan jako odrębne szkoły. Choreografia Yuen Woo-pinga opiera się na różnicach między stylami, nie na efekcie.

Ostatni film, w którym Jet Li pokazuje tradycyjne wushu. Huo Yuanjia i szkoła Jingwu są postaciami historycznymi, ale okoliczności jego śmierci są do dziś różnie interpretowane, a film wybiera jedną wersję.

Tarantino świadomie miesza hongkońskie kung-fu, japoński film samurajski i spaghetti western. Katana od Hattoriego Hanzō to ukłon w stronę realnej postaci historycznej — ninja z okresu Edo — ale sama walka jest stylizacją, nie kenjutsu.

Walka w hucie jest powszechnie uważana za najlepszą scenę Jackiego Chana. Pokazany hung gar odpowiada temu, czego Wong Fei-hung naprawdę uczył — inaczej niż w większości filmów o nim.

Jeden z nielicznych filmów, w których tai chi pokazano jako sztukę walki, a nie poranną gimnastykę w parku. Zasada przekierowania siły przeciwnika zamiast jej zatrzymywania jest przedstawiona zrozumiale.

Scena z nunchaku z tego filmu rozsławiła tę broń na całym świecie — zachodnia publiczność wcześniej jej nie znała. Szkoła Jingwu (Chin Woo) istniała naprawdę, ale fabuła jest fikcją.