Wushu taolu (Formy sportowe)
武術套路Formowa połowa nowoczesnego wushu sportowego. Nie walczy się: ocenia się wykonanie, trudność skoków i precyzję lądowania.
Podstawowe informacje
ChinyCharakter i pochodzenie
Trening
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
O sztuce walki Wushu taolu (Formy sportowe)
Wushu taolu to formowa połowa nowoczesnego wushu, czyli ta, w której się nie walczy. Nie ma założyciela: układy ujednoliciły po 1949 roku komisje państwowe Chińskiej Republiki Ludowej, które wybrały ruchy ze stylów tradycyjnych i złożyły z nich jednolite programy zawodów. Międzynarodowa Federacja Wushu (IWUF) powstała w 1990 roku podczas igrzysk azjatyckich w Pekinie, a pierwsze mistrzostwa świata odbyły się tam już rok później. Rywalizuje się w dwóch grupach. Północna wychodzi z changquan, długiej pięści, i opiera się na zasięgu, wyskokach i szybkości; południowa nanquan pracuje z pewniejszych postaw, krótszymi torami i z towarzyszeniem głosu. Obok nich stoi taijiquan z powolnym tempem. Bronie mają własne konkurencje: daoshu (szabla), jianshu (miecz prosty), gunshu (kij) i qiangshu (włócznia), do których w 1999 roku doszły nandao, nangun i taijijian. Sędziowanie różni się od tradycyjnej praktyki tym, co mierzy. Ocenia się wykonanie ruchu, wrażenie całości oraz osobno tak zwane nandu, czyli elementy trudności: skoki z obrotem o 360, 540 albo 720 stopni, gdzie ocenia się także stabilność lądowania. Właśnie ten skład czyni wushu taolu przedmiotem sporu. Krytycy widzą w nim gimnastykę wywiedzioną ze sztuki walki, obrońcy dyscyplinę, która zachowuje techniczne słownictwo stylów.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.