Taijiquan
太極拳Chińska sztuka wewnętrzna udokumentowana od XVII wieku. Jej założycielem jest Chen Wangting; Zhang Sanfeng to legenda z XIX wieku.
Podstawowe informacje
ChinyCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Taijiquan
O sztuce walki Taijiquan
Tai chi, ściślej taijiquan, to chińska wewnętrzna sztuka walki. Jej pochodzenie należy do najczęściej błędnie podawanych faktów w całej dziedzinie i dlatego strona zaczyna właśnie od tego. Tradycja przypisuje powstanie Zhang Sanfengowi, legendarnemu taoistycznemu nieśmiertelnemu z XII wieku. Historyk Douglas Wile zauważa, że nie ma żadnego zapisu o Zhang Sanfengu z czasów dynastii Song i że ani kroniki mingowskie, ani jego hagiografie nie łączą go ze sztukami walki. Najstarszym tekstem wiążącym jego imię z walką jest Epitafium dla Wang Zhengnana pióra Huang Zongxi z 1669 roku — pięć wieków później. Wszystkie inne twierdzenia łączące tai chi z Zhang Sanfengiem pochodzą dopiero z XIX wieku. Udokumentowany początek leży w przejściu od Mingów do Qingów, we wsiach Chenjiagou i Zhaobao w Henanie. Chen Wangting (1580–1660) wycofał się ze służby wojskowej po upadku Mingów i rozwinął metodę, czerpiąc wyraźnie z Quanjing generała Qi Jiguanga. Ciekawe, że i samo powiązanie z filozoficznym pojęciem taiji, nauką o yin i yang, jest późne. Ukształtowało się w połowie XIX wieku, zapewne w kręgu twórców stylu Wu, a publicznie zabrzmiało po raz pierwszy w wierszu dworskiego uczonego Weng Tonghe o występie Yang Luchana. Yang Luchan (1799–1872) ćwiczył osiemnaście lat u Chen Changxinga we wsi Chen, a potem założył styl Yang w Yongnian i Pekinie; stał się on najbardziej rozpowszechnioną postacią tai chi na świecie.
Style i odmiany
Najbardziej rozpowszechniona postać tai chi na świecie, o dużych, płynnych ruchach. Dziś naucza się jej głównie dla zdrowia; treści bojowej rzadko się ćwiczy.
Najstarsza udokumentowana gałąź tai chi, z której wywodzą się wszystkie style rodowe. Przeplata odcinki wolne z wyładowaniami fajin, ma tupnięcia i skoki.
Drugi najbardziej rozpowszechniony rodzinny styl tai chi: lekko pochylony tułów, mała zwarta forma i nacisk na ćwiczenie pchających dłoni.
Najmniejszy i najmniej rozpowszechniony z pięciu rodzinnych stylów tai chi. To jednak z jego kręgu pochodzą klasyczne teksty całej dziedziny.
Najmłodszy z pięciu rodzinnych stylów tai chi. Jego twórca znał już xingyi i bagua i połączył wszystkie trzy sztuki — stąd wysokie postawy.
Tradycyjna chińska linia rodowa tai chi łącząca elementy Wu, Yang, baji i zapasów shuai jiao.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.