Słownik pojęć — Taijiquan
Taijiquan: 2 udokumentowane pojęcia. Z tego: zasada fizyczna i biomechaniczna (1), metoda treningowa (1). Wśród nich Fajin, Tuishou.
Pojęcia: Taijiquan
Wybuchowe uwolnienie siły całym ciałem, typowe dla wewnętrznych stylów chińskich. Krótkie uderzenie wychodzi z nóg i bioder, nie tylko z ręki.
ChinyĆwiczenie w parach w taijiquanie i innych stylach wewnętrznych. W kontakcie rąk ćwiczący starają się wytrącić drugiego z równowagi i wrażliwie zneutralizować jego nacisk.
Wspólne pojęcia sztuk walki — Chiny
Pojęcia wspólne dla większości sztuk walki tej kultury: etykieta, tytuły, strój i sala treningowa.
„Pole eliksiru” w dolnej części brzucha, według chińskiej tradycji zbiornik qi i środek ciężkości ciała. Po japońsku tanden.
Podział chińskich sztuk walki na style wewnętrzne (taijiquan, baguazhang, xingyiquan) i zewnętrzne, na przykład szaolińskie. Granica jest raczej tradycyjna niż ścisła.
Chiński termin oznaczający energię życiową, oddech i witalność. Po japońsku ki, po koreańsku gi. W sztukach wewnętrznych kultywowanie qi jest głównym celem ćwiczeń.
Rzuty i obalenia jako jedna z czterech umiejętności chińskich sztuk walki: kopnięcia, uderzenia, rzuty i dźwignie. Samodzielnie rozwinęły się w zapasach shuai jiao.
Zwrot do nauczyciela w chińskich sztukach walki. Po kantońsku sifu, po mandaryńsku shifu. Znaki 師父 oznaczają „nauczyciel ojciec”.
Zwrot do nauczyciela własnego mistrza, dosłownie „mistrz dziadek”. Należy do rodzinnej hierarchii chińskich szkół sztuk walki.
Zwroty do starszego (sihing) i młodszego (sidai) kolegi szkolnego tego samego mistrza. Decyduje czas wstąpienia do szkoły, nie wiek. Odpowiednik japońskich senpai i kohai.
Chińska moralność bojowa, dosłownie „cnota bojowa”. Zbiór zasad, których mają przestrzegać mistrz i uczeń, aby nie nadużyć sztuki walki.
Chińska szkoła i sala treningowa sztuk walki, dosłownie „sala bojowa”. Po kantońsku mo gun, po angielsku często kwoon. Odpowiednik japońskiego dojo.