Qi
氣
Chiński termin oznaczający energię życiową, oddech i witalność. Po japońsku ki, po koreańsku gi. W sztukach wewnętrznych kultywowanie qi jest głównym celem ćwiczeń.
Podstawowe informacje
Budowa słowa
Definicja
Qi (氣, w uproszczeniu 气) pierwotnie oznacza parę, powietrze i oddech. W filozofii i tradycyjnej medycynie chińskiej to energia życiowa przepływająca przez ciało. Po japońsku ten sam termin czyta się ki (気), po koreańsku gi (기). Występuje w słowach kiai, kihap, aikido i qigong. W sztukach walki z qi pracuje się głównie w stylach wewnętrznych, takich jak taijiquan, baguazhang czy xingyiquan, oraz w ćwiczeniach qigong. Ćwiczący uczą się nim kierować oddechem, rozluźnieniem i postawą, ze środkiem ciężkości w dantian. Istnienia qi jako mierzalnej energii nauka nie potwierdziła. W praktyce termin opisuje głównie współgranie oddechu, rozluźnienia i koncentracji.
Powiązania z innymi pojęciami
Zobacz też
„Pole eliksiru” w dolnej części brzucha, według chińskiej tradycji zbiornik qi i środek ciężkości ciała. Po japońsku tanden.
Fajin發勁Wybuchowe uwolnienie siły całym ciałem, typowe dla wewnętrznych stylów chińskich. Krótkie uderzenie wychodzi z nóg i bioder, nie tylko z ręki.
Kiai気合Krótki energiczny okrzyk w japońskich sztukach walki. Usztywnia tułów, wspiera wydech, a w kendo jest warunkiem uznania trafienia.