Tai Chi styl Li

Podstawowe informacje

ZałożycielLi Ruidong

Kraj pochodzeniaChiny

RegionAzja

Główny naciskMieszane

Poziom kontaktuLekki kontakt

System stopniCertyfikaty

Charakter i pochodzenie

Trening

Dla kogo

Organizacja i zawody

Z czego składa się styl

Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.

Katalogi i bazy dla Tai Chi styl Li

O sztuce walki Tai Chi styl Li

Taiji Li, po chińsku Li shi taijiquan, to linia taijiquan z powiatu Wuqing koło Tianjinu, którą pod koniec dynastii Qing ułożył Li Ruidong. Pierwotnie nazywała się fu nei quan, pięść z domu, ponieważ Li ułożył ją w jednej rezydencji ziemiańskiej. Wcześniej Li uczył się huaquan, metod shaolińskich i chuojiao, w 1880 roku został przysięgłym bratem Wang Lantinga, starszego ucznia Yang Luchana, i od niego przejął taiji Yang. Innymi nauczycielami byli Dong Haichuan, twórca baguazhanga, Yue Qingshan i Gan Danran. Rdzeniem stylu jest system trzech desek, nieba z 36, ziemi z 72 i człowieka ze 108 ruchami, uzupełniony formą taiji Li o 44 ruchach i innymi formami. Ruch jest rozluźniony i płynny, z naciskiem na dolną część ciała, a twarde i miękkie się uzupełniają. Nauka opiera się na czterech elementach: zasadzie, postawie, oddechu i wyczuciu czasu. Z broni ćwiczy się szablę, miecz, włócznię i kij. Od 2014 roku taiji Li znajduje się na państwowej liście niematerialnego dziedzictwa ChRL jako jedna z dziewięciu pozycji taijiquan. Nie zalicza się do pięciu wielkich stylów rodowych i ćwiczy się je głównie w północnych Chinach, Hongkongu, Macau i na Tajwanie.

Historia

Taiji Li, po chińsku Li shi taijiquan, ułożył Li Ruidong z Wuqingu koło Tianjinu. Według państwowej listy niematerialnego dziedzictwa kulturowego ChRL powstało pod koniec dynastii Qing. Li ułożył je najpierw w jednej rezydencji ziemiańskiej, stąd pierwotna nazwa fu nei quan, pięść z domu, a styl ustalił się potem w Wuqingu. Przed taijiquanem uczył się huaquan, metod shaolińskich i przez dziewięć lat chuojiao u Li Laosui z Raoyangu. W 1880 roku zaprzyjaźnił się jako przysięgły brat z Wang Lantingiem, starszym uczniem Yang Luchana, i wyjechał z nim do Pekinu. Innymi nauczycielami byli według państwowego opisu Dong Haichuan, twórca baguazhanga, Yue Qingshan i Gan Danran ze szkoły południowej. Opis z Wuqingu, który przejął portal Sohu, podaje lata życia Li 1851–1917 oraz tradycję, według której Wang Lanting zaczął go uczyć po przegranym pojedynku, jest to jednak legenda. Według tego samego opisu Li w 1912 roku współtworzył w Tianjinie Zhonghua Wushihui i został jej przewodniczącym.

Czym się różni

Taiji Li wywodzi się z taiji Yang, które Li przejął przez Wang Lantinga, i łączy je z chuojiao, Shaolinem, baguazhangiem i xinyi liuhe quan. Na tle innych stylów ma wyjątkowo bogaty repertuar: najdłuższa forma liczy 108 ruchów, podczas gdy styl Wu z Pekinu i Szanghaju podaje formę z 83 ruchami, a uproszczona forma stylu Yang z 1956 roku ma ich 24. Nie zalicza się do pięciu wielkich stylów rodowych, ale na państwowej liście stoi jako osobna pozycja. Nie ma związku z brytyjskim stylem Lee, przedstawianym przez Chee Soo, którego pochodzenia nie udało nam się niezależnie potwierdzić.

Technika

Rdzeniem stylu jest według państwowego opisu system trzech desek. Deska nieba Qixing Ruyi quan ma 36 ruchów, deska ziemi Bafa Qimen quan 72 ruchy, a deska człowieka Taiji Wuxing chui 108 ruchów. Uzupełniają je taiji Li o 44 ruchach, Liuhe Fengmo quan oraz mała i duża rama taiji. Styl zalicza się do taijiquan pełnej ramy i zna osiem rodzajów uderzeń chui. Ruch jest rozluźniony i płynny, z naciskiem na dolną część ciała, a twarde i miękkie się uzupełniają. Z broni ćwiczy się trzynaście szabel Błękitnego Smoka i Białego Tygrysa, miecz, włócznię, włócznię sześciu harmonii i kij. Według opisu z Wuqingu styl nazywał się dawniej Bagua Li shi taijiquan lub Taiji wuxing chui.

Trening

Nauka opiera się według państwowego opisu na czterech elementach: li, zasada, shi, postawa, qi, oddech, i ji, wyczucie czasu, a zasada prowadzi pozostałe trzy. Do nauki należą ćwiczenia Taiji shisan dan, Taiji shier xing oraz osiem twardych i dwanaście miękkich ćwiczeń. Styl przekazuje się linią rodzinną i relacją mistrza z uczniem, także w towarzystwach badawczych, salach treningowych i na kursach. Opis z Wuqingu odróżnia trening w ruchu, czyli formy trzech desek, od treningu w bezruchu z pięcioma ćwiczeniami stojącymi i wymienia pomoce, jak linijka, piłka, deska, worek i słup z liną.

Stopnie i postępy

W źródłach nie znaleźliśmy systemu stopni ani formy zawodniczej taiji Li. Według państwowego opisu linia jest aktywna w piątym i szóstym pokoleniu. Opis z Wuqingu podaje, że nauka postępuje przez cztery elementy li, shi, qi i ji, a wyższy poziom obejmuje poprawianie ustawienia rąk i oczu. Jednolita forma zawodnicza z 24 ruchami z 1956 roku wywodzi się ze stylu Yang, nie Li.

Dziś

Od listopada 2014 Taijiquan (Li shi taijiquan) z powiatu Wuqing znajduje się na państwowej liście niematerialnego dziedzictwa kulturowego ChRL jako jedna z dziewięciu pozycji taijiquan, obok stylów Chen, Yang, Wu, Sun, He i innych. Taijiquan jako całość UNESCO wpisało w 2020 na Listę reprezentatywną niematerialnego dziedzictwa kulturowego ludzkości. Według państwowego opisu taiji Li ćwiczy się głównie w Pekinie, Tianjinie, Hebei, Hongkongu, Macau i na Tajwanie oraz w ponad dziesięciu krajach, w tym we Francji, Szwajcarii, Japonii, Singapurze i Malezji. Książka Lesser-Known Tai Chi Lineages z 2016 zalicza je do mniej znanych linii.

Ciekawostki

Liczby 36, 72 i 108 łączą się według państwowego opisu z 36 niebiańskimi gwiazdami, ośmioma trygramami i porami roku. Li Ruidong miał przydomek Bizi Li, Nosaty Li, a według opisu z Wuqingu dostał go za swój płaski nos. Wymieniał się umiejętnościami z Wang Zibinem z Cangzhou, znanym jako Dadao Wang Wu. Według opisu z Wuqingu miał ponad stu uczniów.

Często zadawane pytania

Podobne style

Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.