Emeiquan (kung-fu z góry Emei)
峨眉拳Zbiór stylów z Syczuanu związanych z górą Emei, na państwowej liście niematerialnego dziedzictwa Chin od 2008 r. Opis pozycji podaje 68 gałęzi, najstarszy traktat o włóczni (XVII wiek).
Podstawowe informacje
ChinyCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
O sztuce walki Emeiquan (kung-fu z góry Emei)
Emeiquan, a ściślej Emei wushu, to zbiorcza nazwa grupy stylów walki z chińskiej prowincji Syczuan, które odwołują się do góry Emei, jednej z czterech świętych buddyjskich gór Chin (na liście światowego dziedzictwa UNESCO od 1996 roku). Na państwowej liście niematerialnego dziedzictwa kulturowego Chin Emei wushu figuruje od 2008 roku (druga partia, pozycja 795, kod VI-23, kategoria sport tradycyjny, gry i akrobatyka), zgłosiło je miasto Emeishan, a instytucją chroniącą jest Miejskie Stowarzyszenie Sportowe Emeishan. Opis pozycji i People's Daily zaliczają Emei wushu do trzech wielkich nurtów chińskiego wushu obok Shaolin i Wudang.
Czytaj dalej
Opis państwowej pozycji podaje, że dziś istnieje 68 gałęzi i 2638 pozycji (formy bez broni, z bronią, w parach, ćwiczenia i walka), a we wstępie do tego samego opisu mowa jest o ponad osiemdziesięciu gałęziach. Właściwe Emei quan dzieli się według niego na cztery wielkie rodzaje, osiem wielkich bram (seng, yue, zhao, du, hong, hua, zi i hui) i osiemnaście pięści rodzinnych. Styl cechuje równowaga twardego i miękkiego, ćwiczenie strony wewnętrznej i zewnętrznej oraz przeplatanie ruchów szybkich i wolnych. Opis umieszcza też powstanie w czasach Yin i Shang, a spójną teorię w południowych Song, jest to twierdzenie opisu, niezweryfikowane niezależnie. Najstarsze zapisy pochodzą z czasów Ming i Qing. Hongkoński HK01 uznaje za najstarszy zapis o sztuce emeiskiej wiersz Tang Shunzhi z XVI wieku Emei daoren quan ge w trzydziestu siedmiozgłoskowych wersach. Traktat o włóczni Emei qiangfa spisał Cheng Zhenru według metody emeiskiego mnicha Pu'ena, a Wu Shu włączył go do zbioru Shoubi lu z przedmową z 1678 roku. Nie znaleźliśmy potwierdzenia twierdzeń, że dzisiejsza postać powstała podczas spisu prowincjonalnego w latach osiemdziesiątych i że trójca Shaolin, Wudang, Emei jest konstrukcją powieści wuxia, HK01 podaje tylko, że obraz Emei jako szkoły kobiecej pochodzi z wuxia. Założyciela ani roku powstania źródła nie podają.
Historia
Opis państwowej pozycji podaje, że Emei wushu powstało w rejonie góry Emei, ma prawie trzy tysiące lat historii, według zapisów historycznych powstało w czasach Yin i Shang, a spójną teorię otrzymało za południowych Song. Jest to twierdzenie opisu, którego niezależnie nie zweryfikowaliśmy. Góra Emei to jedna z czterech świętych buddyjskich gór Chin, a pierwsza buddyjska świątynia powstała na niej według UNESCO w I wieku naszej ery.
Czytaj dalej
Najstarsze udokumentowane zapisy pochodzą z czasów Ming i Qing. Hongkoński HK01 (2021) uznaje za najstarszy zapis o sztuce walki z Emei wiersz wodza dynastii Ming Tang Shunzhi Emei daoren quan ge w trzydziestu siedmiozgłoskowych wersach, ze zbioru Jingchuan wenji, jest to tekst literacki, nie podręcznik. Traktat o włóczni Emei qiangfa jest podpisany przez Cheng Zhenru i wyraźnie podaje, że metodę ustanowił mnich z Emei Pu'en. Wu Shu włączył go do swojego zbioru Shoubi lu, którego przedmowę opatrzył rokiem wuwu, czyli 1678, i w którym wymienia Cheng Zhenru oraz osobno Cheng Chongdou (Cheng Zongyou), autora zbioru Geng yu sheng ji, jako dwóch różnych autorów. Zbiór Cheng Zongyou zawiera cztery inne pisma i nie ma wśród nich Emei qiangfa. Na państwową listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego Chin Emei wushu umieszczono w drugiej partii w 2008 roku jako pozycję 795 (kod VI-23) w kategorii sport tradycyjny, gry i akrobatyka. Zgłosiło je miasto Emeishan w prowincji Syczuan, a instytucją chroniącą jest Miejskie Stowarzyszenie Sportowe Emeishan. Założyciela ani roku powstania źródła nie podają.
Technika
Opis państwowej pozycji podaje, że dziś istnieje 68 gałęzi i 2638 pozycji, czyli form bez broni, z bronią, ćwiczeń w parach, metod ćwiczeń i walki, a we wstępie do tego samego opisu mowa jest o ponad osiemdziesięciu gałęziach. Właściwe Emei quan dzieli się według opisu na cztery wielkie rodzaje (postawa wysoka gaozhuang, postawa niska aizhuang, kejia i faxiang), osiem wielkich bram (seng, yue, zhao, du, hong, hua, zi i hui) i osiemnaście pięści rodzinnych. Styl opisuje przez równowagę twardego i miękkiego, ćwiczenie strony wewnętrznej i zewnętrznej oraz przeplatanie ruchów szybkich i wolnych, dokładniejszego opisu technicznego opis pozycji nie zawiera. Traktat Emei qiangfa ma trzynaście części, od dbania o umysł i ciało przez spokój i ruch, atak i obronę, ocenę sytuacji aż po pchnięcia, zmiany chwytu, pokonywanie innej broni i ogólne zasady, ostatnią część dodał według tekstu Weng Huisheng. Jako rdzeń ataku i obrony podaje osiemnaście pchnięć i dwanaście zmian chwytu.
Trening
Departament Kultury i Turystyki prowincji Syczuan wymienia wśród form Emei wushu pięść ławkową (bandengquan), orli szpon (yingzhaoquan) i kaczą pięść (yaxingquan), którą uznaje za jedyną w Syczuanie. Spośród broni podaje wachlarz xiaoyao, kolec Emei (Emei ci), miecz Emei, włócznię Emei i parę broni sierpowatych yuanyang yue. Reprezentatywny nosiciel państwowej pozycji, Wang Chao, urodzony w 1962 roku w Emeishanie, prowadzi według swojego życiorysu w serwisie państwowej listy style Emei quan, Fuhu quan, Tongbi quan i Emei jian. O treści podstawowego treningu i sposobie przekazywania w poszczególnych gałęziach nie mamy źródła na poziomie federacji ani państwowej listy.
Dziś
Instytucją chroniącą państwowej pozycji jest Miejskie Stowarzyszenie Sportowe Emeishan. Reprezentatywnym nosicielem piątej partii nosicieli jest Wang Chao, posiadacz szóstego duanu chińskiego wushu, który według życiorysu w serwisie państwowej listy prowadził chińską drużynę na 4. i 7. mistrzostwach świata w wushu tradycyjnym, gdzie drużyna zdobyła cztery złote medale. People's Daily (2023) podaje jako prezydenta Federacji Wushu Emei Man Lin i opisuje czwartą edycję wymiany wushu Emei między oboma brzegami Cieśniny Tajwańskiej na górze Emei z około dwustu uczestnikami, impreza zaczęła się w 2017 roku. Dziewiąte mistrzostwa świata w kung-fu, organizowane przez IWUF i Chińskie Stowarzyszenie Wushu, odbyły się w Emeishanie od 25 sierpnia 2023 roku z udziałem około 6649 sportowców i trenerów z 53 krajów i regionów. W przepisach IWUF dla wushu tradycyjnego z 2019 roku emeiquan nie jest wymienioną dyscypliną, a regulamin 8. mistrzostw świata w kung-fu 2019 umieszcza go wśród stylów tradycyjnych we wspólnej kategorii pozostałych stylów. Systemu stopni swoistego dla Emei wushu poza ogólnym systemem duan nie znaleźliśmy.
Ciekawostki
Wyobrażenie Emei jako szkoły kobiecej sztuk walki pochodzi według HK01 głównie z powieści wuxia, a nie z udokumentowanej historii. Wu Shu opowiada w przedmowie do zbioru Shoubi lu, że Cheng Zhenru otrzymał włócznię z Emei od mnicha z Emei, a mistrz Pu'en mieszkał w Shu i trenował dwa lata w tajnej komnacie. Góra Emei jest na liście światowego dziedzictwa UNESCO od 1996 roku.
Często zadawane pytania
Czy Emei wushu jest na państwowej liście niematerialnego dziedzictwa Chin?
Tak. Figuruje na niej od 2008 roku jako pozycja 795 (kod VI-23), a instytucją chroniącą jest Miejskie Stowarzyszenie Sportowe Emeishan.
Ile gałęzi ma Emei wushu?
Opis państwowej pozycji podaje 68 istniejących dotąd gałęzi i 2638 pozycji, a wstęp do tego samego opisu mówi o ponad osiemdziesięciu gałęziach.
Kto spisał traktat Emei qiangfa i kiedy jest udokumentowany?
Spisał go Cheng Zhenru według metody emeiskiego mnicha Pu'ena. Wu Shu włączył go do zbioru Shoubi lu z przedmową z 1678 roku.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.