Chen Taijiquan
陳式太極拳Najstarsza udokumentowana gałąź tai chi, z której wywodzą się wszystkie style rodowe. Przeplata odcinki wolne z wyładowaniami fajin, ma tupnięcia i skoki.
Podstawowe informacje
ChinyCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Chen Taijiquan
O sztuce walki Chen Taijiquan
Styl Chen jest najstarszą udokumentowaną gałęzią taijiquan i wywodzą się z niego wszystkie pozostałe style rodowe. Powstał we wsi Chenjiagou w prowincji Henan, a jego ułożenie przypisuje się Chen Wangtingowi, oficerowi z końca dynastii Ming, który po upadku państwa wrócił do domu i połączył szkolenie wojskowe z ówczesnymi praktykami oddechowymi. Chen wyraźnie różni się od stylów późniejszych: przeplata odcinki wolne i płynne z nagłymi wyładowaniami zwanymi fajin, zawiera tupnięcia, skoki i niskie postawy. Równie charakterystyczna jest spiralna praca ciała, w której ruch wije się od stopy przez biodro i kręgosłup do dłoni; po chińsku nazywa się to chansi jin, czyli siła zwijania jedwabiu. Repertuar tworzą dwa główne układy: laojia yilu, budujący strukturę i podstawę, oraz erlu, czyli paochui, z odcinkami wybuchowymi i szybkimi. W XIX wieku Chen Youben ułożył nową ramę xinjia, a Chen Fake (1887–1957) rozsławił styl w Pekinie. Nieodłączną częścią treningu jest tuishou, ćwiczenie w parach sprawdzające równowagę i wyczucie nacisku. Styl Chen jest fizycznie trudniejszy od stylu Yang i mniej nadaje się jako pierwsza sztuka walki dla starszych początkujących.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.