Chen Wangting
Oficer z końca dynastii Ming (według Wile'a 1597–1664) z Chenjiagou w Henanie, uważany przez ród Chen i historyka Tang Hao za twórcę stylu Chen taijiquan.
Podstawowe informacje
ChinyBiografia
Chen Wangting był oficerem z końca dynastii Ming, ze wsi Chenjiagou w powiecie Wen w prowincji Henan, uważanym przez ród Chen, a od 1931 roku także przez historyka Tang Hao za twórcę taijiquan stylu Chen. Douglas Wile podaje jego daty życia 1597–1664, David Gaffney 1600–1680. Sporu nie rozstrzygnęliśmy.
Według lokalnych roczników cytowanych przez Gaffneya oraz według Sala Canzonieriego w 1641 roku dowodził siłami zbrojnymi powiatu Wen, a po upadku dynastii Ming wrócił do Chenjiagou. Roczników sami nie czytaliśmy. Ród Chen opowiada, że na emeryturze opracował rodowe ćwiczenia w formy. Linia Zhaobao twierdzi natomiast, że uczył go Jiang Fa, a nowo opublikowany rodowód rodu Li ze wsi Tang łączy go z kuzynami Li Zhongiem i Li Yanem oraz z opatem Bogongiem.
Jaki był jego rzeczywisty udział, historycy się spierają. Chen Xin w książce wydanej w 1933 roku nie pisze o nim w przedmowie, a rodowód Chenów mówi tylko, że celował w taijiquan. Tang Hao i Gu Liuxin w 1963 roku wypisali 29 ruchów z dzieła generała Qi Jiguanga o walce na pięści, które pojawiają się także w formach rodu Chen. Wile w 2017 roku uznał za przedwczesne osądzanie, czy dokumenty rodu Li są prawdziwe.
Tradycja rodowa, która nosi jego imię, dała początek kolejnym stylom. Chen Changxing (1771–1853) uczył Yang Luchana, twórcę stylu Yang, a przez Chen Qingpinga do niej odwołuje się też styl Zhaobao. Cytatu Chen Wangtinga o możliwym do ustalenia pochodzeniu z książki lub rękopisu nie znaleźliśmy.
Młodość
Ród Chen według przekazu rodzinnego przybył do Chenjiagou w powiecie Wen z Hongtong w prowincji Shanxi, a tradycję walki we wsi założył przodek Chen Bu. Ten przekaz znamy z angielskiej Wikipedii, książki Gaffneya i Sima ani Chen Marka sami nie czytaliśmy. Douglas Wile podaje daty życia Chen Wangtinga 1597–1664, David Gaffney 1600–1680. Rodowód rodu Li ze wsi Tang wymienia go jako kuzyna Li Zhonga i Li Yana, których matka była siostrą jego matki. Wile uważa ten rodowód za sporny.
Szkolenie i nauczyciele
Według lokalnych roczników cytowanych przez Davida Gaffneya był w 1641 roku dowódcą garnizonu powiatu Wen. Sal Canzonieri opisuje go w tym samym roku jako dowódcę lokalnej milicji, a jego powrót do wsi umieszcza w 1644 roku. U kogo uczył się sztuk walki, linie podają różnie. Przedmowa do podręcznika Taiji HPMA datowana na rok 1634, którą opublikowali T. Julian Chu i współautorzy, wymienia jako jego nauczyciela opata Bogonga. Linia Zhaobao twierdzi, że uczył go Jiang Fa. Według rodowodu rodu Li razem z kuzynami zabił niesprawiedliwego egzaminatora, ród Chen opowiada tę samą historię bez udziału rodu Li.
Wkład i innowacje
Tang Hao w dziele Shaolin Wudang kao z 1931 roku uznał Chen Wangtinga na podstawie dokumentów rodzinnych za twórcę taijiquan i porzucił tym samym legendę o taoiście Zhang Sanfengu. Angielska Wikipedia, która opiera się na Yu Gongbao i Chen Marku, przypisuje mu opracowanie ćwiczeń rodowych w siedem form, między innymi pierwszą formę i Pięść Armatnią. Tang Hao i Gu Liuxin w studium z 1963 roku wypisali 29 ruchów z dzieła generała Qi Jiguanga o walce na pięści, które pojawiają się także w formach rodu Chen. Chen Xin, autor rodowego podręcznika wydanego pośmiertnie w 1933 roku, nie wspomina o nim w przedmowie, a rodowód Chenów mówi o nim tylko, że celował w taijiquan.
Legendy i udokumentowane fakty
Legenda przypisuje taijiquan taoiście Zhang Sanfengowi. Według Wile'a badaczka Anna Seidel ustaliła, że jego życiorysy w ogóle nie mówią o nim jako o mistrzu walki. Tang Hao odwiedził Chenjiagou na początku lat trzydziestych, Wile podaje rok 1930, Wikipedia 1932. Także teza o Chen Wangtingu jako twórcy nie jest jednak bezsporna. Li Bin twierdzi, że rodowód rodu Li dokumentuje wspólne powstanie sztuki u Li Yana, Li Zhonga i Chen Wangtinga, Li Shirong przeciwnie, całkowicie odrzuca jego rolę. Douglas Wile w 2017 roku napisał, że gdyby cztery nowo odnalezione dokumenty były autentyczne, poważnie podważyłyby tezę o Chen Wangtingu, a ocenę ich autentyczności uważa za przedwczesną. Udokumentowanych uczniów Chen Wangtinga nie udało nam się znaleźć w lepszym źródle niż Wikipedia.
Dziedzictwo
Chen Changxing (1771–1853) według Gaffneya i Sima połączył rodowe formy w dwie formy Starej Ramy i jako pierwszy uczył poza rodem. Jego uczniem był Yang Luchan, twórca stylu Yang. Angielska Wikipedia podaje, że Chen Youben z 14. pokolenia uczył Chen Qingpinga, od którego wywodzi się styl Zhaobao. W 2007 roku chińska Główna Administracja Sportu przyznała wsi Chenjiagou tablicę miejsca narodzin taijiquan i według Wile'a po protestach musiała ją usunąć dwa miesiące później. Gaffney pisze, że portret Chen Wangtinga z Jiang Fa zaginął podczas rewolucji kulturalnej.