Liuhebafa
六合八法拳Wewnętrzny styl chiński zwany „boksem wody". Tradycja umieszcza jego początek w epoce Song, lecz udokumentowane dzieje zaczynają się u Wu Yihui w XX wieku.
Podstawowe informacje
ChinyCharakter i pochodzenie
Trening
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
O sztuce walki Liuhebafa
Liuhebafa, „sześć harmonii i osiem metod", to wewnętrzny styl chiński, przezywany boksem wody dla płynności ruchu. Stawia się go obok taijiquan, xingyiquan i baguazhang, ale jest wśród nich zdecydowanie najmniej rozpowszechniony. U początku trzeba rozdzielić dwie płaszczyzny. Tradycja przypisuje powstanie taoistycznemu mędrcowi Chen Tuanowi z epoki Song, związanemu z klasztorem na górze Hua w prowincji Shaanxi, i wywodzi stamtąd rodowód przez kolejne nazwiska. Dowodu na to jednak brak — same źródła określają tę linię jako niepotwierdzoną, dlatego katalog nie podaje ani założyciela, ani roku. Udokumentowane dzieje stylu zaczynają się dopiero w XX wieku i mają konkretne nazwisko: Wu Yihui (1887–1958). To on jako pierwszy nauczał liuhebafa publicznie. Sam uczył się u Yan Guoxinga i Chen Guangdiego, u obu od 1901 roku, oraz u Chen Helu. W 1932 roku uczył w szanghajskim stowarzyszeniu młodzieży, w 1936 został kierownikiem nauczania Centralnej Akademii Sztuk Walki, a po wojnie uczył dalej w Szanghaju — ostatnie poświadczenie z 1951 roku. O jego poważaniu wśród ówczesnych mistrzów mówi jeden epizod: Wang Xiangzhai, twórca yiquan, przysłał do niego czterech swoich uczniów, znanych potem jako „czterej diamentowi wojownicy".
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.