Tai chi stylu Wu
吳式太極拳Drugi najbardziej rozpowszechniony rodzinny styl tai chi: lekko pochylony tułów, mała zwarta forma i nacisk na ćwiczenie pchających dłoni.
Podstawowe informacje
ChinyCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Tai chi stylu Wu
O sztuce walki Tai chi stylu Wu
Styl Wu taijiquan jest po stylu Yang drugą najbardziej rozpowszechnioną rodzinną gałęzią tai chi. Jego początek wiąże się z Wu Quanyou, oficerem chorągwi mandżurskich w Pekinie, który uczył się u Yang Luchana, a następnie u jego syna Yang Banhou. W dzisiejszą postać ułożył styl i nadał mu nazwę dopiero jego syn Wu Jianquan, który od 1914 roku nauczał publicznie w Pekinie, w 1928 przeniósł się do Szanghaju i założył tam w 1935 roku Stowarzyszenie Taijiquan Jianquan, działające do dziś. Znakiem rozpoznawczym stylu jest lekko pochylony tułów. Zasada zwana xie zhong yu zheng, czyli skośnie, a mimo to prosto, oznacza, że kręgosłup pozostaje w jednej linii z nogą podporową, choć nie jest pionowy. Rama jest mała i zwarta, ruchy są drobniejsze niż w stylu Yang, stopy ustawia się bardziej równolegle, a ciężar przenosi się płynnie, bez szerokich wypadów. System kładzie wyjątkowy nacisk na pchające dłonie, czyli ćwiczenie w parach, oraz na neutralizację: zamiast zatrzymywać siłę przeciwnika, prowadzi ją dalej obok osi. Program obejmuje wolną formę o mniej więcej stu ośmiu pozycjach, formę szybką, pracę z mieczem jian, szablą dao i włócznią oraz obszerny dział tuishou. Styl należy odróżniać od tak zwanego stylu Wu (Hao), który transkrybuje się tak samo, lecz zapisuje innym znakiem i wywodzi się z rodziny Wu Yuxianga. Publicznie znanym momentem nowszych dziejów szkoły jest walka Wu Gongyi w Makau w 1954 roku z praktykiem białego żurawia.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.