Tai chi stylu Wu
吳式太極拳Rodowa gałąź taijiquan Wu Quanyou i Wu Jianquana z pochyloną, ale wewnętrznie wyprostowaną sylwetką. Na państwowej liście Chin od 2014 roku.
Podstawowe informacje
ChinyCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Tai chi stylu Wu
O sztuce walki Tai chi stylu Wu
Styl Wu to rodowa gałąź taijiquan, którą według państwowego portalu niematerialnego dziedzictwa kulturowego Chin założył Wu Quanyou (1834–1902), Mandżur z pekińskiego okręgu Daxing. Uczył się u Yang Luchana i jego syna Yang Banhou. Do dzisiejszej postaci styl uporządkował jego syn Wu Jianquan (1870–1942), który usunął powtarzające się i skoczne ruchy. W 1928 roku wyjechał uczyć do Szanghaju, a Wang Maozhai został w Pekinie, stąd powiedzenie „Wu na południu, Wang na północy”. Zasady zawodów opisują styl jako lekki i spokojny, zwarty, z pochyloną sylwetką, która wewnątrz pozostaje wyprostowana. Ciężar przenosi się na jedną nogę, a ruch jest powolny, płynny i wyrównany. Główne układy bez broni mają 83 pozycje, krótsze 37 i 16. Do treningu należy rozległy program pchających rąk, ćwiczenia stojące i zdrowotne oraz broń: szabla, miecz, włócznia i lepki drąg. Od 2014 roku styl Wu jest na państwowej liście niematerialnego dziedzictwa Chin, a taijiquan jako całość od 2020 roku na liście UNESCO. Uwaga na pomyłkę ze stylem Wu (Hao) Wu Yuxianga, który po chińsku pisze się innym znakiem. Znanym wydarzeniem z nowszej historii stylu jest walka Wu Gongyiego z mistrzem białego żurawia w Macau w 1954 roku.
Historia
Według państwowego portalu niematerialnego dziedzictwa kulturowego Chin twórcą stylu Wu jest Wu Quanyou (1834–1902), Mandżur z pekińskiego okręgu Daxing. Uczył się taijiquan u Yang Luchana i jego syna Yang Banhou, dużej i małej ramy, i w ten sposób położył podwaliny stylu. Po jego śmierci w 1902 roku styl rozwijali uczeń Wang Maozhai i syn Wu Jianquan (1870–1942). Wu Jianquan przekształcił rodzinną formę, usunął powtarzające się i skoczne ruchy i nadał jej dzisiejszy kształt. Według państwowego portalu uczył w Pekinie od 1912 roku, a inne źródła podają 1914. W 1928 roku Wu Jianquan wyjechał uczyć do Szanghaju, a Wang Maozhai został w Pekinie, stąd powiedzenie „Wu na południu, Wang na północy”. Według organizatorów pewnego sympozjum pierwsza akademia stylu powstała w Szanghaju w 1935 roku, a inne źródło podaje 1936.
Czym się różni
Styl Wu wywodzi się ze stylu Yang, bo Wu Quanyou uczył się dużej i małej ramy u Yang Luchana i Yang Banhou. Po nim linia podzieliła się na południowy styl Wu Wu Jianquana w Szanghaju i północny styl Wang Wang Maozhaia w Pekinie. Od stylu Chen różni się według państwowego portalu tempem: Chen przeplata ruch szybki i wolny i wykorzystuje spiralne owijanie jedwabiu, a Wu jest powolny, płynny i wyrównany. Różnią się też układy: Chen ma dużą, małą i nową ramę, Wu stare układy o 83 pozycjach i krótsze o 37 i 16 pozycjach. Uwaga na pomyłkę ze stylem Wu (Hao) Wu Yuxianga. W alfabecie łacińskim pisze się go tak samo, ale po chińsku innym znakiem (吴 wobec 武). Na państwowej liście są oba, styl Wu (Hao) od 2008 roku, styl Wu Quanyou od 2014.
Technika
Zasady zawodów z 1993 roku opisują styl Wu jako lekki i spokojny, zwarty a zarazem otwarty, z postawą w kształcie znaku 川 i pochyloną sylwetką, która wewnątrz pozostaje wyprostowana. Typowe jest przenoszenie ciężaru na jedną nogę oraz powolny, płynny i wyrównany ruch. Do układów bez broni należą według państwowego portalu stara rama Wang Maozhaia z 83 pozycjami, układ Yang Yutinga z 83 pozycjami oraz układy Wang Peishenga z 37 i 16 pozycjami. Bronią są szabla, miecz, włócznia i lepki drąg zhan gan. Według organizatorów sympozjum stopy ustawia się równolegle i bliżej siebie niż we współczesnym stylu Yang lub Chen. Jeden instruktor opisuje, jak podczas pchających rąk ciało się pochyla, a tylna noga służy jako przeciwwaga, przy czym linia od głowy do pięty pozostaje prosta.
Trening
Do treningu stylu Wu należą według państwowego portalu ćwiczenie stojące taiji zhuang, ćwiczenie wewnętrzne taiji neigong i ćwiczenia zdrowotne Qiankun wuji gong i Qubing jianshen xiao gongfa. Pchające ręce ćwiczy się w kilku ćwiczeniach kolistych na jedną i dwie osoby, w ćwiczeniach czterech kierunków i czterech narożników i jako da lu, lan cai hua i taiji sanshou. Taijiquan przekazuje się według UNESCO w rodach lub w relacji mistrza i ucznia, potwierdzanej ceremonią baishi.
Stopnie i postępy
Systemu stopni ani egzaminów właściwego stylowi Wu nie znaleźliśmy w źródłach. Chińskie wushu według forum dyskusyjnego rozróżnia dziewięć stopni duan w trzech poziomach po trzy, ale oficjalnego źródła Chińskiego Stowarzyszenia Wushu nie udało nam się znaleźć. Postęp w stylu wyznaczają więc głównie układy od pchających rąk po taiji sanshou, które opisuje państwowy portal.
Dziś
Rada Państwa wpisała styl Wu 3 grudnia 2014 roku na państwową listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego Chin w czwartej partii, jako część pozycji Taijiquan, razem ze stylami Li, Wang Qihe i He. Odpowiadają za to pekiński okręg Daxing, okręg Wuqing w Tianjinie, powiat Renxian w prowincji Hebei i powiat Wen w prowincji Henan. Taijiquan jako całość wpisała UNESCO w grudniu 2020 roku na Reprezentatywną listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego ludzkości. Międzynarodowa federacja stylu Wu powstała w 1995 roku w Toronto. Metaanaliza 24 badań randomizowanych z 2023 roku wykazała, że tai chi zmniejsza ryzyko upadków u osób starszych mniej więcej o jedną czwartą, ale stylu Wu nie ocenia osobno.
Ciekawostki
W styczniu 1954 roku w Macau na ringu zbudowanym nad basenem Estoril przedstawiciel stylu Wu, Wu Gongyi, zmierzył się z mistrzem stylu białego żurawia Chan Hak Fu. Według rządu Macau mecz oglądał dziewięcioletni Lei Man Iam, co przywiodło go do sztuk walki, a później został mistrzem stylu Chen. Według państwowego opisu powstanie, kształtowanie i rozwój stylu Wu odbyły się w pekińskim okręgu Daxing. Według organizatorów pewnego sympozjum Wu Jianquan, syn Mandżura Quan You, przyjął hańskie nazwisko Wu, stąd nazwa stylu.
Często zadawane pytania
Kto i gdzie założył styl Wu?
Styl Wu założył Wu Quanyou w pekińskim okręgu Daxing, a do postaci dzisiejszej szkoły uporządkował go jego syn Wu Jianquan, który od 1928 roku uczył w Szanghaju.
Czy styl Wu to to samo co Wu (Hao)?
Nie. Styl Wu pochodzi od Wu Quanyou i po chińsku pisze się go znakiem 吴, a styl Wu (Hao) od Wu Yuxianga znakiem 武. Na państwowej liście niematerialnego dziedzictwa Chin są oba jako osobne pozycje.
Czy tai chi stylu Wu nadaje się dla seniorów?
Do stylu należą także ćwiczenia zdrowotne. Metaanaliza 24 badań z 2023 roku wykazała, że tai chi zmniejsza ryzyko upadków u osób starszych mniej więcej o jedną czwartą, ale stylu Wu nie oceniała osobno.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.