Słownik pojęć — Tai chi stylu Wu

Ćwiczenie w parach w taijiquanie i innych stylach wewnętrznych. W kontakcie rąk ćwiczący starają się wytrącić drugiego z równowagi i wrażliwie zneutralizować jego nacisk.

Metoda treningowa Chiny

„Pole eliksiru” w dolnej części brzucha, według chińskiej tradycji zbiornik qi i środek ciężkości ciała. Po japońsku tanden.

Anatomia, poziomy i powierzchnie uderzeniowe Chiny

Podział chińskich sztuk walki na style wewnętrzne (taijiquan, baguazhang, xingyiquan) i zewnętrzne, na przykład szaolińskie. Granica jest raczej tradycyjna niż ścisła.

Klasyfikacja technik, sztuk i szkół Chiny

Chiński termin oznaczający energię życiową, oddech i witalność. Po japońsku ki, po koreańsku gi. W sztukach wewnętrznych kultywowanie qi jest głównym celem ćwiczeń.

Zasada fizyczna i biomechaniczna Chiny

Rzuty i obalenia jako jedna z czterech umiejętności chińskich sztuk walki: kopnięcia, uderzenia, rzuty i dźwignie. Samodzielnie rozwinęły się w zapasach shuai jiao.

Klasyfikacja technik, sztuk i szkół Chiny

Zwrot do nauczyciela w chińskich sztukach walki. Po kantońsku sifu, po mandaryńsku shifu. Znaki 師父 oznaczają „nauczyciel ojciec”.

Tytuł i stopień Chiny

Zwrot do nauczyciela własnego mistrza, dosłownie „mistrz dziadek”. Należy do rodzinnej hierarchii chińskich szkół sztuk walki.

Tytuł i stopień Chiny

Zwroty do starszego (sihing) i młodszego (sidai) kolegi szkolnego tego samego mistrza. Decyduje czas wstąpienia do szkoły, nie wiek. Odpowiednik japońskich senpai i kohai.

Rola na treningu i w walce Chiny

Chińska moralność bojowa, dosłownie „cnota bojowa”. Zbiór zasad, których mają przestrzegać mistrz i uczeń, aby nie nadużyć sztuki walki.

Zasada fizyczna i biomechaniczna Chiny

Chińska szkoła i sala treningowa sztuk walki, dosłownie „sala bojowa”. Po kantońsku mo gun, po angielsku często kwoon. Odpowiednik japońskiego dojo.

Miejsce i przestrzeń Chiny