Zui quan (pijana pięść)
醉拳Grupa chińskich stylów naśladujących pijanego; niestabilność jest zarazem podstępem i źródłem siły uderzenia.
Podstawowe informacje
ChinyCharakter i pochodzenie
Trening
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
O sztuce walki Zui quan (pijana pięść)
Zui quan, czyli pijana pięść, nie jest jedną szkołą, lecz grupą sposobów walki naśladujących ruchy pijanego człowieka. W chińskich sztukach walki pojawia się raczej jako zaawansowana warstwa wewnątrz szerszych systemów niż jako styl samodzielny: własne pijane układy mają tradycja shaolin, hung gar, choy li fut oraz wiele innych szkół. Zasada jest prosta, a zarazem wymagająca: ćwiczący sam wprowadza się w niestabilność, zgina i skręca tułów we wszystkich kierunkach, kołysze się i potyka, i właśnie z tych upadków oraz przeniesień ciężaru czerpie siłę uderzenia. Pozorna bezradność jest podstępem, który ma skłonić przeciwnika do pochopnego ataku w pustkę. Obok uderzeń repertuar obejmuje chwyty, dźwignie i rzuty, a technicznie zbliża się do stylów wewnętrznych, ponieważ pracuje rozluźnieniem i prowadzeniem siły przez ciało, a nie usztywnieniem. Najbardziej znanym układem tradycyjnym jest upojenie ośmiu nieśmiertelnych, w którym każda część odpowiada postaci z mitologii taoistycznej i niesie własną logikę walki. Historia stylu jest w znacznej mierze legendą: opowieści o mnichu z Shaolinu, który po wypiciu wina pokonał współbraci, ani o Wu Songu z powieści Opowieści znad brzegów rzek nie mają oparcia w źródłach, a czasu ani miejsca powstania nie da się ustalić. Karta nie podaje więc ani założyciela, ani roku. Dzisiejsze zui quan w wushu sportowym jest osobną konkurencją, znacznie bardziej akrobatyczną i teatralną niż wersje tradycyjne; do światowej sławy stylu przyczynił się słynny film z 1978 roku.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.