Taizuquan (Pięść Wielkiego Przodka)
太祖拳Chiński styl noszący imię założyciela dynastii Song. Przypisanie cesarzowi jest tradycją; udokumentowana jest wzmianka Qi Jiguanga z XVI wieku.
Podstawowe informacje
ChinyCharakter i pochodzenie
Trening
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
O sztuce walki Taizuquan (Pięść Wielkiego Przodka)
Taizuquan nosi imię cesarza Taizu, czyli Zhao Kuangyina, założyciela dynastii Song w X wieku. Przypisanie władcy jest tradycją, a nie dowodem historycznym: chińskie sztuki walki zawierają wiele takich doczepień do sławnych nazwisk, a w tym wypadku nie wspiera go żadne współczesne źródło. Udokumentowana jest dopiero wzmianka o długiej pięści Taizu w Jixiao Xinshu, podręczniku wojskowym generała Qi Jiguanga z lat sześćdziesiątych XVI wieku, gdzie pojawia się wśród stylów badanych przez generała. Właśnie dlatego taizuquan uchodzi za jeden z historycznych korzeni changquan, „długiej pięści”. Styl istnieje w dwóch wyraźnie różnych postaciach. Północną ćwiczy się głównie w Guangdongu jako taizu changquan; pracuje ona długimi, otwartymi ruchami i czterema głównymi układami. Południowa nan taizuquan jest zadomowiona w Fujianie i na Tajwanie, ma krótsze tory i własne formy, takie jak Małe Cztery Bramy czy Latające Osiem Trigramów. Zasadą techniczną wspólną obu gałęziom jest wykorzystanie samego ataku przeciwnika do przejęcia nad nim kontroli; zamiast blokowania i kontrataku jako dwóch kroków oczekuje się przejęcia jego ruchu. Program obejmuje walkę bez broni i z bronią — kij, włócznię, szablę, miecz prosty — oraz ćwiczenia z partnerem. Dziś taizuquan utrzymuje się przede wszystkim w Fujianie, na Tajwanie i w Azji Południowo-Wschodniej.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.