Nippon Kempo

Podstawowe informacje

Założyciel

Muneomi Sawayama

Kraj pochodzeniaJaponia

Rok powstania1932

RegionAzja

Główny naciskMieszane

Poziom kontaktuPełny kontakt

System stopniKyu i dan bez pasów

Charakter i pochodzenie

Trening

Dla kogo

Organizacja i zawody

Z czego składa się styl

Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.

Katalogi i bazy dla Nippon Kempo

O sztuce walki Nippon Kempo

Nippon kempo to japoński system walki, który Sawayama i Tsuchiya w 1968 roku zdefiniowali jako budo bez broni łączące uderzenia i kopnięcia, w klinczu rzuty i dźwignie oraz uderzenia także w parterze. Nippon Kempo Kai opisuje je jako budo, w którym w zbroi men, do i mata-ate oraz w rękawicach rywalizuje się w uderzeniach, rzutach i walce w parterze, i podaje skrót nikken. Centrum sportowe Waseda University nazywa je najstarszym japońskim mieszanym systemem walki. Według Sawayamy i Tsuchiyi nippon kempo powstało w 1932 roku, a nazwę nippon otrzymało dlatego, że kempo w zbroi ochronnej jeszcze nie istniało i stworzyli je Japończycy. Współautorem tego artykułu był sam założyciel Muneomi Sawayama, naprawdę Masaru. Artykuł z 1976 roku w Budo Research, w którym również miał udział, umieszcza powstanie w Osace. Według Nippon Kempo Kai Sawayama założył jesienią 1932 roku po ukończeniu Kansai University organizację Dai Nippon Kempo Kai. Zbroję według artykułu z 1968 roku zaprojektował sam, a kendo zainspirowało go tylko metodą ćwiczenia w zbroi. Hosoda w Number Web zwraca uwagę, że tę samą nazwę nosi także nippon kempo karate-do Yamady Tatsuo, jest to jednak inna szkoła. Według Nippon Kempo Kai zbroja pozwala na uderzenia i kopnięcia na pełną siłę, w tym uderzenia w głowę. Regulamin egzaminacyjny Nippon Kempo National Federation podaje dany do 10. danu.

Historia

Według życiorysu na stronie Nippon Kempo Kai Sawayama urodził się 12 grudnia 1906 roku w Narze, w 1926 roku rozpoczął naukę w klasie przygotowawczej Kansai University, a w 1929 roku na kierunku prawo. Takanashi w magazynie Wakaraku podaje, że wolne walki z kolegami z roku zaczął na terenie świątyni Tarumi w Suicie. Sawayama i Tsuchiya w 1968 roku piszą, że do ćwiczeń w zbroi zainspirował go rozwój kendo od kata i kumitachi aż po zbroję men, kote, shinai i do. Według tekstu przejętego przez Nippon Kempo Kai najpierw bez zbroi wprowadził yakusoku kumite, jiyu kumite i shinken kumite z uderzeniami zatrzymanymi przed celem, a dopiero potem kazał wykonać prototypy zbroi w specjalistycznym sklepie. Japońska Wikipedia umieszcza początek ćwiczeń w zbroi w roku 1934, a powstanie sekcji na Kwansei Gakuin University w roku 1935. Według Nippon Kempo Kai Sawayama został w lutym 1940 roku powołany do armii, w maju 1946 roku wrócił, a w 1953 roku zorganizował pierwszy publiczny pokaz w Tokio. W 1954 roku został wykładowcą nippon kempo w obowiązkowym wychowaniu fizycznym na Kansai University, od tego czasu używał tytułu soke i zmarł 27 września 1977 roku.

Czym się różni

Sawayama i Tsuchiya w 1968 roku odróżniają nippon kempo od starszych azjatyckich kempo tym, że tamte były w większości kempo kata, natomiast nippon kempo określają jako pierwsze ran kempo z wolną walką w zbroi. Hosoda w Number Web zwraca uwagę, że tę samą nazwę nosi także nippon kempo karate-do Yamady Tatsuo, jest to jednak inna szkoła niż nippon kempo Sawayamy. Japońska Wikipedia opisuje różnice między dwiema organizacjami. Nippon Kempo Kai według niej dopuszcza kopnięcia w maskę z pełną siłą i każe walczyć boso, natomiast Nippon Kempo Kyokai trenuje w obuwiu i kopnięcia w maskę tylko zaznacza. Nippon Kempo Kai według tego samego źródła walczy do trzech ippon jak kendo, a Nippon Kempo Kyokai stosuje system punktowy.

Technika

Tsuchiya, Sawayama i Kaneyoshi w 1976 roku nazywają uderzenia pięścią, ciosy i kopnięcia łącznie hakugi, a nippon kempo opisują jako łączne ćwiczenie hakugi, rzutów i dźwigni. Według badania Watanabego i współpracowników z 2010 roku, mierzonego w organizacji Kobukan, około sześć z dziesięciu decydujących technik to uderzenia pięścią w głowę, a problemem jest więc wstrząśnienie mózgu. Takanashi w magazynie Wakaraku podaje, że niskie kopnięcia są zakazane, ponieważ nippon kempo nie dopuszcza ataków na miejsca bez zbroi. Według Takanashiego ippon daje czyste trafienie w twarz lub tułów albo opanowanie przeciwnika dźwignią, sam rzut nie punktował, jeśli nie następowało po nim uderzenie lub dźwignia, a jako mochiage ippon liczy się już podniesienie przeciwnika. Wewnętrzne przepisy All Japan Nippon Kempo Federation stanowią, że z korzystnej pozycji nad przyciśniętym przeciwnikiem poprawnie wykonane uderzenie zatrzymane przed celem daje ippon od razu za pierwszym razem. Trafienie w tył głowy zgłasza się według nich jako men, a w plecy jako do.

Trening

Sawayama i Tsuchiya opisują w 1968 roku trzy rodzaje ćwiczeń, ran-geiko w zbroi, kuran-geiko bez zbroi z uderzeniami zatrzymanymi przed celem oraz soran-geiko przeciw wyobrażonemu przeciwnikowi. Jako części zaprojektowanej przez siebie zbroi wymieniają men, do złożone z do-ate i soto-do, mata-ate oraz rękawice. Watanabe i współautorzy opisali w 2010 roku w organizacji Kobukan trzy rodzaje ochraniaczy głowy, lekki o masie 0,8 kg, tak zwany rosyjski o masie 1 kg i ciężki o masie 3 kg ze stalową kratą o średnicy 8 mm. Według Nippon Kempo Kai własna zbroja kosztuje około 84.000 jenów dla dorosłego i 45.000 jenów dla dziecka. Takanashi pisze w magazynie Wakaraku, że zbroja umożliwia pełny kontakt ze stosunkowo niewielkim uszkodzeniem ciała i dlatego nadaje się do systematycznego treningu. Waseda University pisze, że większość członków jej klubu zaczyna dopiero na uniwersytecie. W ankiecie Tsuchiyi i współautorów z 1976 roku wśród 328 ćwiczących najczęstszym źródłem radości było doskonalenie technik, 29,6 %, a najczęstszą trudnością brak siły fizycznej, 39,0 %.

Stopnie i postępy

Regulamin egzaminacyjny Nippon Kempo National Federation, obowiązujący od 1 kwietnia 2016 roku, ustala minimalny wiek dla dan od piętnastu lat przy 1. dan do pięćdziesięciu lat przy 8. dan. Okresy oczekiwania przy zwykłym egzaminie wynoszą trzy miesiące po 1. kyu dla 1. dan, sześć miesięcy dla 2. dan, rok dla 3. i 4. dan, dwa lata dla 5. dan, trzy lata dla 6. dan i dziesięć lat dla 7. i 8. dan, a warunki dla 9. i 10. dan regulamin określa osobno. Egzamin składa się z walki w zbroi, kata, kuran-geki lub soran-geki, oceny umiejętności i testu pisemnego. Według tego samego regulaminu dan zatwierdza komisja złożona z przedstawicieli trzech central, Nippon Kempo Kai, Chubu Nippon honbu i Nippon Kempo Renmei, a opłata za dyplom wynosi od 10.000 jenów za 1. dan do 150.000 jenów za 8. dan. Wewnętrzne zasady All Japan Nippon Kempo Federation wymagają, aby zawodnik przed kontynuowaniem walki ponownie zawiązał pas.

Zawody

Takanashi pisze w magazynie Wakaraku, że walkę wygrywa ten, kto pierwszy zdobędzie dwa ippon, natomiast japońska Wikipedia pisze, że Nippon Kempo Kai walczy do trzech ippon. Wewnętrzne przepisy All Japan Nippon Kempo Federation dopuszczają tylko zatwierdzony ubiór i zbroję, a za naszyjnik, kolczyk lub bransoletę grozi dyskwalifikacja. Przepisy zakazują gwałtownego wykręcania maski przeciwnika, ponieważ uszkadza to kręgosłup szyjny, a wypchnięcie przeciwnika poza pole walki karzą upomnieniem, chyba że dzieje się to w klinczu na linii granicznej. Japońska Wikipedia podaje, że Matsunaga Shunji z Kansai University wygrał indywidualne mistrzostwa Japonii dziewięć razy z rzędu w latach 1962-1970 i ponownie w 1975. Według VareseNews pierwsze mistrzostwa Europy odbyły się 28 listopada 2009 w Malnate z udziałem ekip z Anglii, Francji, Szwajcarii i Włoch. Gaceta UNAM uznaje mistrzostwa Japonii w Osace 27 września 2026 za najważniejsze zawody nippon kempo na świecie.

Dziś

Waseda University i Takanashi w magazynie Wakaraku podają, że nippon kempo przejęło policyjne techniki zatrzymywania i szkolenie bojowe japońskich Sił Samoobrony, a według Takanashiego wywodzi się z niego toshu-jutsu. Japońska Wikipedia dodaje, że Mori Yoshinosuke uczestniczył w systemie walki bez broni Sił Samoobrony, który opiera się na kempo Nippon Kempo Kyokai, judo i aikido Tomikiego. Nippon Kempo Kai wymienia organizację stowarzyszoną Nippon Kempo Jieitai Renmei z klubami jednostek w Kasugai, Imazu i Fukuchiyama. Nippon Kempo Kai pisze o sobie, że organizację zawodów przekazało All Japan Nippon Kempo Federation, a egzaminy na dan częściowo Nippon Kempo National Federation. Według japońskiej Wikipedii nippon kempo uprawia się w 66 kołach uniwersyteckich i 40 licealnych, ale nie jest dyscypliną narodowych igrzysk sportowych. Ta sama Wikipedia opisuje rozłam w Nippon Kempo Kai po wyborach przewodniczącego w lutym 2021, po którym grupa Yamamoto Ryuzo założyła Nippon Kempo Nishi-Nihon Renmei.

Ciekawostki

Sawayama w 1968 roku nazwał ran-geiko według zdania z rozdziału Bing shi Sun Zi, według którego walka wydaje się chaosem, ale jej zasada chaotyczna nie jest. Japońska Wikipedia podaje, że Sawayama opisał nippon kempo jako starożytny pankration zabezpieczony zbroją i zasadami. Zakko Tetsuo opublikował w 2021 roku w czasopiśmie Kansai University studium, z którego tytułu wynika, że najwyższym z ośmiu znaków emblematu nippon kempo jest znak 心, czyli serce lub umysł. Ankieta Tsuchiyi i współpracowników z 1976 roku wykazała, że 66,6 % z 328 ankietowanych uważa nippon kempo za rodzaj sportu.

Często zadawane pytania

Podobne style

Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.