Shorinji Kempo
少林寺拳法Japońska sztuka założona w 1947 roku przez Doshina So. To szkolenie organizacji religijnej Kongo-zen, które rywalizuje wyłącznie w pokazach zestawów embu.
Podstawowe informacje
JaponiaCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Porównania
Katalogi i bazy dla Shorinji Kempo
O sztuce walki Shorinji Kempo
Shorinji Kempo założył w 1947 roku Doshin So (1911–1980) w Tadotsu w prefekturze Kagawa na wyspie Shikoku, gdzie otworzył główne dojo. Od dzieciństwa mieszkał w Mandżurii, po sowieckiej inwazji w sierpniu 1945 roku wrócił w 1946 roku do Japonii, a po wojnie połączył chińskie quan fa z jujutsu, którego uczył się od dziadka. Założyciel twierdził, że w 1936 roku w klasztorze Shaolin nauczyciel Wen Taizong przekazał mu tytuł mistrza szkoły Yihe Quan. Historyk Donn Draeger to kwestionuje, a dowodu jego wizyty w klasztorze nie znaleźliśmy. Shorinji Kempo to trening religijnej organizacji Kongo-zen Sohonzan Shorinji, oficjalnie zarejestrowanej w 1952 roku. Do grupy należy także federacja fundacyjna i World Shorinji Kempo Organization (WSKO, od 1974 roku). Zasady łączą pięść i zen (kenzen ichinyo), pierwszeństwo obrony przed kontratakiem i niezabijanie. Techniki dzielą się na goho (uderzenia, kopnięcia, zasłony), juho (rzuty, dźwignie, duszenia, wyswobodzenia) i seiho (techniki lecznicze), łącznie ponad 600 technik. Ćwiczy się głównie w parach, w ustalonych układach zwanych hokei, które składają się w embu. Zawody tworzy tylko embu, indywidualne i w parach, oceniane przez pięciu sędziów. Walka swobodna w hełmie i ochraniaczu ciała jest dziś oceniana bez punktów. W 2005 roku organizacja przyjęła podwójny krąg soen jako uniwersalny znak obok pierwotnego znaku manji.
Historia
Shorinji Kempo założył w 1947 roku Doshin So (1911–1980) w Tadotsu w prefekturze Kagawa na wyspie Shikoku, gdzie otworzył główne dojo. Od dzieciństwa mieszkał w Mandżurii, gdzie w 1928 roku wstąpił do armii i do Towarzystwa Czarnego Smoka. Po sowieckiej inwazji z 9 sierpnia 1945 roku wrócił w 1946 roku do Japonii, a po wojnie połączył chińskie quan fa z jujutsu, którego uczył się od dziadka. So twierdził, że w 1936 roku w klasztorze Shaolin nauczyciel Wen Taizong przekazał mu tytuł mistrza szkoły Yihe Quan i że jest 21. mistrzem szkoły Giwamon-ken. Jest to tylko jego własna relacja, historyk Donn Draeger ją kwestionuje, a dowodu wizyty w klasztorze nie znaleźliśmy. Szkolenia w Hakko-ryu jujutsu, które przypisują mu niektóre źródła, centrala nie dokumentuje, a dokumenty Hakko-ryu wskazują tylko kilka jego wizyt. W 1952 roku oficjalnie zarejestrowano organizację religijną Kongo-zen Sohonzan Shorinji.
Czym się różni
Shorinji Kempo bywa mylone z karate lub chińskim kung-fu. Od karate różni się pochodzeniem i budową: karate według Britannica zostało usystematyzowane na Okinawie w XVII wieku i dotarło do Japonii w latach dwudziestych XX wieku, a Shorinji Kempo powstało w Japonii dopiero w 1947 roku. Uderzenia i kopnięcia goho to tylko jedna jego część. Obok nich stoi juho z wyswobodzeniami, rzutami, unieruchomieniami, duszeniami i technikami na wrażliwe punkty oraz lecznicze seiho z wyrównywaniem dróg i kości oraz resuscytacją. Zaawansowani łączą część twardą i miękką w jedną całość zwaną go ju ittai. Z kung-fu z Shaolin dzieli nazwę, ale chińskim kung-fu nie jest. Według brytyjskiej federacji UKSKF Doshin So stworzył techniki na podstawie znajomości kung-fu z Shaolin i jujutsu, powstała odrębna japońska sztuka. Od aikido, które w ujęciu Moriheia Ueshiby było czysto obronne i bez walk, odróżnia je odrębna część uderzeń i kopnięć. Wspólny jest nacisk na obronę: według Nippon Budokan uderzenia i chwyty w Shorinji Kempo nigdy nie służą do rozpoczęcia walki. W odróżnieniu od karate i kenpo, podzielonych na wiele samodzielnych szkół, Shorinji Kempo jest według WSKO jedną szkołą o tym samym nauczaniu, technikach i systemie wychowawczym na całym świecie.
Technika
Techniki dzielą się na trzy grupy: goho (uderzenia, kopnięcia, zasłony), juho (rzuty, dźwignie, duszenia, wyswobodzenia) i seiho (techniki lecznicze). W sumie to ponad 600 technik w 25 seriach. Goho ma osiem grup: tsuki, uchi, kiri, keri, kari, fumi, taigi i bogi. Juho ma dziesięć grup, w tym rzuty, unieruchomienia, duszenia, dźwignie i wyswobodzenia. Seiho obejmuje seikei, seimyaku, seikotsu i kappo, czyli akupresurę i resuscytację. Obok grup technik podaje się trzy tradycyjne linie bronne: dokko-den, nyoi-den i kongo-den. Niektóre techniki, na przykład uciskowe appo, są zarezerwowane dla ćwiczących od 5. dan.
Trening
Szkolenie ma trzy części: samoobronę, część mentalną i zdrowotną. Praktyka obejmuje samodzielne ćwiczenie podstawowych uderzeń, kopnięć i zasłon, ćwiczenie w parach, sprzątanie i służbę samu, kontrolę obuwia kyakka shoko oraz medytację chinkon gyo, podczas której recytuje się wersy, przyrzeczenia i zasady. Główną formą nauczania są hokei, przepisane wzory samoobrony w parach. Układa się je w embu złożone z sześciu części, z których każda łączy goho i juho. Partnerzy zamieniają się między częściami rolami napastnika i obrońcy, a po przepisanej formie następuje wolny kontratak ren-han-ko. Embu ćwiczy się w parze (kumi), samodzielnie (tandoku) i w grupie (dantai po 6 lub 8 osób), parowe i grupowe trwa od 1,5 do 2 minut. Typowej częstotliwości treningów, budowy lekcji ani tego, kiedy zaczyna się wolne ćwiczenie, nie udało nam się udokumentować.
Stopnie i postępy
Rangi mają trzy szeregi. Stopień bojowy bukai wyraża się danem, stopień naukowy hokai prowadzi od jun-kenshi przy 1. dan przez sho-kenshi, chu-kenshi i sei-kenshi po dai-kenshi przy 5. dan, a szereg kapłański nazywa się sokai. Skala kończy się rangą dai-hanshi z 9. dan, tytuł shike nosi tylko głowa grupy. Egzaminy na 1. do 3. dan odbywają się w centralach prefektur, od 4. dan tylko w Tadotsu. Poza Japonią za nauczycieli uważa się posiadaczy 3. dan, w Japonii od 4. dan, a zwrot sensei przysługuje dopiero od 5. dan. Minimalnych okresów między stopniami, liczby stopni uczniowskich kyu ani kolorów pasów nie znaleźliśmy.
Zawody
Shorinji Kempo samo nie uważa się za sport zawodniczy. Turnieje tworzą wyłącznie pokazy embu, samodzielne, parowe i grupowe, które ocenia pięciu, czasem trzech sędziów. Turniej światowy odbywa się raz na cztery lata. Według opisu przepisów, którego roku wersji nie znaleźliśmy, za sześć części embu można zdobyć do 60 punktów, a za dalsze aspekty 40, najwyższą i najniższą ocenę się skreśla, a maksimum wynosi 300 punktów. Wolna walka dawniej nazywała się randori, dziś nazywa się tachiai hyoka-ho. Sędziowie oceniają w niej zamiast punktów pracę nóg, technikę, taktykę i etykietę. Uniwersyteckie pojedynki kiedyś spowodowały poważne urazy, dlatego dziś wymaga się kasku, ochraniacza tułowia i suspensorium oraz certyfikowanych sędziów, a każdy ćwiczący ma tylko jedną rolę, napastnika albo obrońcy.
Sprzęt
Ćwiczący noszą strój treningowy doi z pasem, od 2008 roku z wyszytymi logo. Kolor znaku na rękawie wskazuje przynależność: czerwony organizację religijną Kongo-zen, niebieski oddziały federacji, a fioletowy WSKO. Do wolnej walki obowiązkowe są kask, ochraniacz tułowia i suspensorium. Wprowadzono je po wypadkach w pojedynkach uniwersyteckich. Innego przepisanego wyposażenia do zwykłego treningu nie znaleźliśmy.
Filozofia
Shorinji Kempo to szkolenie organizacji religijnej Kongo-zen. Jego celem jest samoafirmacja i wzajemne szczęście, motto mówi, że człowiek ma polegać na sobie samym. Wśród zasad są jedność pięści i zen (kenzen ichinyo), jedność ciała i umysłu (shinshin ichinyo), siła i miłość jako jedność, najpierw obrona i dopiero potem kontruderzenie oraz niezabijanie. Częścią praktyki jest medytacja chinkon gyo z recytacją wersów, przyrzeczeń i zasad oraz służba samu. Ćwiczący pozdrawiają się gassho rei ze złożonymi dłońmi przed twarzą, co służy zarazem jako postawa. Nippon Budokan uznaje Shorinji Kempo za jedno z dziewięciu japońskich budo, obok karate, judo, kendo i innych.
Dziś
Organizacje powstawały stopniowo: w 1952 roku Kongo-zen Sohonzan Shorinji, w 1957 All Japan Shorinji Kempo Federation, w 1963 Shorinji Kempo Federation of Japan, w 1972 International Shorinji Kempo Federation i World Shorinji Kempo Organization (WSKO), którą oficjalna chronologia datuje na rok 1974, a oficjalna historia na tej samej stronie internetowej na rok 1976. W 2000 roku powstała Shorinji Kempo Group, która oddzieliła organizację religijną, fundację, szkołę i organizację światową. W 2020 roku trzecim shike został So Koma, wnuk założyciela. Brytyjską federację BSKF wykluczyła WSKO w 2010 roku, według własnej oficjalnej chronologii. W 2015 roku powstała International Kempo Association. W 2002 roku otwarto Busen High School, a w 2008 roku powstała ogólnojapońska federacja szkół średnich. W 2005 roku organizacja przyjęła podwójny krąg soen jako uniwersalny znak obok pierwotnego znaku manji.
Ciekawostki
Oficjalna historia WSKO opowiada legendę o powstaniu: założycielowi przyśnił się odchodzący Bodhidharma i przypomniał sobie chińskie malowidło ścienne przedstawiające mnichów ćwiczących w parach, co skłoniło go do stworzenia Shorinji Kempo. Już w 1951 roku do Tadotsu przyjechał kręcić amerykański tygodnik filmowy INS Tele News. W 1956 roku powstała szkoła instruktorska Nihon Shorinji Kempo Bugei Senmon Gakko, dzisiejsza Zenrin Gakuen. W 1975 roku wytwórnia Toei wypuściła film Shorinji Kempo o życiu założyciela, a w październiku 1980 roku, kilka miesięcy po jego śmierci, w Tadotsu ukończono pagodę Wielkiej Dzikiej Gęsi. O międzynarodowym spotkaniu instruktorów w centrali z 82 ćwiczącymi z 13 krajów poinformowała w 1982 roku BBC. International Friendship Taikai w Nippon Budokan przyciągnęło w 1985 roku łącznie 161 ćwiczących z 15 krajów i doprowadziło do wprowadzenia światowego taikai odbywającego się raz na cztery lata. Światowe taikai w Indonezji odwołano w 2009 roku po ataku terrorystycznym i zastąpiono je wymiennym taikai na Bali.
Style i odmiany
Często zadawane pytania
Czym jest shorinji kempo?
Japońska sztuka walki założona w 1947 roku, którą Nippon Budokan opisuje jako bardzo duchową walkę z bliska. Techniki dzielą się na goho (uderzenia, kopnięcia), juho (rzuty, dźwignie, duszenia, uwolnienia) i seiho (techniki lecznicze). Według WSKO jest to jedna szkoła, która jest zarazem metodą rozwoju człowieka.
Kto założył shorinji kempo?
Założył je w 1947 roku Doshin So (1911–1980). W Tadotsu w prefekturze Kagawa zbudował dom z salą ćwiczeń o sześciu tatami, skąd sztuka się rozprzestrzeniła. Według WSKO chciał budować pokojowe i dostatnie społeczeństwo, a jego hasło brzmi: w połowie dla własnego szczęścia i w połowie dla szczęścia innych.
Czy shorinji kempo to kung-fu?
Nie. Nazwę zawdzięcza klasztorowi szaolińskiemu, ale jest to samodzielna japońska sztuka. Według brytyjskiej federacji UKSKF Doshin So stworzył jej techniki na podstawie znajomości kung-fu szaolińskiego i jujutsu i dodał do nich własną filozofię oraz system wychowawczy.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.