Bajiquan styl Huo
霍式八極拳Gałąź bajiquanu po Huo Diange, osobistym ochroniarzu ostatniego cesarza Chin. Oparta na tupnięciu, łokciu i barku z bliska.
Podstawowe informacje
ChinyCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Bajiquan styl Huo
O sztuce walki Bajiquan styl Huo
Gałąź Huo bajiquanu nosi imię Huo Diange, jednego z najsłynniejszych uczniów Li Shuwena, mistrza żyjącego w latach 1860 do 1934. Huo zasłynął też poza sztukami walki: był osobistym ochroniarzem Puyi, ostatniego cesarza Chin. Sam bajiquan oznacza pięść ośmiu krańców, czyli osiem najdalszych części ciała, którymi można uderzyć — pięść, przedramię, łokieć, bark, biodro, udo, kolano i stopę. Styl jest zbudowany do walki na krótkim dystansie, a jego rozpoznawczy rys jest niepowtarzalny: zamiast trzymać dystans, wchodzi się do środka i atakuje łokciem i barkiem z bliska. Osobliwością jest zhen jiao, czyli tupnięcie kończące krok; to nie ozdoba, lecz sposób, by przyspieszenie biegnące od bioder do kończyny trafiło prosto w cios. Celami bywają zwykle klatka piersiowa, nogi i szyja. Rok, w którym gałąź Huo się wydzieliła, nie jest udokumentowany, a katalog usunął z pola wcześniej podawany rok 1910 — jest on też podejrzany chronologicznie, bo służba Huo na cesarskim dworze przypada na późniejszy okres, niż pozwalałaby ta data. Gałąź do dziś liczy się do uznanych linii bajiquanu. To, że linie nazywa się od ludzi, a nie od miejsc czy form, jest dla bajiquanu typowe: przekazuje się sposób wyzwalania siły, a ten poznaje się po tym, od kogo dany uczeń go przejął.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.