Cailifoquan
蔡李佛Południowochiński styl założony w 1836 roku przez Chan Heunga. Łączy niskie postawy i mocne ramiona południa z długimi zamachowymi ciosami i obrotami północy.
Podstawowe informacje
ChinyCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Cailifoquan
O sztuce walki Cailifoquan
Choy Li Fut założył w 1836 roku Chan Heung we wsi King Mui w prowincji Guangdong. Nazwa jest podziękowaniem trzem źródłom: mnichowi Choy Fookowi, mistrzowi Li Yau-sanowi, a sylaba fut, czyli Budda, należy do tradycji Shaolin, do której styl się przyznaje. Technicznie łączy dwa światy. Z południa bierze niskie pozycje i pracę z bliska, ale dodaje długie, zamachowe ramiona, jakich gdzie indziej na południu Chin nie znajdziemy: sau chui, bicz grzbietem pięści prowadzony łukiem przez cały zasięg, a do tego charp chui i kwa chui. Ramiona obracają się jak cepy, a ataki idą seriami, nie pojedynczo. Równie charakterystyczne jest to, co słychać. Do każdego typu uderzenia należy własny okrzyk — yik, wah albo dik — służący do wyczucia czasu i wydechu w chwili trafienia. Styl ma niezwykle obszerny arsenał, od kijów i mieczy po bicz dziewięcioczłonowy, oraz własną tradycję tańca lwa. Historycznie był związany z towarzystwami antymandżurskimi, co dało mu opinię sztuki, której nie ćwiczono dla zdrowia. Dziś dzieli się na trzy główne gałęzie — Hung Sing, King Mui i linię rodzinną Chanów — i należy do stylów południowochińskich, które najlepiej radziły sobie we wczesnych walkach pełnokontaktowych na pomoście lei tai.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.