Nanquan (pięść Południa)
南拳Zbiorcza nazwa południowochińskich stylów; niskie pozycje, krótki dystans i głosowy wydech, dziś także konkurencja wushu.
Podstawowe informacje
ChinyCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Nanquan (pięść Południa)
O sztuce walki Nanquan (pięść Południa)
Nanquan, dosłownie południowa pięść, nie jest jedną szkołą, lecz zbiorczą nazwą chińskich stylów na południe od Jangcy, czyli z Fujianu, Guangdongu i Guangxi. Pod to pojęcie podpadają hung gar, choy li fut, wing chun, modliszka południowa, wuzuquan oraz wiele innych linii rodzinnych, które różnią się między sobą, lecz dzielą kilka cech. Style południowe pracują z niskiej i mocno zakorzenionej pozycji, atakują krótko i z bliskiej odległości, opierają się na sile przedramion i ramion mostowych, a wysokich kopnięć używają tylko wyjątkowo; uderzeniom często towarzyszy głosowy wydech, który ma zespolić oddech z ruchem. Formy dłoni są charakterystyczne: tygrysi pazur, żurawi dziób, otwarta dłoń i pięść zmieniają się zależnie od celu. Różnica wobec stylów północnych jest w dużej mierze różnicą przestrzeni: północ ćwiczyła w otwartym krajobrazie i rozwinęła długie linie oraz skoki, południe pracowało w wąskich uliczkach, na łodziach i pod podcieniami i odpowiedziało na to krótkim dystansem. Obok znaczenia tradycyjnego nanquan ma drugie, sportowe: jest osobną konkurencją nowoczesnego wushu z obowiązkowym układem, do której dochodzą konkurencje z bronią nandao z szablą południową i nangun z kijem południowym; forma zawodnicza przeszła w 1999 roku rewizję, która dodała do układów elementy trudności. Założyciel ani rok powstania nie istnieją, ponieważ jest to kategoria, a nie szkoła.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.