Sanhuang Paochui (pięść trzech cesarzy)
三皇炮捶Północnochiński styl pięści armatniej. Ciosy wystrzeliwują jak z armaty, oparte na krzyżowej pracy rąk i głębokiej postawie jeźdźca.
Podstawowe informacje
ChinyCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Sanhuang Paochui (pięść trzech cesarzy)
O sztuce walki Sanhuang Paochui (pięść trzech cesarzy)
Sanhuang Paochui, czyli pięść armatnia trzech cesarzy, to północnochiński styl, którego nazwa odwołuje się do legendy: według podania powstał od trzech mitycznych cesarzy Fu Xi, Shennonga i Gonggonga i miał powstać z połączenia nieba, ziemi i ich mocy. Źródło wyraźnie określa to jako legendę, dlatego katalog usunął z pól zarówno wcześniej podawanego założyciela, jak i rok 1720. Udokumentowana linia zaczyna się gdzie indziej. Według zapisów paochui jako pierwszy pokazał mnich szaoliński Tanzong podczas uroczystości cesarza Gaozu, a mnisi mieli nauczyć się go od wojowników z góry Emei. Stamtąd prowadzi linia, którą źródła potrafią prześledzić: Puzhao na Emei na przełomie dynastii Ming i Qing, jego uczniowie Qiao Sanxiu i Gan Fengchi za panowania Kangxi i Yongzhenga, następnie Qiao Heling, który żył w latach 1736 do 1795, a wreszcie Yu Liandeng i Song Mailun. Ci dwaj podzielili styl na dwie gałęzie żywe do dziś — Song go rozwinął, podczas gdy Yu trzymał się pierwotnej podstawy. Technicznie styl odpowiada swojej nazwie: pięść wystrzeliwuje szybko i z pełną siłą, jak wystrzał z armaty, pracuje się krzyżową pracą rąk i głęboką postawą jeźdźca, siła wydaje się wybuchem zwanym fa jin, a ruch oczu, rąk i ciała ma przebiegać jako jedna całość. Dziś ćwiczy się go w Pekinie i w kilku północnych prowincjach.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.