Liu he ba fa (wodna pięść)
六合八法拳Styl wewnętrzny zwany boksem wody. Ruch postępuje falami, które nigdzie się nie kończą; udokumentowana historia zaczyna się od Wu Yihui w XX wieku.
Podstawowe informacje
ChinyCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Liu he ba fa (wodna pięść)
O sztuce walki Liu he ba fa (wodna pięść)
Liuhebafa quan, czyli pięść sześciu harmonii i ośmiu metod, bywa ze względu na płynny ruch nazywana boksem wody. Zalicza się ją do stylów wewnętrznych, obok tai chi, xingyi i bagua, lecz różni się od każdego z nich. Ruch nie jest ani kolisty jak w bagua, ani prostoliniowy jak w xingyi: postępuje falami, które się nakładają i nigdzie nie kończą. Jedna technika przechodzi w kolejną bez zatrzymania, środek ciężkości opada i wznosi się, a ramiona wiodą tor przypominający raczej prąd niż uderzenie. Nauka składa się z sześciu harmonii, które łączą ciało i zamiar, oraz z ośmiu metod, wśród nich prowadzenia, oddychania, rozluźnienia i skupienia. Podstawowa długa forma ma sześćdziesiąt sześć części i należy do najdłuższych form chińskich stylów wewnętrznych. Do programu należą także qigong i praca z bronią. Tradycja przypisuje styl taoiście Chen Tuanowi z czasów dynastii Song, który żył na górze Hua w prowincji Shaanxi. To przypisanie jest legendą; udokumentowana historia stylu zaczyna się dopiero od Wu Yihui, który żył w latach 1887-1958 i jako pierwszy uczył tej sztuki publicznie. Wu zaczął się uczyć około 1900 roku, a w 1901 został uczniem mistrzów Yan Guoxinga i Chen Guangdi. W latach trzydziestych nauczał w Szanghaju, a w 1936 kierował nauczaniem w Centralnej Akademii Sztuk Walki. Wśród jego uczniów byli także czterej czołowi ćwiczący yiquanu.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.