ImpakuImpaku

Sanatan Shastar Vidiya

Północnoindyjska sztuka walki bronią z tradycji kszatrijów, przejęta w XVII wieku przez sikhijskich akali nihangów. Dziś skrajnie rzadka.

Podstawowe informacje

Kraj pochodzeniaIndie
RegionAzja
Główny naciskMieszane
Poziom kontaktuPełny kontakt
System stopni5 stopni

Charakter i pochodzenie

StatusOdrodzona
Typ liniiTradycyjna
Epoka powstaniaŚredniowiecze

Trening

StrójStrój tradycyjny
SparingLekki kontakt
Rola broniBroń w centrum
Rola formFormy w centrum

Dla kogo

Programy dla dzieciGrupy dziecięce rzadko
Odpowiednie dla seniorówOdpowiednie z modyfikacjami
Wymagania fizyczne3/5
Ryzyko kontuzji2/5
Krzywa nauki4/5
Wartość dla samoobrony3/5
Wartość dla kondycji3/5

Organizacja i zawody

System stopniBez stopni
Format zawodówBez zawodów
Kategorie wagoweNie
Status olimpijskiNieolimpijska
Szacowana liczba ćwiczącychPoniżej 10 tys.

Z czego składa się styl

Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.

Uderzenia rękamiZnaczące
KopnięciaMarginalne
Rzuty i obaleniaMarginalne
Walka w parterzeNie występuje
Dźwignie i unieruchomieniaMarginalne
BrońKluczowe

Katalogi i bazy dla Sanatan Shastar Vidiya

👥 Osobistości i mistrzowie1 pozycji
📜 Źródła i rękopisy1 pozycji

O sztuce walki Sanatan Shastar Vidiya

Sanatan Shastar Vidiya to północnoindyjska sztuka walki bronią, której nazwa w pendżabskim znaczy dosłownie „nauka o broni". System należy do wojennej tradycji kszatrijów, indyjskiej warstwy wojowników, a w siedemnastym wieku przejęli go i rozwinęli w Pendżabie wojownicy sikhijscy, przede wszystkim zakon akali nihangów. Nauka nie zaczyna się od pięści, lecz od postawy i pracy nóg. Jej podstawą jest paintra, płynna pozycja bojowa, z której w każdej chwili można zaatakować lub uskoczyć. Dopiero potem przychodzi walka bez broni, a na samym końcu broń. Początkujący ćwiczy z drewnianym kijem zwanym marahati i do ostrej broni dochodzi dopiero wtedy, gdy opanuje podstawy. Arsenał jest szeroki: miecze kirpan i khanda, topór tabar, buzdygan guraj, włócznia barchha, łuk ze strzałami oraz miotany pierścień czakram. Broń dzieli się na astrę, czyli miotaną, oraz tę trzymaną w dłoni. Zaawansowani uczą się około trzydziestu trzech wrażliwych punktów na ciele, zwanych maram, wraz ze zbiorem ruchów osłaniających i wiążących zwanych bandish. Cechą charakterystyczną jest to, że walkę z kilkoma przeciwnikami naraz ćwiczy się od samego początku: system powstał dla pola bitwy, a nie dla pojedynku. Obok techniki szkoła podkreśla stronę duchową, czyli modlitwę, medytację i surowy kodeks postępowania. Dziś sztuka jest skrajnie rzadka. Jej głównym nosicielem i nauczycielem jest Nidar Singh Nihang, naprawdę Surjit Singh, który uczy w Wielkiej Brytanii. Twierdzenie o nieprzerwanej, liczącej tysiące lat linii przekazu należy do tradycji samej szkoły i nie da się go zweryfikować historycznie; udokumentowane źródła sięgają czasów państw sikhijskich.

Podobne style

Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.

WudangquanPekiti-Tirsia KaliSibpalgi (koreańska sztuka 18 rodzajów broni)ArnisMardani khel (marathijska sztuka walki)Fut gar (szkoła rodzinna Fut)