Mardani khel (marathijska sztuka walki)

Podstawowe informacje

Kraj pochodzeniaIndie

RegionAzja

Główny naciskBroń

System stopniBez stopni

Charakter i pochodzenie

Trening

Organizacja i zawody

Z czego składa się styl

Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.

Katalogi i bazy dla Mardani khel (marathijska sztuka walki)

O sztuce walki Mardani khel (marathijska sztuka walki)

Mardani khel jest według Wikipedii uzbrojoną sztuką walki indyjskiego stanu Maharasztra. To sztuka słabo opisana i źródeł jest mało. Większość tego, co wiemy, podają Wikipedia, prasa i nauczyciele tej sztuki. Nie udało nam się znaleźć ani źródła specjalistycznego, ani federacji, a Green w książce Martial Arts of the World nie wspomina o mardani khel. Nie udało nam się znaleźć założyciela ani roku powstania. Wikipedia pisze, że sztuka zaczęła się przebijać na początku XVII wieku, gdy sułtanaty Dekanu opierały się na taktyce partyzanckiej oddziałów Marathów pod dowództwem Shahjiego, i że jest znana z miecza patta oraz włóczni vita przymocowanej do ręki sznurem. Nauczyciel Pranay Shelar umieszcza według serwisu 30 Stades jej rozkwit w czasach Shivajiego, które jednak określa jako XVI wiek. Nauczyciel Lakhan Jadhav podaje według tego samego serwisu, że sztuka upadała za rządów brytyjskich, a po ustawie o broni z 1878 roku nauczyciele w talimach przekształcili ją w ludową rozrywkę z drewnianą bronią. Według dziennika Lokmat Times rząd Maharasztry ogłosił w 2024 roku miecz dandpatta bronią stanową, aby broń Shivajiego i jego żołnierzy pozostała w pamięci kraju. Mardani khel naucza się według prasy w Pune, Kolhapurze i Mumbaju. Nie dostał się do Khelo India Youth Games 2021, do których ministerstwo sportu włączyło w 2020 roku gatka, kalaripayattu, thang-ta i mallakhamb.

Historia

Według Wikipedii mardani khel zaczął się upowszechniać na początku XVII wieku, gdy sułtanaty Dekanu opierały się na taktyce partyzanckiej oddziałów Marathów pod dowództwem Shahjiego. Według Wikipedii Marathowie, mając ograniczony dostęp do broni palnej Mughalów, wykorzystywali miejscowy teren nieodpowiedni dla ciężkiej artylerii, więc Mughalowie byli często zmuszeni walczyć człowiek na człowieka. Według Wikipedii bronią z wyboru Shivajiego był miecz o długości czterech stóp, zwany Bhawani. Według 30 Stades nauczyciel Pranay Shelar podaje, że mardani khel zaczął się upowszechniać za Chhatrapatiego Shivajiego, i umieszcza to w XVI wieku. Green w książce Martial Arts of the World nie ujmuje mardani khel, ale w chronologii opisuje spotkanie Shivajiego z dowódcą z Bijapuru Afzalem Khanem pod fortem Pratapgarh, które zakończyło się starciem, w którym Shivaji zabił Khana. Według 30 Stades nauczyciel Lakhan Jadhav twierdzi, że sztuka podupadała za rządów brytyjskich i że po ustawie o broni z 1878 roku, kiedy Brytyjczycy zabierali broń, nauczyciele w talimach zamienili ją w ludową rozrywkę z drewnianą bronią i tępymi ostrzami.

Czym się różni

Nauczyciel Pranay Shelar twierdzi, według 30 Stades, że mardani khel, kalaripayattu z Kerali, gatka z Pendżabu i silambam z Tamil Nadu są podobne pod względem ruchów i broni, takich jak kije, miecze i tarcze. Wikipedia podaje jako typową broń mardani khel miecz patta i włócznię vita na sznurze.

Technika

Wikipedia opisuje mardani khel jako sztukę walki z bronią, znaną głównie z miecza patta i włóczni vita, przywiązanej do ręki sznurem. Pattę Wikipedia opisuje jako miecz z pustą rękojeścią, która służy jako osłona ręki. Dziennik Free Press Journal pisze, że dandpatta to miecz dwusieczny, często długi do czterech stóp, z rękawicą, która służy jako osłona ręki. Vitę można według Punekar News rzucać i przyciągać z powrotem, a sztuka obejmuje według niego czternaście technik z bronią, takich jak miecze, kije i vita. Do broni Marathów Wikipedia zalicza między innymi talwar, bhala, barcha, lathi, dhala, kurhad, danushya, katyara i bagh naka.

Trening

Według 30 Stades trening zaczyna się od ćwiczeń siły i gibkości, takich jak surya namaskar, pompki i brzuszki. Potem następują ruchy z kijem lathi, następnie z włócznią bhala, mieczem dandpatta, łukiem i innymi rodzajami broni, a na końcu fari-gadga, obrona i atak ze skórzaną tarczą i kijem oraz rzucanie vity. Według tego samego artykułu broń wykonuje się według wzrostu i wagi ćwiczącego. Według komunikatu prasowego cytującego nauczyciela Vijaya Aiwalego większość form zakłada kilku przeciwników, a w niektórych dwaj wojownicy osłaniają sobie nawzajem plecy.

Dziś

Według dziennika Lokmat Times rząd Maharasztry ogłosił w 2024 roku miecz dandpatta bronią państwową. Decyzja rządu, którą cytuje dziennik, wiąże to z 350. rocznicą koronacji Chhatrapati Shivaji, aby broń, której używali Shivaji, Sambhaji i ich żołnierze, pozostała w pamięci Maharasztry. Do Khelo India Youth Games 2021 ministerstwo sportu włączyło, według agencji PTI, gatkę, kalaripayattu, thang-ta i mallakhamb, a mardani khel nie było wśród nich. Według 30 Stades mardani khel było piętnaście do dwudziestu lat temu na skraju zaniku, a odnowiły je setki małych talimów, głównie na wsi w Maharasztrze, przy rosnącym zainteresowaniu dziewcząt i kobiet. Dziennik Free Press Journal podaje, że uczy się go w Pune, Kolhapurze i Mumbaju, a w 2024 roku opisał stanowe zawody w Nigdi koło Pune z udziałem ponad 125 osób w dwunastu grupach. Nie udało nam się znaleźć zweryfikowanej federacji.

Ciekawostki

Według dziennika Free Press Journal podczas spotkania z Afzal Khanem osobisty ochroniarz Shivajiego, Jiva Mahala, miał użyć dandpatty do odcięcia ręki napastnika Sayyad Banda. Według 30 Stades nauczyciel Pranay Shelar podaje, że tygrysie pazury wagh nakh i sztylet bichhuwa, którymi Shivaji miał zabić Afzal Khana, są w mardani khel używane do dziś. Komunikat prasowy agencji ANI tłumaczy nazwę tak, że sztuka przyjęła postać gry, po marathi khel, aby przetrwać epokę karabinów i brytyjskich praw.

Często zadawane pytania

Podobne style

Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.