Sibpalgi (18 dyscyplin walki)
십팔기Osiemnaście pieszych dyscyplin walki wojska dynastii Joseon, opisanych w podręcznikach z XVIII wieku. Dziś pod tą nazwą krzewią je także nowoczesne koreańskie stowarzyszenia.
Podstawowe informacje
Korea PołudniowaCharakter i pochodzenie
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Sibpalgi (18 dyscyplin walki)
O sztuce walki Sibpalgi (18 dyscyplin walki)
Sibpalgi, dosłownie osiemnaście dyscyplin, to nazwa wojskowego programu walki koreańskiej dynastii Joseon. Przedmowa podręcznika Muyedobotongji z 1790 roku podaje, że nazwa powstała, gdy do sześciu dyscyplin starszego podręcznika dodano dwanaście kolejnych. Studium autorstwa Kwak Nak-hyun (2019) opisuje te osiemnaście dyscyplin jako piesze sztuki walki.
Czytaj dalej
Po wojnie z Japończykami król Seonjo zdobył według przedmowy chiński podręcznik wojskowy autorstwa Qi Jiguang, a Han Kyo opracował na jego podstawie ilustrowany podręcznik sześciu dyscyplin. Encyclopedia of Korean Culture datuje go na rok 1598. Kolejne dwanaście dyscyplin, wśród nich koreańską szermierkę bonguk-geom i walkę pięściami gwonbeop, dodał podręcznik Muyesinbo. Encyclopedia of Korean Culture datuje go na rok 1759, ale w haśle o sztukach walki umieszcza dodanie dwunastu dyscyplin w roku 1749. Muyedobotongji, którą według encyklopedii opracowali Yi Deok-mu, Pak Je-ga i Baek Dong-su, dodała sześć dyscyplin konnych i innych, co dało dwadzieścia cztery. Reguły wstępne Muyedobotongji podają, że wszystkie techniki z bronią opierają się na trzech sposobach, pchnięciu, cięciu i uderzeniu. Według Encyclopedia of Korean Culture dyscypliny te służyły jako obronne sztuki walki Joseon aż do rozwiązania starej armii. W lutym 2019 roku miasto Seul wpisało dwadzieścia cztery dyscypliny Muyedobotongji jako niematerialne dziedzictwo kulturowe numer 51. Kwak Nak-hyun zwraca uwagę, że dziś wykonują je różne grupy o niejednolitej technice i że są to sztuki odtworzone bez akademickiego udokumentowania. Według koreańskiej Wikipedii nowoczesne Koreańskie Stowarzyszenie Sibpalgi założył w 1977 roku Kim Kwang-seok, który wcześniej uczył się chińskiego kung-fu.
Historia
Według przedmowy króla Jeongjo do podręcznika Muyedobotongji (1790) w ogrodach pałacowych ćwiczono dawniej tylko łucznictwo, a włóczni i miecza praktycznie nikt nie znał. Po wojnie z Japończykami król Seonjo zdobył chiński podręcznik wojskowy Qi Jiguang, a Han Kyo z urzędu wojskowego opracował na jego podstawie ilustrowany podręcznik sześciu dyscyplin. Encyclopedia of Korean Culture datuje go pod tytułem Muyejebo na rok 1598 i podaje, że urząd Hullyeon dogam, założony w lutym 1594 roku, uczył żołnierzy sześciu dyscyplin, ale oficerowie biegli w łucznictwie unikali nowych technik z bronią.
Czytaj dalej
Dwanaście dalszych dyscyplin dodał podręcznik Muyesinbo. Encyclopedia of Korean Culture datuje go w haśle o Muyedobotongji na rok 1759, ale w haśle o sztukach walki umieszcza dodanie dwunastu dyscyplin w roku 1749 i zarazem w 35. roku panowania króla Yeongja. Przedmowa Muyedobotongji podaje, że rozszerzenie nastąpiło, gdy sprawami państwa zarządzał książę regent, i że wtedy powstała nazwa osiemnaście dyscyplin. Angielska Wikipedia przypisuje Muyesinbo następcy tronu Sado i podaje, że nie zachował się. Muyedobotongji, ukończona w roku 1790, według encyklopedii podsumowuje oba starsze podręczniki i dodaje sześć dyscyplin konnych i innych. Opracowali ją z królewskiego rozkazu Yi Deok-mu, Pak Je-ga i Baek Dong-su i ma cztery tomy. Według dziennika Korea JoongAng Daily król Jeongjo ćwiczył wojsko według Muyesinbo. Encyclopedia of Korean Culture podaje, że dyscypliny służyły jako obronne sztuki walki Joseon aż do rozwiązania starej armii na przełomie XIX i XX wieku.
Czym się różni
Sibpalgi nie jest szkołą z założycielem, lecz zbiorem dyscyplin wojska państwowego. Studium Kwak Nak-hyun (2019) podaje, że starsze podręczniki koncentrowały się na osiemnastu pieszych dyscyplinach, natomiast Muyedobotongji dodała sześć konnych, a tym samym także taktykę konną. Encyclopedia of Korean Culture nazywa cały zestaw dwudziestu czterech dyscyplin muye 24-gi lub muye 24-ban. Od nowoczesnego sibpalgi program historyczny różni się pochodzeniem. Według koreańskiej Wikipedii dzisiejsze sibpalgi jest skrótem dla grup skupionych wokół Kim Kwang-seok, który uczył się chińskiego kung-fu i na nowo zinterpretował dyscypliny z Muyedobotongji. Według tej samej Wikipedii nazwę sibpalgi nosiła też pierwsza organizacja chińskich sztuk walki w Korei, a w Chinach to wyrażenie nie jest używane.
Technika
Reguły wstępne Muyedobotongji podają, że wszystkie techniki z bronią opierają się na trzech sposobach, pchnięciu, cięciu i uderzeniu, i dlatego księga zaczyna się od włóczni, miecza i pięści. Studium Kwak Nak-hyun (2017) dzieli dwadzieścia cztery dyscypliny podręcznika w ten sam sposób na pchnięcia, cięcia i uderzenia. Sześć dyscyplin starszego podręcznika Muyejebo tworzyły według Encyclopedia of Korean Culture jangchang, dangpa, nangseon, ssangsudo, deungpae i gonbong. Gonbong encyklopedia opisuje jako drewniany drąg długości siedmiu cheok z ostrzem na końcu. Muyesinbo dodał dwanaście dyscyplin, wśród nich jukjangchang, gichang, yedo, waegeom, woldo, ssanggeom, bonguk-geom, gwonbeop i pyeongon. Bonguk-geom to według encyklopedii koreańska szermierka, którą tradycja wiąże z wojownikami hwarang z państwa Silla.
Trening
Muyedobotongji opisuje dyscypliny według poszczególnych rodzajów broni w czterech tomach. Pierwszy tom poświęcono włóczniom, drugi mieczom, trzeci innym mieczom i broni, a czwarty między innymi walce pięściami i gonbongowi. Dyscypliny konne są rozłożone na kilka tomów. Według dziennika Korea JoongAng Daily dzisiejsze pokazy odbywają się przy bramie Sinpungnu twierdzy Hwaseong w Suwonie pod nazwą muye 24-gi. Wojownicy prezentują w nich pojedynki z tarczami i pałkami, a długa włócznia może mierzyć do 460 cm. Według koreańskiej Wikipedii nowoczesne stowarzyszenia sibpalgi krzewią dyscypliny bez sześciu konnych i bez japońskiego miecza waegeom.
Dziś
W lutym 2019 roku miasto Seul wpisało dwadzieścia cztery dyscypliny Muyedobotongji jako niematerialne dziedzictwo kulturowe numer 51, i to bez uznania nosicieli. Studium Kwak Nak-hyun (2019) podaje, że wykonują je różne grupy o niejednolitej technice, wśród nich stowarzyszenie na rzecz zachowania tradycyjnego sibpalgi i pokazowy zespół muye 24-gi przy miejskim zespole w Suwonie. Jako ograniczenie autor wskazuje, że są to sztuki odtworzone bez akademickiego udokumentowania, i zaleca ujednolicenie techniki, zweryfikowanie ubioru i broni oraz dążenie do wpisu krajowego. Według koreańskiej Wikipedii Kim Kwang-seok od roku 1970 prowadził dojang chińskiego kung-fu, w roku 1977 założył Koreańskie Stowarzyszenie Sibpalgi, a w roku 1981 zarejestrował je w ministerstwie edukacji. Encyclopedia of Korean Culture podaje, że dzisiejsi praktycy nazywają cały zestaw muye 24-gi.
Często zadawane pytania
Dlaczego sibpalgi nazywa się osiemnaście dyscyplin?
Przedmowa Muyedobotongji (1790) podaje, że nazwa powstała, gdy do sześciu starszych dyscyplin dodano dwanaście kolejnych. Encyclopedia of Korean Culture wiąże je z podręcznikiem Muyesinbo.
Jaka jest różnica między sibpalgi a muye 24-gi?
Muyedobotongji z 1790 roku dodała do osiemnastu pieszych dyscyplin sześć konnych i innych. Cały zestaw dwudziestu czterech dyscyplin nosi dziś według Encyclopedia of Korean Culture nazwę muye 24-gi.
Gdzie można zobaczyć sibpalgi?
Pokazy dyscyplin muye 24-gi odbywają się według dziennika Korea JoongAng Daily przy bramie twierdzy Hwaseong w Suwonie. Od 2019 roku dyscypliny są niematerialnym dziedzictwem kulturowym miasta Seul.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.